ชีวิตที่โสดแสนยาวนานเหลือเกิน

อายุใกล้จะเลขสามอีกไม่กี่เดือน อยู่แบบไม่มีแฟนมายาวนานมาก  จนคิดว่าไม่มีก็คงไม่เป็นไร แต่ละวันเต็มไปด้วยครอบครัว พี่ น้อง หลาน และเพื่อนสนิทไม่กี่คน ถึงจะอยู่คนละที่กับพ่อแม่ แต่ก็โทรหากันแทบทุกวัน มีแต่คนอื่นที่ไม่สนิทที่คิดว่ามีแฟนแล้วตลอดๆ จริงๆแล้วมันจำเป็นต้องมีแฟนมั้ย?? อยากมีหรือเปล่า?? (ถามตัวเอง)  คำตอบคือ..ไม่รู้ ไม่รู้จริงๆ  การจะมีใครซักคนเข้ามาพอดี มันก็ยากเหลือเกิน เรารู้สึกว่ามันยากเกินไปสำหรับเรา ตอนนี้ก็ สังสรรค์กับเพื่อน พักผ่อนกับครอบครัว เล่นของเล่นดูการ์ตูนกับหลาน พูดคุยกับพ่อแม่ เราสนิทกับทุกคนที่บ้าน ความสุขมันอยู่ตรงนี้..
   ความติทส์ และไม่เหมือนใครของเรา ก็คงทำให้คนที่จะมาเป็นแฟนลำบากเปล่าๆ นอกจากคนในครอบครัว และคนสนิท เราอยู่ด้วยกันได้เพราะพวกเขาเข้าใจในความเยอะ เอาแต่ใจ เรื่องมาก กินยาก 555555 มีไรดีมั้ย.. และมันคงยากมากๆที่จะมีใครอีกคนเข้ามาเข้าใจและเป็นส่วนนึงของเราได้อีก..
  ความรักเป็นสิ่งที่สวยงาม แต่ความรักให้ความสุขไม่เหมือนกัน สุดท้ายหรือท้ายที่สุดของชีวิต เราก็แค่อยากมีคนที่พอดี เข้าใจ เคียงข้าง เท่านั้นจริงๆ
อยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆก็ได้เนาะ ตราบใดที่มันยังเป็นความสุขอยู่..

*ปล.  บ่น เพ้อเจ้อ ไม่เข้าใจ  เฮ้อออออ คนแก่!!