สวัสดีครับ ผมเป็นลูกคนสุดท้องจากพี่น้อง 9คนในครอบครัวคนจีน ที่ไม่เอาถ่านมาตั้งแต่เกิด เป็นลูกคนสุดท้องที่ทำให้ แม่ พี่น้องหนักใจตลอดเวลา (พ่อเสียไปตั้งแต่ผม 10 ขวบตอนนี้ 33 แล้ว) จนผมได้มาทำงานในกงสี ผมก็พยายามอย่างมากที่จะพิสูจน์ตัวเองว่า เรียนไม่เก่งไม่ได้แปลว่าทำงานไม่ได้ แต่กลับกัน ผมถูกบั่นทอนกำลังใจ ความหวัง ไฟที่อยากพิสูจน์ตัวเองไปจนหมด จนเหลือความรู้สึกเป็นเพียงเศษเดนและตัวปัญหา ตอนนี้ผมไม่เหลือความภาคภูมิใจอะไรแล้วในชีวิต ทำได้แค่พูดกับเพื่อนๆว่า อยากเกษียณแล้ว มีเงินเยอะแล้ว อยากใช้ชีวิตสบายตั้งแต่ตอนนี้แต่จริงๆ ผมกลัวการพิสูจน์ตัวเองแล้ว เพื่อนๆมักแซวผม ว่าที่ผมออกจากกงสีเพราะพี่ๆอยากจะขับไล่ผมออกจากกงสี.....มันก็จุกนะ เพราะสิ่งที่ผมเจอมันเป็นยังงั้นจริงๆ ถึงพี่ๆ ไม่ได้พูดก็เถอะ ผมขอลิสต์ที่ผมต้องเจอตอนทำงานกงสีเป็นข้อๆนะครับ
1.พี่ชายที่เคยร่วมงานในกงสี ไม่ฟังความคิดเห็นของผมเลย ถึงสุดท้ายเค้าจะทำตามที่พูด แต่ก็ไม่ได้ทำเพราะผมเสนอ แต่ทำเพราะเค้าทำตามความคิดเค้าแล้วไม่ได้ผล
2.ผมไปเรียน ตปท เพียง 1 อาทิตย์ ก็เข้ามาปรับเปลี่ยนโครงสร้างงานผมใหม่หมด แล้วมันไม่เวิร์ค ก็ไม่แก้กลับ ไม่ดูแล ให้ลูกน้องผมพิมพ์มาบ่นให้ผมฟังตลอด
3.รถที่ผมใช้ เป็นรถเก่า มือสาม แม่ใช้ ให้พี่พี่ใช้ ให้ผม ตอนถึงมือผมอายุ 10 ปีแล้ว ทั้งเครื่องช่วงล่าง สายพาน เปลี่ยนเรื่อยๆเป็นปี พอจะขอซื้อรถใหม่ พี่สาวที่เป็น CEO บอกว่าต้องประชุมก่อนหลายคนก็อยากเปลี่ยนรถ (ตอนรถตัวเองพังซื้อไวมาก) แม่บอกซื้อทำไมมีก็ใช้ๆไปก่อน พี่ชายบอกว่าเกินความจำเป็น (แต่พอซื้อรถมาใหม่ ก็ขอรถผมไปเป็นรถสำรองจนตอนนี้ ก็ 3 ปีแล้ว)
4.ตอนรถคนอื่นพัง จะต้องมายืมรถผม ที่ยืมประจำๆเลยก็พี่สะใภ้ 3 คน และ แม่ พี่น้องไม่มีใครจะเสนอตัวเอารถให้ยืมเลยซักคน พอผมอยากได้รถคืนก่อนกำหนด ก็จะโดนเสียดสี ประชดประชัน
5.ออกโปรโมชั่นสินค้า แต่เกิดความผิดพลาดการสื่อสารภายใน ทำให้โปรโมชั่นมันไม่เวิร์คอย่างที่คิด แต่ก็ได้ผลระดับนึง กลับโดนพี่เขยแซะ ว่าโง่ คิดโปรโมชั่นยังงี้ได้ไง
6.พนักงานไม่เห็นหัว โดยเฉพาะพนักงานที่ใกล้ชิดพี่ชายที่ทำงานด้วยกัน
7.พยายามพิสูจน์การจัดการฝ่ายผลิต เพราะมีปัญหาการผลิตช่วงนึง โดยการแยกมาทำฝ่ายผลิตเล็กๆ และจัดการอย่างที่เราคิด ปรากฏว่าสำเร็จ แทนที่ผู้จัดการฝ่ายผลิตจะเข้ามาดูงานศึกษาหาข้อผิดพลาด ดันไปฟ้องพี่ชายว่าผมทำให้พนักงานทะเลาะกัน เพราะพนักงานผมไปข่มพนักงานฝ่ายผลิต จนผมต้องยุบฝ่ายผลิตของตัวเอง
8.พี่ชายตบหน้าผมกลางที่ประชุม โดยการปฏิเสธความคิดเห็นผม เพราะเพียงลูกน้องเค้าบอกว่ายุ่งยาก หลังจากนั้นสองอาทิตย์ก็ทำตามความคิดเห็นผมโดยไม่บอกผม หรือบอกพนักงานว่าอันนี้เป็นไอเดียผม(เป็นหลายรอบมากๆๆๆๆๆ)
จากที่ลิสต์มาเป็นเรื่องหลักๆ ยังมีเรื่องยิบย่อยอีกเยอะ และซ้ำซากมากๆ ผมเลยตัดสินใจออกจากงานกงสี มาทำอย่างอื่น เรื่อยๆ ก็พออยู่พอกิน โดยไม่ดึงเงินกงสีมาใช้ ใช้ชีวิตเรียบง่าย พยายามลืมเรื่องทั้งหมด จนมาเจอเรื่องล่าสุดมันทำให้ทุกเรื่องที่ลืมไปกลับมาหมด แล้วปั่นรวมกัน ทำให้รู้สึกได้ว่าเป็นส่วนเกินมากๆ
เรื่องมันเกิด เมื่อผม รู้สึกอยากแยกออกมาอยู่ข้างนอก อยากมีที่ส่วนตัว อยากมีพื้นที่เพิ่ม ก็เลยจะซื้อบ้าน แต่แม่ก็ไม่อยากให้ออกไปอยู่ข้างนอก เลยจะรีโนเวทบ้านกงสี 1 ชั้น ให้เป็นเพ้นท์เฮ้าส์ของผม แต่ก็ติดว่าอยู่ชั้นสูงกว่าพี่ชาย (แต่พี่ชายอยู่สูงกว่าแม่) ก็จะมาสร้างบ้านในที่จอดรถก็ติดว่าอาของผมเป็นผู้ถือครองครึ่งนึง ซึ่งเค้ากำลังทะเลาะกับบ้านผมอยู่เพราะเค้าต้องการส่วนแบ่งจากงสีผม (มูลค่าที่คิดประมาณ 300ล้าน)แต่ที่บ้านไม่ยอม พี่ๆ เลยไม่ให้เราไปขออนุญาตอา และพี่พึ่งหลุดมาว่า ที่จอดรถมูลค่ามันสูง ถ้าจะสร้างจะไม่สร้างบ้านเล็กๆ อยากสร้างตึกใหญ่เลย ซึ่งต้องรอเคลียร์กับอาเสร็จ ซึ่งไม่รู้ว่าอีกกี่ 10 ปี พอคิดว่าไม่มีที่จะสร้างอยู่แล้ว จะออกไปข้างนอก แม่มาประชดอีกว่าถ้าออกไปแม่ก็จะไปอยู่วัด แม่ไม่อยากอยู่เหมือนกัน ตอนนี้กลืนไม่เข้าคายไม่ออก อยู่บ้านก็อึดอัด จะออกก็ออกไม่ได้ จะทำบ้านก็ทำไม่ได้ ตอนนี้ทั้งโกรธทั้งน้อยใจ ไม่มีสิทธิเลือกอะไรทั้งนั้น
ที่พิมพ์มาทั้งหมดผมพูดแต่ด้านแย่ๆนะครับ ด้านดีๆก็มี เช่น การปันผลดี สวัสดิการดี เหมือนกับว่า พอทำอะไรที่ให้พร้อมๆกัน เช่นเงินปันผลจะเท่าเทียมและดีกว่า อยู่ดีๆ ผมไปขอคนเดียว เค้าจะมองว่าสิ่งที่ผมขอมันไร้สาระ แต่เมื่อคนอื่นขอ จะดูมีความน่าเชื่อถือทันที (สร้างบ้านเพิ่ม1หลัง เพราะพี่สองคนทะเลาะกันอยู่บ้านเดียวกันไม่ได้)
เหตุการณ์ยังงี้ถือว่าปกติของกงสีเปล่าครับ ผมควรทำไงต่อไป ผมควรไปหาจิตแพทย์ และทนอยู่ไป หรือ ถอนหุ้นและเงินทั้งหมดเพื่อไปอยู่ที่ห่างไกลคนเดียว
ขอบคุณครับ ที่อ่านมาถึงตรงนี้ และขอบคุณสำหรับทุกความเห็นครับ
ผมเป็นลูกคนเล็กที่ป่วยทางจิต หรือเศษเดนในครอบครัวจริงๆ
1.พี่ชายที่เคยร่วมงานในกงสี ไม่ฟังความคิดเห็นของผมเลย ถึงสุดท้ายเค้าจะทำตามที่พูด แต่ก็ไม่ได้ทำเพราะผมเสนอ แต่ทำเพราะเค้าทำตามความคิดเค้าแล้วไม่ได้ผล
2.ผมไปเรียน ตปท เพียง 1 อาทิตย์ ก็เข้ามาปรับเปลี่ยนโครงสร้างงานผมใหม่หมด แล้วมันไม่เวิร์ค ก็ไม่แก้กลับ ไม่ดูแล ให้ลูกน้องผมพิมพ์มาบ่นให้ผมฟังตลอด
3.รถที่ผมใช้ เป็นรถเก่า มือสาม แม่ใช้ ให้พี่พี่ใช้ ให้ผม ตอนถึงมือผมอายุ 10 ปีแล้ว ทั้งเครื่องช่วงล่าง สายพาน เปลี่ยนเรื่อยๆเป็นปี พอจะขอซื้อรถใหม่ พี่สาวที่เป็น CEO บอกว่าต้องประชุมก่อนหลายคนก็อยากเปลี่ยนรถ (ตอนรถตัวเองพังซื้อไวมาก) แม่บอกซื้อทำไมมีก็ใช้ๆไปก่อน พี่ชายบอกว่าเกินความจำเป็น (แต่พอซื้อรถมาใหม่ ก็ขอรถผมไปเป็นรถสำรองจนตอนนี้ ก็ 3 ปีแล้ว)
4.ตอนรถคนอื่นพัง จะต้องมายืมรถผม ที่ยืมประจำๆเลยก็พี่สะใภ้ 3 คน และ แม่ พี่น้องไม่มีใครจะเสนอตัวเอารถให้ยืมเลยซักคน พอผมอยากได้รถคืนก่อนกำหนด ก็จะโดนเสียดสี ประชดประชัน
5.ออกโปรโมชั่นสินค้า แต่เกิดความผิดพลาดการสื่อสารภายใน ทำให้โปรโมชั่นมันไม่เวิร์คอย่างที่คิด แต่ก็ได้ผลระดับนึง กลับโดนพี่เขยแซะ ว่าโง่ คิดโปรโมชั่นยังงี้ได้ไง
6.พนักงานไม่เห็นหัว โดยเฉพาะพนักงานที่ใกล้ชิดพี่ชายที่ทำงานด้วยกัน
7.พยายามพิสูจน์การจัดการฝ่ายผลิต เพราะมีปัญหาการผลิตช่วงนึง โดยการแยกมาทำฝ่ายผลิตเล็กๆ และจัดการอย่างที่เราคิด ปรากฏว่าสำเร็จ แทนที่ผู้จัดการฝ่ายผลิตจะเข้ามาดูงานศึกษาหาข้อผิดพลาด ดันไปฟ้องพี่ชายว่าผมทำให้พนักงานทะเลาะกัน เพราะพนักงานผมไปข่มพนักงานฝ่ายผลิต จนผมต้องยุบฝ่ายผลิตของตัวเอง
8.พี่ชายตบหน้าผมกลางที่ประชุม โดยการปฏิเสธความคิดเห็นผม เพราะเพียงลูกน้องเค้าบอกว่ายุ่งยาก หลังจากนั้นสองอาทิตย์ก็ทำตามความคิดเห็นผมโดยไม่บอกผม หรือบอกพนักงานว่าอันนี้เป็นไอเดียผม(เป็นหลายรอบมากๆๆๆๆๆ)
จากที่ลิสต์มาเป็นเรื่องหลักๆ ยังมีเรื่องยิบย่อยอีกเยอะ และซ้ำซากมากๆ ผมเลยตัดสินใจออกจากงานกงสี มาทำอย่างอื่น เรื่อยๆ ก็พออยู่พอกิน โดยไม่ดึงเงินกงสีมาใช้ ใช้ชีวิตเรียบง่าย พยายามลืมเรื่องทั้งหมด จนมาเจอเรื่องล่าสุดมันทำให้ทุกเรื่องที่ลืมไปกลับมาหมด แล้วปั่นรวมกัน ทำให้รู้สึกได้ว่าเป็นส่วนเกินมากๆ
เรื่องมันเกิด เมื่อผม รู้สึกอยากแยกออกมาอยู่ข้างนอก อยากมีที่ส่วนตัว อยากมีพื้นที่เพิ่ม ก็เลยจะซื้อบ้าน แต่แม่ก็ไม่อยากให้ออกไปอยู่ข้างนอก เลยจะรีโนเวทบ้านกงสี 1 ชั้น ให้เป็นเพ้นท์เฮ้าส์ของผม แต่ก็ติดว่าอยู่ชั้นสูงกว่าพี่ชาย (แต่พี่ชายอยู่สูงกว่าแม่) ก็จะมาสร้างบ้านในที่จอดรถก็ติดว่าอาของผมเป็นผู้ถือครองครึ่งนึง ซึ่งเค้ากำลังทะเลาะกับบ้านผมอยู่เพราะเค้าต้องการส่วนแบ่งจากงสีผม (มูลค่าที่คิดประมาณ 300ล้าน)แต่ที่บ้านไม่ยอม พี่ๆ เลยไม่ให้เราไปขออนุญาตอา และพี่พึ่งหลุดมาว่า ที่จอดรถมูลค่ามันสูง ถ้าจะสร้างจะไม่สร้างบ้านเล็กๆ อยากสร้างตึกใหญ่เลย ซึ่งต้องรอเคลียร์กับอาเสร็จ ซึ่งไม่รู้ว่าอีกกี่ 10 ปี พอคิดว่าไม่มีที่จะสร้างอยู่แล้ว จะออกไปข้างนอก แม่มาประชดอีกว่าถ้าออกไปแม่ก็จะไปอยู่วัด แม่ไม่อยากอยู่เหมือนกัน ตอนนี้กลืนไม่เข้าคายไม่ออก อยู่บ้านก็อึดอัด จะออกก็ออกไม่ได้ จะทำบ้านก็ทำไม่ได้ ตอนนี้ทั้งโกรธทั้งน้อยใจ ไม่มีสิทธิเลือกอะไรทั้งนั้น
ที่พิมพ์มาทั้งหมดผมพูดแต่ด้านแย่ๆนะครับ ด้านดีๆก็มี เช่น การปันผลดี สวัสดิการดี เหมือนกับว่า พอทำอะไรที่ให้พร้อมๆกัน เช่นเงินปันผลจะเท่าเทียมและดีกว่า อยู่ดีๆ ผมไปขอคนเดียว เค้าจะมองว่าสิ่งที่ผมขอมันไร้สาระ แต่เมื่อคนอื่นขอ จะดูมีความน่าเชื่อถือทันที (สร้างบ้านเพิ่ม1หลัง เพราะพี่สองคนทะเลาะกันอยู่บ้านเดียวกันไม่ได้)
เหตุการณ์ยังงี้ถือว่าปกติของกงสีเปล่าครับ ผมควรทำไงต่อไป ผมควรไปหาจิตแพทย์ และทนอยู่ไป หรือ ถอนหุ้นและเงินทั้งหมดเพื่อไปอยู่ที่ห่างไกลคนเดียว
ขอบคุณครับ ที่อ่านมาถึงตรงนี้ และขอบคุณสำหรับทุกความเห็นครับ