จากกระทู้เดิม
https://pantip.com/topic/36676587 ผมขอลงข้อมูล และเพิ่มเติมสถานการณ์ตอนนี้
สวัสดีครับทุกท่าน
เรืองแนว 18+ หน่อยครับ ผมอยู่คนเดียว โสด อาจเพราะหน้าตาไม่ได้ดีเด่นอะไร ใช้ชีวิตทำงาน เลิกงานหาจ๊อบเสริม ถ้ามีความรู้สึกเรื่องเพศก็นัดเจอคู่นอนตาม application ช+ช ซึ่งผมมองว่าก็ไม่แปลก ไม่ต่างจากที่ผู้ชายไปลงอ่าง
เรื่องเกิดขึ้นเมื่อปลายปีก่อนผมนัดเจอน้องคนนึง เจอปุ๊บสิ่งแรกที่น้องบอกคือ เค้ามีแฟนแล้ว การนัดเจอครั้งนี้ไม่มีการผูกมัด จบแล้วแยกกัน ผมทำใจทันทีแต่ยอมรับว่าถูกชะตาตัวน้องเค้ามาก ทั้งหน้าตา นิสัยขี้อ้อน
เมื่อเค้ากลับไป ผมก็หยุดการติดต่อ แต่แล้ววันนึงน้องเค้าก็ทักไลน์มา จากนั้นก็คุยกันมาเรื่อยๆ ผมเริ่มหลงรักเค้า แต่แนวหลงมากกว่า (ยอมรับ) ไปต่างประเทศ เวลาจะซื้ออะไรก็เห็นแต่หน้าเค้า กลับมาผมไม่เคยมีของตัวเอง แต่มีของฝากเค้าเสมอ ซึ่งก็เป็นแบรนด์เนมพื้นฐานที่นักท่องเที่ยวซื้อหากัน รองเท้า กระเป๋า นาฬิกา (ไม่เอ่ยยี่ห้อนะครับ ยอมรับว่าเป็นสายเปย์ ราคาหลักพันถึงหมื่น) ผมยอมรับว่าเป็นคนไม่เห็นคุณค่าในตัวเอง มักจะคิดว่าตัวเองหน้าตาไม่ดี ไม่มีคนสนใจ พอมีคนทำดีด้วยหัวใจเลยพองโต ตลอดเวลาไม่ค่อยคิดจะคบใคร ถามว่าเคยเจอคนอายุน้อยกว่าเข้ามาไหมมีครับแต่ถามเลยว่าจะดูแลเค้าได้เดือนละเท่าไหร่ผมก็ไม่เอา แต่น้องคนนี้ไม่เคยเรียกร้องใดๆ มีเพียงคุยกัน ทานข้าว ดูหนัง ถ้ามีโอกาส หรือมานอนค้างด้วยกันเท่านั้น
ผมรู้ตัวครับว่าไม่รักตัวเองเลย คิดจะซื้อนาฬิกาสักเรือนสุดท้ายก็เป็นของฝาก ซื้อกระเป๋าตังค์หนังดีๆ แพงๆ สักใบ กลับถึงไทยก็ให้เค้าไป กลายเป็นว่าทุกสิ่งอย่าง เมื่อเดินดูก็จะนึกถึงแต่หน้าเค้า ช่วงหลังๆ ถ้าคุยกันตอนอยู่ต่างประเทศ (ผมทำงานเกี่ยวกับการท่องเที่ยว) ถ้าผมถ่ายรูปสิ่งของแล้วถามเค้าว่า ชอบไหม เค้าจะบอกว่าไม่ว่างคุยแล้วไม่ตอบใดๆ กลับมาก็จะบอกว่ารู้ว่าถ้าบอกชอบผมก็จะซื้อมาให้เลยเลี่ยงการสนทนาดีกว่า แต่ก็ยังมีสิ่งของมากมายที่ผมซื้อมาเรื่อยๆ ตามที่รู้ว่าเค้าชอบอะไร เช่น นาฬิกาสายสแตนเลส กระเป๋าเป้ โดยบอกเค้าว่าจะให้เค้าเดือนละ 1 ชิ้น
ล่าสุดวันเสาร์ที่ผ่านมา เค้าบอกผมว่าไม่อยากให้ผมติดอยู่แต่กับเค้า อยากให้ยุติความรู้สึกกันเท่านี้ นับแต่นั้น ผมไม่ได้คุยกับเค้าอีกเลย เค้าบล๊อกผมทุกช่องทาง ทุกท่านอาจรู้สึกว่าน้ำเน่าแต่ขณะที่พิมพ์อยู่นี้น้ำตาไหลตลอด เพลง photograph เป็นเพลงที่เค้าฮัมให้ฟังวันที่เจอกันครั้งแรก ผมเปิดทุกวันและร้องไห้ทุกครั้งที่ฟัง
ทุกท่านคิดว่าผม รัก หรือเพียง หลง เท่านั้น แต่สำหรับผม เค้าเป็นลมหายใจผมไปแล้ว ผมเคยมีแฟนมา 2 คน ผมต้องเป็นฝ่ายเอาใจ แต่น้องคนนี้ถ้ามาหาผมที่ห้อง แล้วทานข้าวเย็นด้วยกัน เค้าจะซื้ออาหารคาวหวานครบหมู่ และบังคับให้ผมทานโดยบอกว่าตัวผอมต้องบำรุงตัวเองเยอะ ผมเคยอ่านหนังสือเรื่องเซ็งเป็ด ชอบประโยคที่ว่า วันนึงเราออกจากบ้าน นั่งรถเมล์ กินข้าว เดินห้าง เจอคนวันละเป็นร้อยเป็นพันคนแต่ทำไมเราไม่ได้คุยกัน การที่คนสองคนได้รู้จักกันเป็น "เรื่องพิเศษ" จึงควรรักษาความรู้สึกนั้นไว้ หลายครั้งที่เราทะเลาะกันผมมักจะส่งข้อความเรื่อง โดเรม่อมนั่งไทม์แมชชีนกลับไปโนบิตะวันที่เจอกันครั้งแรก และบอกเสมอว่าให้นึกถึงแต่สิ่งดีๆในวันแรกที่พบกัน สิ่งไม่ดีอย่าเอามาคิดอยากรู้จักกันนานๆ
ทุกท่านเชื่อเรื่องนี้ไหมครับว่า คนเรามักจะมี 2 คนในชีวิต คนนึงคือคนรักก็คือแฟนเค้า อีกคนคือส่วนเติมเต็ม ผมเชื่อว่าผมเป็นส่วนเติมเต็มในบางเรื่องเค้าถึงยอมคุยกับผมมานาน เพราะโดยนิสัยและหน้าตาเค้าสามารถมีคนอื่นได้โดยไม่ต้องมองผมเลย ส่วนตัวผมเองก็คงเป็นเพียงหมามองเครื่องบิน ไม่อาจเอื้อมไปจับของสูงเช่นเค้า
อยากผ่านช่วงเวลานี้ไปให้ได้ มีใครแนะนำวิธีได้บ้าง ตอนนี้พยายามทำงานเพื่อไม่ให้ฟุ้งซ่าน แต่พอว่างสมองมีแต่ภาพเค้าเต็มไปหมด ขอบคุณครับ
** อัพเดทข้อมูลครับ **
หลังจากที่ผมเป็นเขียนกระทู้ น้องเค้าหายไป 1 สัปดาห์ แล้วกลับมาคุย ทักไลน์เหมือนเดิม และมาขอนอนค้างห้องผม 1 วัน ซึ่งผมก็แปลกใจ
07/08/2017 มีสายโทรเข้าเป็นพี่สาวเค้าโทรมา ขอให้ผมเลิกติดต่อกับเค้า เท่าที่คุยกันคือ มีหลายสิ่งที่ไม่สามารถบอกและแก้ไขได้ ขอทางครอบครัวเป็นผู้ดำเนินการ (แปลกใจเหมือนกันเพราะช่วงหลังๆ มักจะมาหาเวลาดึกๆ อาจดูพูดเยอะบางครั้ง หรือเงียบตามนิสัยเค้า) ตอนนี้จึงเป็นการเลิกติดต่อโดยถาวร เพราะน้องเค้ามีแฟนอยู่แล้ว
ผมเสียใจที่ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน ผมมีแต่ความรัก แต่กลายเป็นว่า น้องเค้าคิดกับผมเพียงที่พักพิงทางร่างกาย ไม่ได้รู้สึกผูกพันธ์กับผมใดๆเลย ผมไปต่างประเทศก็มีของแบรนด์แนมให้ไปติดไม้ติดมือให้ น้องบอกช่วงนี้เรียนหนักใช้เงินเยอะ ผมก็ให้ไว้ใช้จ่ายแม้จะไม่มากแต่นั่นคือทั้งหมดที่ผมมี ไม่เคยคิดเลยว่า ความรัก ความห่วงใย ที่ให้ไปนั้น ค่าคือศูนย์ เท่านั้น
รักคนมา 1 ปี จะให้ลืม 1 วัน จะผ่านพ้นช่วงเวลาแบบนี้ไปได้ยังไงครับ เมื่อวันที่ 08/08 เป็นวันเกิดเค้า และ วันที่ 14/09 เป็นวันที่จะครบ 1 ปีที่เรารู้จักกัน ผมรู้ว่าแม้ตอนนี้ความรู้สึกที่ได้รับจะเป็นด้านลบ แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา เค้าทำให้ผมมีความสุข ยิ้มได้ มีกำลังใจทำงาน เช้ามามีทักทาย ก่อนนอนฝันดี ความรู้สึกแบบนี้ไม่มีในชีวิตผมมาหลายปีมาก พอถึงบทตัดจบแบบไร้เยื่อใยแบบนี้ ยอมรับว่าทำใจลำบากครับ
อยากแลกเปลี่ยนความเห็นกับเพื่อนสมาชิกทุกท่าน และมีเพื่อนคุย ผมยอมรับว่าเหงา เสียใจ และเมื่อคืนความรู้สึกอยากฆ่าตัวตาย รู้สึกว่าตัวเองไม่ควรอยู่ต่อไป ผมไม่มีญาติ ดังนั้นคิดเสมอว่าการตาย ก็น่าจะเป็นการปลดปล่อยทุกสิ่งที่หนักอกตัวเองครับ
ปล. ผมเคยกินยาฆ่าตัวตายมาแล้วครั้งนึง ในละครที่กินยานอนหลับเป็นกระปุกนั้น ไม่ตายครับ ผมเคยกิน 30++ เม็ด ทำให้เพียงนอนข้ามวันข้ามคืน แต่ครั้งนี้ผมเตรียมกระบวนการไว้แล้วและคิดว่าถ้าทำจะต้องสำเร็จเพื่อไม่ให้เป็นภาระใคร
ขอบคุณทุกท่านที่สละเวลาเข้ามาอ่านครับ
เมื่อความรักที่มีให้อีกฝ่าย กลับทำร้ายเราเพียงฝ่ายเดียว และการเลิกลาที่ไม่สามารถทำได้แม้เพียงจะเอ่ย คำลา...
สวัสดีครับทุกท่าน
เรืองแนว 18+ หน่อยครับ ผมอยู่คนเดียว โสด อาจเพราะหน้าตาไม่ได้ดีเด่นอะไร ใช้ชีวิตทำงาน เลิกงานหาจ๊อบเสริม ถ้ามีความรู้สึกเรื่องเพศก็นัดเจอคู่นอนตาม application ช+ช ซึ่งผมมองว่าก็ไม่แปลก ไม่ต่างจากที่ผู้ชายไปลงอ่าง
เรื่องเกิดขึ้นเมื่อปลายปีก่อนผมนัดเจอน้องคนนึง เจอปุ๊บสิ่งแรกที่น้องบอกคือ เค้ามีแฟนแล้ว การนัดเจอครั้งนี้ไม่มีการผูกมัด จบแล้วแยกกัน ผมทำใจทันทีแต่ยอมรับว่าถูกชะตาตัวน้องเค้ามาก ทั้งหน้าตา นิสัยขี้อ้อน
เมื่อเค้ากลับไป ผมก็หยุดการติดต่อ แต่แล้ววันนึงน้องเค้าก็ทักไลน์มา จากนั้นก็คุยกันมาเรื่อยๆ ผมเริ่มหลงรักเค้า แต่แนวหลงมากกว่า (ยอมรับ) ไปต่างประเทศ เวลาจะซื้ออะไรก็เห็นแต่หน้าเค้า กลับมาผมไม่เคยมีของตัวเอง แต่มีของฝากเค้าเสมอ ซึ่งก็เป็นแบรนด์เนมพื้นฐานที่นักท่องเที่ยวซื้อหากัน รองเท้า กระเป๋า นาฬิกา (ไม่เอ่ยยี่ห้อนะครับ ยอมรับว่าเป็นสายเปย์ ราคาหลักพันถึงหมื่น) ผมยอมรับว่าเป็นคนไม่เห็นคุณค่าในตัวเอง มักจะคิดว่าตัวเองหน้าตาไม่ดี ไม่มีคนสนใจ พอมีคนทำดีด้วยหัวใจเลยพองโต ตลอดเวลาไม่ค่อยคิดจะคบใคร ถามว่าเคยเจอคนอายุน้อยกว่าเข้ามาไหมมีครับแต่ถามเลยว่าจะดูแลเค้าได้เดือนละเท่าไหร่ผมก็ไม่เอา แต่น้องคนนี้ไม่เคยเรียกร้องใดๆ มีเพียงคุยกัน ทานข้าว ดูหนัง ถ้ามีโอกาส หรือมานอนค้างด้วยกันเท่านั้น
ผมรู้ตัวครับว่าไม่รักตัวเองเลย คิดจะซื้อนาฬิกาสักเรือนสุดท้ายก็เป็นของฝาก ซื้อกระเป๋าตังค์หนังดีๆ แพงๆ สักใบ กลับถึงไทยก็ให้เค้าไป กลายเป็นว่าทุกสิ่งอย่าง เมื่อเดินดูก็จะนึกถึงแต่หน้าเค้า ช่วงหลังๆ ถ้าคุยกันตอนอยู่ต่างประเทศ (ผมทำงานเกี่ยวกับการท่องเที่ยว) ถ้าผมถ่ายรูปสิ่งของแล้วถามเค้าว่า ชอบไหม เค้าจะบอกว่าไม่ว่างคุยแล้วไม่ตอบใดๆ กลับมาก็จะบอกว่ารู้ว่าถ้าบอกชอบผมก็จะซื้อมาให้เลยเลี่ยงการสนทนาดีกว่า แต่ก็ยังมีสิ่งของมากมายที่ผมซื้อมาเรื่อยๆ ตามที่รู้ว่าเค้าชอบอะไร เช่น นาฬิกาสายสแตนเลส กระเป๋าเป้ โดยบอกเค้าว่าจะให้เค้าเดือนละ 1 ชิ้น
ล่าสุดวันเสาร์ที่ผ่านมา เค้าบอกผมว่าไม่อยากให้ผมติดอยู่แต่กับเค้า อยากให้ยุติความรู้สึกกันเท่านี้ นับแต่นั้น ผมไม่ได้คุยกับเค้าอีกเลย เค้าบล๊อกผมทุกช่องทาง ทุกท่านอาจรู้สึกว่าน้ำเน่าแต่ขณะที่พิมพ์อยู่นี้น้ำตาไหลตลอด เพลง photograph เป็นเพลงที่เค้าฮัมให้ฟังวันที่เจอกันครั้งแรก ผมเปิดทุกวันและร้องไห้ทุกครั้งที่ฟัง
ทุกท่านคิดว่าผม รัก หรือเพียง หลง เท่านั้น แต่สำหรับผม เค้าเป็นลมหายใจผมไปแล้ว ผมเคยมีแฟนมา 2 คน ผมต้องเป็นฝ่ายเอาใจ แต่น้องคนนี้ถ้ามาหาผมที่ห้อง แล้วทานข้าวเย็นด้วยกัน เค้าจะซื้ออาหารคาวหวานครบหมู่ และบังคับให้ผมทานโดยบอกว่าตัวผอมต้องบำรุงตัวเองเยอะ ผมเคยอ่านหนังสือเรื่องเซ็งเป็ด ชอบประโยคที่ว่า วันนึงเราออกจากบ้าน นั่งรถเมล์ กินข้าว เดินห้าง เจอคนวันละเป็นร้อยเป็นพันคนแต่ทำไมเราไม่ได้คุยกัน การที่คนสองคนได้รู้จักกันเป็น "เรื่องพิเศษ" จึงควรรักษาความรู้สึกนั้นไว้ หลายครั้งที่เราทะเลาะกันผมมักจะส่งข้อความเรื่อง โดเรม่อมนั่งไทม์แมชชีนกลับไปโนบิตะวันที่เจอกันครั้งแรก และบอกเสมอว่าให้นึกถึงแต่สิ่งดีๆในวันแรกที่พบกัน สิ่งไม่ดีอย่าเอามาคิดอยากรู้จักกันนานๆ
ทุกท่านเชื่อเรื่องนี้ไหมครับว่า คนเรามักจะมี 2 คนในชีวิต คนนึงคือคนรักก็คือแฟนเค้า อีกคนคือส่วนเติมเต็ม ผมเชื่อว่าผมเป็นส่วนเติมเต็มในบางเรื่องเค้าถึงยอมคุยกับผมมานาน เพราะโดยนิสัยและหน้าตาเค้าสามารถมีคนอื่นได้โดยไม่ต้องมองผมเลย ส่วนตัวผมเองก็คงเป็นเพียงหมามองเครื่องบิน ไม่อาจเอื้อมไปจับของสูงเช่นเค้า
อยากผ่านช่วงเวลานี้ไปให้ได้ มีใครแนะนำวิธีได้บ้าง ตอนนี้พยายามทำงานเพื่อไม่ให้ฟุ้งซ่าน แต่พอว่างสมองมีแต่ภาพเค้าเต็มไปหมด ขอบคุณครับ
** อัพเดทข้อมูลครับ **
หลังจากที่ผมเป็นเขียนกระทู้ น้องเค้าหายไป 1 สัปดาห์ แล้วกลับมาคุย ทักไลน์เหมือนเดิม และมาขอนอนค้างห้องผม 1 วัน ซึ่งผมก็แปลกใจ
07/08/2017 มีสายโทรเข้าเป็นพี่สาวเค้าโทรมา ขอให้ผมเลิกติดต่อกับเค้า เท่าที่คุยกันคือ มีหลายสิ่งที่ไม่สามารถบอกและแก้ไขได้ ขอทางครอบครัวเป็นผู้ดำเนินการ (แปลกใจเหมือนกันเพราะช่วงหลังๆ มักจะมาหาเวลาดึกๆ อาจดูพูดเยอะบางครั้ง หรือเงียบตามนิสัยเค้า) ตอนนี้จึงเป็นการเลิกติดต่อโดยถาวร เพราะน้องเค้ามีแฟนอยู่แล้ว
ผมเสียใจที่ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน ผมมีแต่ความรัก แต่กลายเป็นว่า น้องเค้าคิดกับผมเพียงที่พักพิงทางร่างกาย ไม่ได้รู้สึกผูกพันธ์กับผมใดๆเลย ผมไปต่างประเทศก็มีของแบรนด์แนมให้ไปติดไม้ติดมือให้ น้องบอกช่วงนี้เรียนหนักใช้เงินเยอะ ผมก็ให้ไว้ใช้จ่ายแม้จะไม่มากแต่นั่นคือทั้งหมดที่ผมมี ไม่เคยคิดเลยว่า ความรัก ความห่วงใย ที่ให้ไปนั้น ค่าคือศูนย์ เท่านั้น
รักคนมา 1 ปี จะให้ลืม 1 วัน จะผ่านพ้นช่วงเวลาแบบนี้ไปได้ยังไงครับ เมื่อวันที่ 08/08 เป็นวันเกิดเค้า และ วันที่ 14/09 เป็นวันที่จะครบ 1 ปีที่เรารู้จักกัน ผมรู้ว่าแม้ตอนนี้ความรู้สึกที่ได้รับจะเป็นด้านลบ แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา เค้าทำให้ผมมีความสุข ยิ้มได้ มีกำลังใจทำงาน เช้ามามีทักทาย ก่อนนอนฝันดี ความรู้สึกแบบนี้ไม่มีในชีวิตผมมาหลายปีมาก พอถึงบทตัดจบแบบไร้เยื่อใยแบบนี้ ยอมรับว่าทำใจลำบากครับ
อยากแลกเปลี่ยนความเห็นกับเพื่อนสมาชิกทุกท่าน และมีเพื่อนคุย ผมยอมรับว่าเหงา เสียใจ และเมื่อคืนความรู้สึกอยากฆ่าตัวตาย รู้สึกว่าตัวเองไม่ควรอยู่ต่อไป ผมไม่มีญาติ ดังนั้นคิดเสมอว่าการตาย ก็น่าจะเป็นการปลดปล่อยทุกสิ่งที่หนักอกตัวเองครับ
ปล. ผมเคยกินยาฆ่าตัวตายมาแล้วครั้งนึง ในละครที่กินยานอนหลับเป็นกระปุกนั้น ไม่ตายครับ ผมเคยกิน 30++ เม็ด ทำให้เพียงนอนข้ามวันข้ามคืน แต่ครั้งนี้ผมเตรียมกระบวนการไว้แล้วและคิดว่าถ้าทำจะต้องสำเร็จเพื่อไม่ให้เป็นภาระใคร
ขอบคุณทุกท่านที่สละเวลาเข้ามาอ่านครับ