ทำงานที่นี้มาก็จะครบ 1 ปี แล้วอยากหางานใหม่แต่ก็กลัว จะเหมือนเดิม
งั้นขอเกริ่นคราวรายละเอียดของ จขกท.ก่อนแล้วกันคะ
เรียนจบทำงานที่แรกที่ บริษัท อุตสาหกรรมอาหาร แต่ต้องออกเนื่องจากคุณแม่ป่วยเป็นโรคมะเร็งระยะสุดท้าย แต่ตอนออกก็เสียดาย
ระหว่างนั้นก่อนจะออก 2 เดือนก็ไป ช-ย กลับที่ทำงานกับรพ.ทุกวัน ท้อและเหนื่อยมากเนื่องจากเหลือคุณแม่แค่คนเดียว เตี่ยก็เสียแล้ว
เดือน ธันวาคม ปี 2015 ก็ออก มาดูแม่แบบเต็มตัว จขกท.ตอนแรกดูแม่ทั้งวัน แต่ไม่ไหว เลยมาดูคุณแม่ตอนกลางคืน ให้พี่ชายดูแม่ตอนกลางวันแทน
คุณแม่เคยเป็นมะเร็งที่เต้านมและลามมาที่ปอด เจาะคอใช้เครื่องช่วยหายใจ เนื่องจากเป็นรพ.รัฐ พยาบาลก็ไม่ค่อยมาดูเทคแคร์เท่าไร จขกท.ต้องดูแลคุณแม่เองทุกอย่าง ทั้งดูดเสมหะ ให้อาหารทางสาย เช็ดตัว เปลี่ยนแพมเพิล และจขกท.จะนอนกลางวันช่วงเวลา 10.00-16.00 น.และอาบน้ำไปเปลี่ยนพี่ชายมาดู จขกท.ทานอาหารตอน 9.00 และ 16.30 ทุกวัน น้ำหนักลงไปเยอะมาก ผอม แต่แข็งแรงเพราะออกกำลังกายทุกวันมา ออกมาดูคุณแม่ได้สอง เดือน คุณแม่ก็เสีย ตอนนี้เสียใจแต่แอบดีใจที่แกจะได้ไม่ทรมาน ก่อนแม่จะเสีย แม่ทรมานมาก เลยขอมอฟีนจากหมอเพื่อฉีดให้แม่ และแม่ก็จากไป ช่วงเตรียมงานก็ยุ่งมากอีกสองวัน คุณอาก็เสีย อันนี้ช็อคดับไปเลย ตั้งสวดพร้อมกัน อึ้ง งง ทำอะไรไม่ถูก ช่วงที่จัดงานศพเป็นไข้หวัดด้วย เผาแม่ก็เริ่มงอแง เพราะเหนื่อยมากจริงๆพอเผาคุณอาวันต่อมา ร่างเหมือน ชัทดาวน์ ขอพี่ชายพักสามเดือน ก่อนไม่ไหวค่อยมาหางาน อยู่บ้านเริ่ม เบื่อ กิน นอน ดูหนัง ทำความสะอาดบ้าน เลยเริ่มมาหางานทำ ได้งานทำหลังจากที่แม่เสีย 3 เดือนครึ่ง ได้งานที่บริษัทขนส่งสาธารณะแห่งหนึ่ง ทำได้ 3 เดือน ออกเนื่องจากการเมืองภายใน และเพื่อนๆที่เข้าพร้อมกัน ตัดสินใจออกหมด ก็ออกด้วยได้งานที่บริษัทยาต่อทันที เนื่องจากทำงานที่บริษัทใหญ่มา หัวหน้าสนับสนุน ช่วยแก้ปัญหาเพื่อนรวมงานและทุกคนในองค์กรรู้หน้าที่ของตัวเอง ไม่เคยปวดหัวเรื่องงานเลย พอมาอยู่บริษัทยา ปัญหาที่ไม่เคยเจอก็เจอ ช่วงแรกที่เข้ามางานก็ว่าง พี่ที่สอนงาน สอนงานวันเดียว จบ 555+ อารมเจ้าของกระทู้เริ่ม ขึ้นๆลงๆ แฟนเลยแนะนำไปหาคุณแม่จิตแพทย์ท่านหนึ่ง ขอเรียกท่านว่า ลุงหมอแล้วกันนะ ปรากฎเจ้าของกระทู้เป็น โรคซึมเศร้า ช่วงเดือน ธันวาคม ปี 2016 ลุงหมอบอกว่า สูญเสียคนเป็นที่รักไปสองคน ก็พยายามรักษา จขกท.มาออฟฟิสคุยกะทุกคนปกติ แต่พยายามหลีกหนีไม่ไปเที่ยวหรือ ไปเอาติ้งด้วย ไม่รู้ว่าปิดกั้นตัวเองไหม นั่งทำงานคุยกะคนน้อยมาก คนในออฟฟิส ทำงานแปลกๆ เอาจขกทเป็นตัวกันชน เคลียร์กะใครไม่ได้โยนมา พนง.ไม่รู้จักหน้าที่ของตัวเอง หัวหน้าโยนงาน เกิดปัญหาอะไรขึ้น จขกท.ก็ต้องแก้ปัญหาเอง ทุกเรื่องที่เกิดก็แจ้งหัวหน้าตลอด หัวหน้าก็ถามย้อนกลับมา"ให้พี่ทำไง" "ก็แล้วไงเค้าไม่ทำจะให้พี่ทำไง" ชอคเลย ทำงานต่อจากคนอื่นซึ่งไม่ฟังอะไรเลยถามตลอดเวลา เหนื่อยงาน อยู่ออฟฟิสก็มีรุ่นพี่ที่อายุห่างกันเกือบ 10 ปี ทำไมถึงไม่สนิทกัน จะปีแล้ว แต่ที่ทำงานเก่าเจ้าของกระทู้ เฮฮา แฮปปี้ ยิ้มแย้มง่าย แต่พอมาที่ใหม่ไม่รู้ว่าเจ้าของกระทู้ไม่เปิด หรือคนที่ออฟฟิสแปลกๆๆ จขกท.หางานใหม่อยู่แต่ก็กลัวการเริ่มต้นใหม่ กลัวที่ใหม่จะแย่กว่า ทนอยู่ก็อยากออกทุกวันอาจจะเหมือนหนีปัญหา แต่ก็ไม่รู้จะทำไงดี จะลาไปสัมภาษณ์บ่อยก็ไม่ได้ แฟนก็แนะนำไม่ไหวก็ออก คชจ.แฟนจะออกเอง (คนที่ออฟฟิสใหม่ชอบโชว์ อวด แอบมีจริต เบา) ทั้งที่ทำงานเก่าทั้งสองที่ พี่ๆเค้าก็ฟุ้งเฟ้อกัน ดูจะมีมากกว่า แต่ก็ไม่เคยมาอวด จขกท.ควรทำไงดีคะ ทั้งเรื่องงาน เรื่องคน ตอนนี้อายุ25 คะ ที่ใหม่ถ้าช่วงไหนงานหนัก
ทำยังไงดี!! อยู่ออฟฟิสเหมือนไม่มีตัวตน??
งั้นขอเกริ่นคราวรายละเอียดของ จขกท.ก่อนแล้วกันคะ
เรียนจบทำงานที่แรกที่ บริษัท อุตสาหกรรมอาหาร แต่ต้องออกเนื่องจากคุณแม่ป่วยเป็นโรคมะเร็งระยะสุดท้าย แต่ตอนออกก็เสียดาย
ระหว่างนั้นก่อนจะออก 2 เดือนก็ไป ช-ย กลับที่ทำงานกับรพ.ทุกวัน ท้อและเหนื่อยมากเนื่องจากเหลือคุณแม่แค่คนเดียว เตี่ยก็เสียแล้ว
เดือน ธันวาคม ปี 2015 ก็ออก มาดูแม่แบบเต็มตัว จขกท.ตอนแรกดูแม่ทั้งวัน แต่ไม่ไหว เลยมาดูคุณแม่ตอนกลางคืน ให้พี่ชายดูแม่ตอนกลางวันแทน
คุณแม่เคยเป็นมะเร็งที่เต้านมและลามมาที่ปอด เจาะคอใช้เครื่องช่วยหายใจ เนื่องจากเป็นรพ.รัฐ พยาบาลก็ไม่ค่อยมาดูเทคแคร์เท่าไร จขกท.ต้องดูแลคุณแม่เองทุกอย่าง ทั้งดูดเสมหะ ให้อาหารทางสาย เช็ดตัว เปลี่ยนแพมเพิล และจขกท.จะนอนกลางวันช่วงเวลา 10.00-16.00 น.และอาบน้ำไปเปลี่ยนพี่ชายมาดู จขกท.ทานอาหารตอน 9.00 และ 16.30 ทุกวัน น้ำหนักลงไปเยอะมาก ผอม แต่แข็งแรงเพราะออกกำลังกายทุกวันมา ออกมาดูคุณแม่ได้สอง เดือน คุณแม่ก็เสีย ตอนนี้เสียใจแต่แอบดีใจที่แกจะได้ไม่ทรมาน ก่อนแม่จะเสีย แม่ทรมานมาก เลยขอมอฟีนจากหมอเพื่อฉีดให้แม่ และแม่ก็จากไป ช่วงเตรียมงานก็ยุ่งมากอีกสองวัน คุณอาก็เสีย อันนี้ช็อคดับไปเลย ตั้งสวดพร้อมกัน อึ้ง งง ทำอะไรไม่ถูก ช่วงที่จัดงานศพเป็นไข้หวัดด้วย เผาแม่ก็เริ่มงอแง เพราะเหนื่อยมากจริงๆพอเผาคุณอาวันต่อมา ร่างเหมือน ชัทดาวน์ ขอพี่ชายพักสามเดือน ก่อนไม่ไหวค่อยมาหางาน อยู่บ้านเริ่ม เบื่อ กิน นอน ดูหนัง ทำความสะอาดบ้าน เลยเริ่มมาหางานทำ ได้งานทำหลังจากที่แม่เสีย 3 เดือนครึ่ง ได้งานที่บริษัทขนส่งสาธารณะแห่งหนึ่ง ทำได้ 3 เดือน ออกเนื่องจากการเมืองภายใน และเพื่อนๆที่เข้าพร้อมกัน ตัดสินใจออกหมด ก็ออกด้วยได้งานที่บริษัทยาต่อทันที เนื่องจากทำงานที่บริษัทใหญ่มา หัวหน้าสนับสนุน ช่วยแก้ปัญหาเพื่อนรวมงานและทุกคนในองค์กรรู้หน้าที่ของตัวเอง ไม่เคยปวดหัวเรื่องงานเลย พอมาอยู่บริษัทยา ปัญหาที่ไม่เคยเจอก็เจอ ช่วงแรกที่เข้ามางานก็ว่าง พี่ที่สอนงาน สอนงานวันเดียว จบ 555+ อารมเจ้าของกระทู้เริ่ม ขึ้นๆลงๆ แฟนเลยแนะนำไปหาคุณแม่จิตแพทย์ท่านหนึ่ง ขอเรียกท่านว่า ลุงหมอแล้วกันนะ ปรากฎเจ้าของกระทู้เป็น โรคซึมเศร้า ช่วงเดือน ธันวาคม ปี 2016 ลุงหมอบอกว่า สูญเสียคนเป็นที่รักไปสองคน ก็พยายามรักษา จขกท.มาออฟฟิสคุยกะทุกคนปกติ แต่พยายามหลีกหนีไม่ไปเที่ยวหรือ ไปเอาติ้งด้วย ไม่รู้ว่าปิดกั้นตัวเองไหม นั่งทำงานคุยกะคนน้อยมาก คนในออฟฟิส ทำงานแปลกๆ เอาจขกทเป็นตัวกันชน เคลียร์กะใครไม่ได้โยนมา พนง.ไม่รู้จักหน้าที่ของตัวเอง หัวหน้าโยนงาน เกิดปัญหาอะไรขึ้น จขกท.ก็ต้องแก้ปัญหาเอง ทุกเรื่องที่เกิดก็แจ้งหัวหน้าตลอด หัวหน้าก็ถามย้อนกลับมา"ให้พี่ทำไง" "ก็แล้วไงเค้าไม่ทำจะให้พี่ทำไง" ชอคเลย ทำงานต่อจากคนอื่นซึ่งไม่ฟังอะไรเลยถามตลอดเวลา เหนื่อยงาน อยู่ออฟฟิสก็มีรุ่นพี่ที่อายุห่างกันเกือบ 10 ปี ทำไมถึงไม่สนิทกัน จะปีแล้ว แต่ที่ทำงานเก่าเจ้าของกระทู้ เฮฮา แฮปปี้ ยิ้มแย้มง่าย แต่พอมาที่ใหม่ไม่รู้ว่าเจ้าของกระทู้ไม่เปิด หรือคนที่ออฟฟิสแปลกๆๆ จขกท.หางานใหม่อยู่แต่ก็กลัวการเริ่มต้นใหม่ กลัวที่ใหม่จะแย่กว่า ทนอยู่ก็อยากออกทุกวันอาจจะเหมือนหนีปัญหา แต่ก็ไม่รู้จะทำไงดี จะลาไปสัมภาษณ์บ่อยก็ไม่ได้ แฟนก็แนะนำไม่ไหวก็ออก คชจ.แฟนจะออกเอง (คนที่ออฟฟิสใหม่ชอบโชว์ อวด แอบมีจริต เบา) ทั้งที่ทำงานเก่าทั้งสองที่ พี่ๆเค้าก็ฟุ้งเฟ้อกัน ดูจะมีมากกว่า แต่ก็ไม่เคยมาอวด จขกท.ควรทำไงดีคะ ทั้งเรื่องงาน เรื่องคน ตอนนี้อายุ25 คะ ที่ใหม่ถ้าช่วงไหนงานหนัก