ตามหัวข้อเลยนะครับ เรื่องมันก็มีอยู่ว่าผมเห็นรุ่นพี่คนนึงตอนผมอยู่ ม.2 ส่วนพี่เขาก็อยู่ ม.3 (เป็นพี่ปีนึง) ไอผมก็เป็นคนเงียบๆไม่ค่อยกล้าทักใคร(เขิน555)
จนเวลาผ่านไป ม.4 ม.5 ก็ยังไม่กล้าทักสักที T T จนผมอยู่ ม.6 พี่เขาก็จบไปเรียนมหาลัยแล้ว ไอผมก็ด้วยความอยากคุยอยากรู้จักแต่ไม่มีโอกาศได้ทักตอนพี่เขาอยู่ ผมก็เลยใช้วิธีทักแชทไป5555 นั่นจึงเป็นครั้งแรกที่ผมกับพี่คนนั้นได้คุยกัน ช่วงแรกเราก็คุยกันหลายเรื่องเลย และพอผมได้คุยไอด้วยความที่เราเป็นคนชอบ(เผือก555) ผมก็ได้แอบไปสืบว่าพี่เขาคุยกับใครรึป่าวจนเจอกับ ผู้ชายคนนึงที่พี่เขารู้จักกันคุยแบบค่อนข้างหวานเลย5555 ในใจผมก็คิดไปไกลแล้วอ่ะ555 แต่ไอผมก็ยังไม่ยอมแพ้ก็ยังคุยกับพี่เขาจนเนียนๆหลอกถามไปว่า!!? พี่มีแฟนยังอ่ะ และพี่เขาก็ตอบว่า....!!!?? "ยัง แต่มีคนคุย" พอพี่เขาตอบมาอย่างงี้ไอผมก็รู้สึกใจสู้ขึ้นมาหน่อย และเราก็คุยกันมาเรื่อยๆและพี่เขาก็ชวนเล่นเกมส์และเราก็มีโทรเฟสหากันบ้าง ซึ่งมันเป็นอาร์มที่แบบ รู้สึกดีกับพี่คนนี้มากๆ จนวันนึงที่พี่เขาจะต้องกลับมาเอาใบมาให้โรงเรียนเก่าเซ็นต์ พี่เขาก็บอกผมว่าเดี๋ยวพี่เขาจะมาที่โรงเรียนน้ะ ตอนนั้นผมก็แบบดีใจมากๆที่ผมจะได้เจอพี่เขาแล้วนี่เป็นครั้งแรกที่เราจะได้เจอกัน เพราะ "ตอนที่พี่เขาอยู่ ผมไม่ได้ไปยุ่งอะไรกับพี่เขาเลยแบบดูอยู่ห่างๆ" และพอถึงวันที่พี่เขามาเขาก็พาเพื่อนมาด้วย และเราก็ได้เจอกันครั้งแรก และพอเสร็จจากโรงเรียน ผมก็ได้ไปดูหนังกับพี่และก็เพื่อนของเขา(เพื่อน ญ) ทั้งหมดก็3คน ระหว่างที่ดูผมก็ได้นั่งติดกับพี่เขามันรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกเลยน้ะเว้ยย และพอดูจบเราก็แยกย้ายกันกลับบ้าน และในคืนนั้นเองประมาณ 22.00 น. พี่แกก็ทักมาบอกว่า "จะบอกว่า ตอนนี้พี่ชัดเจนแล้ว พี่คิดมากทั้งคืนรู้แล้วว่ายังไง พี่ชอบคนนั้นมันเปลี่ยนไม่ได้ก็พยามเปิดใจแล้วแต่มันก็ชอบคนนั้นอะขอโทษ ขอโทษจริงพี่พยามคิดสุดแล้ว อยากชัดเจนสุแล้วไม่อยากให้มาเสียใจขอโทษอะ" และพี่เขาก็บอกว่าก่อนหน้านี้ที่เขาอยู่ รร.เก่าอะ เขายังไม่มีคนคุยไม่มีใครเลย แม้งแบบเคยรู้สึกเฟลกันปะครับ อารมตอนนั้นแบบถามกับตัวเองว่ามัวทำอะไรอยู่วะ กลัวอะไรนักหนาตอนนั้น ทำไมใจตุ๊ดขนาดนี้วะ คือแบบมันรู้สึก เฟล มากๆ เหมือนแบบมีโอกาศแต่ไม่รีบคว้าไว้และปล่อยให้โอกาศนั้นหายไป แต่ผมก็ทำไรไม่ได้ก็ทำได้แค่ยอมรับความจริงที่เป็นอยู่ เหตุการณ์นี้มันก็สอนผมอย่างนึงว่า"อยากทำอะไรให้รีบทำมัวแต่รอมัวแต่กลัว สุดท้ายจะพลาดโอกาศไป" ซึ่งตอนนี้มันก็ยังแบบเจ็บอยู่แหละแต่พอนึกถึงเรื่องที่ผมกับพี่ได้คุยกัน และ แท็กคอมเม้นกันไปกันมามันทำให้รู้สึกดีถึงจะคุยได้ไม่นาน แต่ก็รู้สึกดีมากๆ ก็ขอฝากประสบการณ์นี้ให้กับเพื่อนๆด้วยนะครับ
*เล่าเรื่องไม่ค่อยเก่งอาจจะพิมพ์ งงๆ บ้างขออภัยด้วยนะครับ555*
แอบชอบรุ่นพี่คนนึงมาหลายปีแล้วแต่ ไม่มีโอกาศได้รู้จักตอนพี่เขาอยู่ สุดท้ายแล้ว...?
จนเวลาผ่านไป ม.4 ม.5 ก็ยังไม่กล้าทักสักที T T จนผมอยู่ ม.6 พี่เขาก็จบไปเรียนมหาลัยแล้ว ไอผมก็ด้วยความอยากคุยอยากรู้จักแต่ไม่มีโอกาศได้ทักตอนพี่เขาอยู่ ผมก็เลยใช้วิธีทักแชทไป5555 นั่นจึงเป็นครั้งแรกที่ผมกับพี่คนนั้นได้คุยกัน ช่วงแรกเราก็คุยกันหลายเรื่องเลย และพอผมได้คุยไอด้วยความที่เราเป็นคนชอบ(เผือก555) ผมก็ได้แอบไปสืบว่าพี่เขาคุยกับใครรึป่าวจนเจอกับ ผู้ชายคนนึงที่พี่เขารู้จักกันคุยแบบค่อนข้างหวานเลย5555 ในใจผมก็คิดไปไกลแล้วอ่ะ555 แต่ไอผมก็ยังไม่ยอมแพ้ก็ยังคุยกับพี่เขาจนเนียนๆหลอกถามไปว่า!!? พี่มีแฟนยังอ่ะ และพี่เขาก็ตอบว่า....!!!?? "ยัง แต่มีคนคุย" พอพี่เขาตอบมาอย่างงี้ไอผมก็รู้สึกใจสู้ขึ้นมาหน่อย และเราก็คุยกันมาเรื่อยๆและพี่เขาก็ชวนเล่นเกมส์และเราก็มีโทรเฟสหากันบ้าง ซึ่งมันเป็นอาร์มที่แบบ รู้สึกดีกับพี่คนนี้มากๆ จนวันนึงที่พี่เขาจะต้องกลับมาเอาใบมาให้โรงเรียนเก่าเซ็นต์ พี่เขาก็บอกผมว่าเดี๋ยวพี่เขาจะมาที่โรงเรียนน้ะ ตอนนั้นผมก็แบบดีใจมากๆที่ผมจะได้เจอพี่เขาแล้วนี่เป็นครั้งแรกที่เราจะได้เจอกัน เพราะ "ตอนที่พี่เขาอยู่ ผมไม่ได้ไปยุ่งอะไรกับพี่เขาเลยแบบดูอยู่ห่างๆ" และพอถึงวันที่พี่เขามาเขาก็พาเพื่อนมาด้วย และเราก็ได้เจอกันครั้งแรก และพอเสร็จจากโรงเรียน ผมก็ได้ไปดูหนังกับพี่และก็เพื่อนของเขา(เพื่อน ญ) ทั้งหมดก็3คน ระหว่างที่ดูผมก็ได้นั่งติดกับพี่เขามันรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกเลยน้ะเว้ยย และพอดูจบเราก็แยกย้ายกันกลับบ้าน และในคืนนั้นเองประมาณ 22.00 น. พี่แกก็ทักมาบอกว่า "จะบอกว่า ตอนนี้พี่ชัดเจนแล้ว พี่คิดมากทั้งคืนรู้แล้วว่ายังไง พี่ชอบคนนั้นมันเปลี่ยนไม่ได้ก็พยามเปิดใจแล้วแต่มันก็ชอบคนนั้นอะขอโทษ ขอโทษจริงพี่พยามคิดสุดแล้ว อยากชัดเจนสุแล้วไม่อยากให้มาเสียใจขอโทษอะ" และพี่เขาก็บอกว่าก่อนหน้านี้ที่เขาอยู่ รร.เก่าอะ เขายังไม่มีคนคุยไม่มีใครเลย แม้งแบบเคยรู้สึกเฟลกันปะครับ อารมตอนนั้นแบบถามกับตัวเองว่ามัวทำอะไรอยู่วะ กลัวอะไรนักหนาตอนนั้น ทำไมใจตุ๊ดขนาดนี้วะ คือแบบมันรู้สึก เฟล มากๆ เหมือนแบบมีโอกาศแต่ไม่รีบคว้าไว้และปล่อยให้โอกาศนั้นหายไป แต่ผมก็ทำไรไม่ได้ก็ทำได้แค่ยอมรับความจริงที่เป็นอยู่ เหตุการณ์นี้มันก็สอนผมอย่างนึงว่า"อยากทำอะไรให้รีบทำมัวแต่รอมัวแต่กลัว สุดท้ายจะพลาดโอกาศไป" ซึ่งตอนนี้มันก็ยังแบบเจ็บอยู่แหละแต่พอนึกถึงเรื่องที่ผมกับพี่ได้คุยกัน และ แท็กคอมเม้นกันไปกันมามันทำให้รู้สึกดีถึงจะคุยได้ไม่นาน แต่ก็รู้สึกดีมากๆ ก็ขอฝากประสบการณ์นี้ให้กับเพื่อนๆด้วยนะครับ
*เล่าเรื่องไม่ค่อยเก่งอาจจะพิมพ์ งงๆ บ้างขออภัยด้วยนะครับ555*