เชื้อแห่งความขัดแย้งแตกแยกนั้น มันมีแค่จุดเดียวนั่นแหละครับ
คือความไม่เป็นธรรม
หากมีความเป็นธรรม ความเป็นธรรมก็จะเป็นคำตอบให้ทุกฝ่าย
เมื่อมีคำตอบ คำตอบที่เป็นธรรม แม้จะรู้สึกไม่พอใจ แต่จะเอาอะไรล่ะมาเป็นข้ออ้างในการไม่ยอมรับ
ปัญหาก็คือ เพราะมีการเลือกข้าง เลือกปฏิบัติ สองมาตรฐานในการตรวจสอบ
ฝ่ายหนึ่งโดนทุกเรื่อง ขณะที่อีกฝ่าย หลุดแทบทุกเรื่อง เรื่องที่โดนก็เป็นเรื่องที่ว่า โดนอย่างเสียไม่ได้
ดูสิครับ คดีโรงพัก หลังจำนำข้าว เนื้อหาทางคดีน้อยกว่า ผู้เกี่ยวข้องน้อยกว่า
ถึงวันนี้ ไม่รู้คดีถึงไหน
แถม ป.ป.ช. บอกหน้าตาเฉย ว่าคดีระบายข้าวที่เกิดก่อนจำนำข้าว
ไม่รู้ดำเนินการถึงไหน
แล้วจะปรองดองได้อย่างไรครับ
อย่าโทษประชาชนเลยว่าหลงเชื่อนักการเมือง
โทษการตรวจสอบนั่นแหละ
จำนำข้าว อ้างเตือนแล้วไม่ฟัง ปล่อยปละละเลย ไม่ระงับยับยั้ง
แต่อย่างเรื่องโรงพัก ที่ผู้รับเหมาทั่วประเทศทำหนังสือร้องต่อนายอภิสิทธิ์ในฐานะนายกฯ
ว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะใช้ผู้รับเหมาเจ้าเดียวทั่วประเทศ
นายอภิสิทธิ์ตอนแรกปฏิเสธต่อสื่อว่าไม่เคยได้รับหนังสือร้องเรียน
จนโดนนายธาริตแสดงหลักฐานการลงนามในหนังสือร้องเรียน นั่นแหลถึงได้ยอมรับว่าได้แทงเรื่องต่อให้นายสุเทพ
แล้วผลก็คือ โรงพักมีแต่เสาโด่เด่ ราชการเสียหาย
แต่นายอภิสิทธิ์ไม่มีอะไรระคายผิว ไม่เกี่ยวข้องกับคดี ป.ป.ช. ยกคำร้องไม่ผิด ลอยนวล
ทั้งที่นายอภิสิทธิ์ นายกฯคือประธาน กตช.โดยตำแหน่ง ได้รับหนังสือร้องเรียนคัดค้าน ไม่สั่งการ ไม่ตรวจสอบ แค่แทงเรื่อง
ไม่มีคำว่าปล่อยปละละเลย ไม่มีข้อสงสัยใด ๆ
หรืออย่างคดี 99 ศพ
ที่คนเสียชีวิต บริสุทธิ์ัทั้งนั้น ตายติดต่อกันนานนับเดือน
ป.ป.ช. ก็บอกไม่ผิด ยกคำร้อง ไม่มีคำว่าปล่อยปละละเลย ไม่มีคำว่าประมาทเลินเล่อใด ๆ ทั้งสิ้น
อีกหลายเรื่อง แทบทุกเรื่อง
หากยกมาเปรียบเทียบกันคดีต่อคดี จะเป็นความไม่เป็นธรรมชัดเจน
นี่แหละคือปัญหาที่ต้องแก้ไข
คือแก้ไขการตรวจสอบ ที่ต้องเป็นธรรม ไม่เลือกข้าง ไม่เลือกปฏิบัติ
ติดกระดุมผิดรัง ก็ติดใหม่ให้ถูกรัง
แก้ไขให้ถูกจุด เท่านั้นเอง
ทำไมไม่ทำครับ ?
หากการตรวจสอบเป็นธรรม ไม่เลือกข้าง เลือกปฏิบัติ ความขัดแย้งแตกแยกก็ไม่มีหรอกครับ แล้วทำไมไม่แก้ไข ?
คือความไม่เป็นธรรม
หากมีความเป็นธรรม ความเป็นธรรมก็จะเป็นคำตอบให้ทุกฝ่าย
เมื่อมีคำตอบ คำตอบที่เป็นธรรม แม้จะรู้สึกไม่พอใจ แต่จะเอาอะไรล่ะมาเป็นข้ออ้างในการไม่ยอมรับ
ปัญหาก็คือ เพราะมีการเลือกข้าง เลือกปฏิบัติ สองมาตรฐานในการตรวจสอบ
ฝ่ายหนึ่งโดนทุกเรื่อง ขณะที่อีกฝ่าย หลุดแทบทุกเรื่อง เรื่องที่โดนก็เป็นเรื่องที่ว่า โดนอย่างเสียไม่ได้
ดูสิครับ คดีโรงพัก หลังจำนำข้าว เนื้อหาทางคดีน้อยกว่า ผู้เกี่ยวข้องน้อยกว่า
ถึงวันนี้ ไม่รู้คดีถึงไหน
แถม ป.ป.ช. บอกหน้าตาเฉย ว่าคดีระบายข้าวที่เกิดก่อนจำนำข้าว
ไม่รู้ดำเนินการถึงไหน
แล้วจะปรองดองได้อย่างไรครับ
อย่าโทษประชาชนเลยว่าหลงเชื่อนักการเมือง
โทษการตรวจสอบนั่นแหละ
จำนำข้าว อ้างเตือนแล้วไม่ฟัง ปล่อยปละละเลย ไม่ระงับยับยั้ง
แต่อย่างเรื่องโรงพัก ที่ผู้รับเหมาทั่วประเทศทำหนังสือร้องต่อนายอภิสิทธิ์ในฐานะนายกฯ
ว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะใช้ผู้รับเหมาเจ้าเดียวทั่วประเทศ
นายอภิสิทธิ์ตอนแรกปฏิเสธต่อสื่อว่าไม่เคยได้รับหนังสือร้องเรียน
จนโดนนายธาริตแสดงหลักฐานการลงนามในหนังสือร้องเรียน นั่นแหลถึงได้ยอมรับว่าได้แทงเรื่องต่อให้นายสุเทพ
แล้วผลก็คือ โรงพักมีแต่เสาโด่เด่ ราชการเสียหาย
แต่นายอภิสิทธิ์ไม่มีอะไรระคายผิว ไม่เกี่ยวข้องกับคดี ป.ป.ช. ยกคำร้องไม่ผิด ลอยนวล
ทั้งที่นายอภิสิทธิ์ นายกฯคือประธาน กตช.โดยตำแหน่ง ได้รับหนังสือร้องเรียนคัดค้าน ไม่สั่งการ ไม่ตรวจสอบ แค่แทงเรื่อง
ไม่มีคำว่าปล่อยปละละเลย ไม่มีข้อสงสัยใด ๆ
หรืออย่างคดี 99 ศพ
ที่คนเสียชีวิต บริสุทธิ์ัทั้งนั้น ตายติดต่อกันนานนับเดือน
ป.ป.ช. ก็บอกไม่ผิด ยกคำร้อง ไม่มีคำว่าปล่อยปละละเลย ไม่มีคำว่าประมาทเลินเล่อใด ๆ ทั้งสิ้น
อีกหลายเรื่อง แทบทุกเรื่อง
หากยกมาเปรียบเทียบกันคดีต่อคดี จะเป็นความไม่เป็นธรรมชัดเจน
นี่แหละคือปัญหาที่ต้องแก้ไข
คือแก้ไขการตรวจสอบ ที่ต้องเป็นธรรม ไม่เลือกข้าง ไม่เลือกปฏิบัติ
ติดกระดุมผิดรัง ก็ติดใหม่ให้ถูกรัง
แก้ไขให้ถูกจุด เท่านั้นเอง
ทำไมไม่ทำครับ ?