ควรดีใจไหมแบบนี้ !?

ก่อนอื่นเลยเริ่มจากเรารู้จักกับผู้ชายคนนึง เราเริ่มคุยกัน เจอกัน ไปไหนมาไหนด้วยกัน มีอะไรก็จะปรึกษากันได้ทุกเรื่อง เป็นอยู่แบบนี้ระยะเวลา 7-8เดือน จนหลายๆคนคิดว่าเราสองคนเป็นแฟนกันแล้ว แต่จริงๆแล้วเราไม่ได้เป็นแฟนกันซึ่งเราสองคนก็ไม่รู้ด้วยว่าเราสองคนอยู่ในสถานะอะไรกันก็พูดได้แค่ว่ารู้สึกดีต่อกัน เหมือนสถานะมันคลุมเครือจะเรียกว่าแฟนก็ไม่ใช่แต่รู้สึกดีต่อกันมากจริงๆ

แล้ววันนึงอยู่ๆผู้ชายคนนี้ก็หายไปจากชีวิตเราแบบเงียบๆโดยที่เราก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร อยู่ๆเราสองคนก็เหมือนอยู่คนละซีกโลก อยู่ๆเขาก็หายไปไม่ทักไม่ตอบ ไม่เจอกัน แบบเราเอ๋อไปเลย ไรวะอยู่ๆก็ไม่คุยกับกู ( อันนี้คิดในใจ ) เราก็อ้อ .. เขาคงมีคนคุยใหม่อะไรประมานนี้ แล้วสิ่งที่เราคิดก็เป็นจริงๆเขามีคนคุยใหม่แล้วจนเป็นแฟนกัน เราก็ยินดีด้วยแหละก็ไม่ได้เสียใจอะไรแค่แอบเสียความรู้สึกเล็กน้อยที่แบบคุยดีๆแล้วเขาก็หายออกไป

มาวันนึงเขาเลิกกับแฟน เขาทักมาหาเราหลังจากที่เราสองคนไม่ได้คุยกันเกือบ 8 เดือน แต่ด้วยความที่เราสองคนเคยคุยกัน เรากลับมาคุยกันอีกครั้งมันก็ยังเหมือนเดิม ไปไหนไปด้วยกันตลอด ปรึกษากันทุกเรื่อง เป็นแบบนี้ประมานอยู่ 5 เดือน เขาก็หายไปแบบเดิมที่อยู่ๆก็หายไปจากชีวิตเรา ... หลังจากนั้นเขาก็ทักกลับมาคุยกับเราอีกหลังจากที่หลายไปเป็นเดือนเดือน มาๆหายๆแบบนี้สี่หาครั้ง

จนครั้งล่าสุดที่เขากลับมาคุยกับเรา เราพูดกับเขาไปว่า
เรา : เวลามีความสุข ไม่ค่อยเห็นค่ากูหรอก แต่เวลาเศร้าหรือทุกข์ใจมานี้ ก็จะเห็นหัวกูขึ้นมาทันที !
เขา : เอ้ามันไม่ดีหรอ ก็นึกถึงเป็นคนแรก จริงๆก็คิดถึงความรู้สึกดีดี สิ่งที่ทำให้กันดีๆ ตลอดนั้นแหละ

เรานี้เงียบไปเลย คิดในใจ กูต้องดีใจปะวะที่เวลาเขามีความสุขแล้วไม่เห็นค่าเรา แต่พอเขาทุกข์เศร้าใจขึ้นมาแล้วนึกถึงเราเป็นคนแรก เราต้องดีใจหรือเสียใจดีอะเจอแบบนี้ !???