ไม่ได้อยากเลิกกับแฟนแต่เราต้องยอมรับความจริง

สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของเรา เริ่มเรื่องเลยนะคะ เราคบกับแฟนเราอยู่ ยังไม่ถึงปีนะคะ แต่เราใช้เวลาในการเรียนรู้กันเร็วมาก ครอบครัวเราทั้งสองต่างรับรู้ว่าคบกันอยู่ แต่มีแต่เราที่เคยไปเจอพ่อแม่เขา
เราคบกับแฟนมาเค้าเป็นคนที่ดีคนหนึ่งเอาใจใส่เราคอยดูแลเรา เช่น ตอนเราออกไปเที่ยวกลับมาเมาเละเทะเค้าก็จะคอยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้
แต่สิ่งที่เราต้องยอมรับความจริงคืออะไรใช่ไหมคะ
เริ่มแรกคือเค้ามีปัญหากับครูที่โรงเรียนครูคนนี้ยอมรับว่ากดดันเด็กเกินไป จนทำให้เค้าไม่ไปเรียนแล้วคิดจะลาออกในที่สุดทั้งๆที่เป็นปีสุดท้ายที่เค้าจะจบแล้ว
เราคบกันมาได้ประมาณ 1 เดือน เรามารู้ว่าแฟนเราใช้สารเสพติดชนิดนึงอยู่ซึ่งเรารับไม่ได้มากแต่แล้วยังไงเรารักเค้าในระดับนึงคิดว่าสักวันมันก็ต้องเลิกได้พยายามทำทุกวิถีทางหาทางช่วยเค้ามันก็หยุดได้แค่ไม่กี่วันก็คงต้องใช้สารนั้นต่อเราก็เข้าใจแต่ทุกวันเรานั่งคิดบั่นทอนจิตใจตัวเองตลอดว่าเรากำลังทำอะไรอยุ่ถ้าเกิดวันหนึ่งตำรวจสาวตัวขึ้นมาเราก็ต้องโดนพ่วงไปด้วย ซึ่งถ้าเราอยู่ตัวคนเดียวเราไม่คิดอะไรมากหรอกค่ะแต่เรายังมีคนข้างหลังนั่นคือพ่อกับแม่ถ้าวันใดวันหนึ่งเรื่องมันเป็นแบบนั้นพ่อกับแม่เราต้องเสียใจมากแน่ๆ
เค้าทำอาชีพเสริมเป็นช่างสักแต่ได้เงินมาแต่ละทีเราแทบไม่เคยได้จับเงินของเค้าเลยเอาไปลงกับเรื่องแบบนั้นทุกที
และสิ่งที่เรารู้สึกอคติกับเค้าคือเค้ามีเงินใช้ซื้อสารเสพติดนั้นแต่ไม่มีเงินกินข้าวมีแต่เราที่ต้องเป็นฝ่ายเลี้ยงเค้าตลอดข้าวของเครื่องใช้ไม้แขวนเสื้อเอยชั้นวางรองเท้ามีแต่เรานี่แหละค่ะที่เป็นคนซื้อให้ หนักสุดเค้าเคยคลุ้มคลั่งถึงขั้นเอามีดชี้หน้าเรา เราทนค่ะเพราะเรารักเค้า คนรอบข้างเราเพื่อนพี่น้าจนหน่ายที่จะพูดกับเราแล้ว แต่พ่อแม่เราไม่รู้เรื่องนี้นะคะ ท่านอยากให้เราพาแฟนไปไหว้ท่านมากแต่เรารู้สึกละอายใจค่ะ พ่อแม่เค้าดีกับเรามากค่ะ ถ้าไม่นับเรื่องอย่างว่ากับเรื่องเงินเค้าก็เป็นคนดีในระดับหนึ่งตอนนี้เราเหนื่อยเราท้อมากเลยไม่รู้จะไปคุยกับใครดีเราควรทำยังไงดีคะ
ปล.เงินของเราเราทำงานหามาเองนะคะเดือดร้อนพ่อแม่แค่เรื่องค่าเทอม