ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกนี้ไม่มีอะไรเป็นของเรา แม้แต่ร่างกาย ชีวิตนี้ไม่ใช่ของเรา สักวันก็ต้องคืนสู่ธรรมชาติไป

ตอนนี้เรา อายุ 32 ปีแล้ว เรารู้สึกเราอายุมากขึ้นเหมือนคนที่กำลังจะแก่ตัวลง เห็นคนที่รักค่อยๆจากไป เรื่อยๆ ค่อยๆเป็นคนที่เริ่มนึกย้อนถึงวัยเด็ก นึกถึงคนที่จากโลกนี้ไปแล้ว เราเริ่มมีอาการซึมเศร้า หดหู่ เบื่อหน่ายกับสิ่งรอบตัว หมดแรงใจ อยู่ไปวันๆ ตั้งคำถามกับตัวเองว่าเรามีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร ในเมื่อสุดท้ายเราก็ต้องจากโลกนี้ไปเราสร้างบ้าน สร้างรถ เก็บเงินไว้เอยะๆไปทำไม ทำไมเราต้องยึดติดกับสิ่งของ รูปร่างหน้าตา ทั้งๆที่มันไม่มีสิ่งใดที่จะอยู่กับเราได้ไปตลอดกาล และในเมื่อสุดท้ายเราก็ยึดอะไรไว้ไม่ได้..........แค่รู้สึกหดหู่