ทำไมคนเราเลิกกันง่ายจังครับ

สับสนหมดละครับ อยู่ๆก็เลิกกันง่ายมากเพราะเรื่องไร้สาระ
เเล้วทำไมถึงเป็นผมที่มานั้งเสียใจร้องให้ปานตายกับอีกคนนอนหลับฝันดีผมพยายามไม่หลอกตัวเองว่าเราเลิกกันไปเเล้วเเต่เรื่องราวต่าง ๆมันทำให้ผมลืมมันไม่ลงจริงๆ ผมคบเเฟนมาตั้งเเต่อายุ 16 จนตอนนี้ผม จะ 20เเล้ว ผมเข้ามหาลัยเเล้วโตเเล้วมันผิดหรอครับที่อยากอยู่กับใครไปจนเรียนจบผมไม่ได้อยากมีคนอื่น อย่างน้อยๆรักใครไปเเล้วก็อยากวางอนาคตไว้กับเขาคนนั้นไปบ้าง เทอเป็นคนดีครับ ยิ้มบ้างโกดบ้างเวลาเจอกัน ชอบเเกล้งผมบ่อยๆ ทำให้ผมโมโหเเล้วก็หัวเราะมันก็อดจะหายโกดไม่ได้ เเต่วันนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไป ผมอยู่คนเดียว ใช่ขีวิตคนเดียว ผมสับสนมากครับไม่รู้จะทำยังไงกับชีวิตดีเหมือนมันเหวอ ๆ
จะนอนก็นอนไม่เต็มอื่มจะกินก็กินไม่เต็มท้องจะร้องก็ร้องไม่ออก ช่วยทีครับ จะหายจากอาการพวกนี้ยังไง หรือต้องให้เวลากับตัวเองครับ