สวัสดีครับทุกท่าน
เรืองแนว 18+ หน่อยครับ ผมอยู่คนเดียว โสด อาจเพราะหน้าตาไม่ได้ดีเด่นอะไร ใช้ชีวิตทำงาน เลิกงานหาจ๊อบเสริม ถ้ามีความรู้สึกเรื่องเพศก็นัดเจอคู่นอนตาม application ช+ช ซึ่งผมมองว่าก็ไม่แปลก ไม่ต่างจากที่ผู้ชายไปลงอ่าง
เรื่องเกิดขึ้นเมื่อปลายปีก่อนผมนัดเจอน้องคนนึง เจอปุ๊บสิ่งแรกที่น้องบอกคือ เค้ามีแฟนแล้ว การนัดเจอครั้งนี้ไม่มีการผูกมัด จบแล้วแยกกัน ผมทำใจทันทีแต่ยอมรับว่าถูกชะตาตัวน้องเค้ามาก ทั้งหน้าตา นิสัยขี้อ้อน
เมื่อเค้ากลับไป ผมก็หยุดการติดต่อ แต่แล้ววันนึงน้องเค้าก็ทักไลน์มา จากนั้นก็คุยกันมาเรื่อยๆ ผมเริ่มหลงรักเค้า แต่แนวหลงมากกว่า (ยอมรับ) ไปต่างประเทศ เวลาจะซื้ออะไรก็เห็นแต่หน้าเค้า กลับมาผมไม่เคยมีของตัวเอง แต่มีของฝากเค้าเสมอ ซึ่งก็เป็นแบรนด์เนมพื้นฐานที่นักท่องเที่ยวซื้อหากัน รองเท้า กระเป๋า นาฬิกา (ไม่เอ่ยยี่ห้อนะครับ ยอมรับว่าเป็นสายเปย์ ราคาหลักพันถึงหมื่น) ผมยอมรับว่าเป็นคนไม่เห็นคุณค่าในตัวเอง มักจะคิดว่าตัวเองหน้าตาไม่ดี ไม่มีคนสนใจ พอมีคนทำดีด้วยหัวใจเลยพองโต ตลอดเวลาไม่ค่อยคิดจะคบใคร ถามว่าเคยเจอคนอายุน้อยกว่าเข้ามาไหมมีครับแต่ถามเลยว่าจะดูแลเค้าได้เดือนละเท่าไหร่ผมก็ไม่เอา แต่น้องคนนี้ไม่เคยเรียกร้องใดๆ มีเพียงคุยกัน ทานข้าว ดูหนัง ถ้ามีโอกาส หรือมานอนค้างด้วยกันเท่านั้น
ผมรู้ตัวครับว่าไม่รักตัวเองเลย คิดจะซื้อนาฬิกาสักเรือนสุดท้ายก็เป็นของฝาก ซื้อกระเป๋าตังค์หนังดีๆ แพงๆ สักใบ กลับถึงไทยก็ให้เค้าไป กลายเป็นว่าทุกสิ่งอย่าง เมื่อเดินดูก็จะนึกถึงแต่หน้าเค้า ช่วงหลังๆ ถ้าคุยกันตอนอยู่ต่างประเทศ (ผมทำงานเกี่ยวกับการท่องเที่ยว) ถ้าผมถ่ายรูปสิ่งของแล้วถามเค้าว่า ชอบไหม เค้าจะบอกว่าไม่ว่างคุยแล้วไม่ตอบใดๆ กลับมาก็จะบอกว่ารู้ว่าถ้าบอกชอบผมก็จะซื้อมาให้เลยเลี่ยงการสนทนาดีกว่า แต่ก็ยังมีสิ่งของมากมายที่ผมซื้อมาเรื่อยๆ ตามที่รู้ว่าเค้าชอบอะไร เช่น นาฬิกาสายสแตนเลส กระเป๋าเป้ โดยบอกเค้าว่าจะให้เค้าเดือนละ 1 ชิ้น
ล่าสุดวันเสาร์ที่ผ่านมา เค้าบอกผมว่าไม่อยากให้ผมติดอยู่แต่กับเค้า อยากให้ยุติความรู้สึกกันเท่านี้ นับแต่นั้น ผมไม่ได้คุยกับเค้าอีกเลย เค้าบล๊อกผมทุกช่องทาง ทุกท่านอาจรู้สึกว่าน้ำเน่าแต่ขณะที่พิมพ์อยู่นี้น้ำตาไหลตลอด เพลง photograph เป็นเพลงที่เค้าฮัมให้ฟังวันที่เจอกันครั้งแรก ผมเปิดทุกวันและร้องไห้ทุกครั้งที่ฟัง
ทุกท่านคิดว่าผม รัก หรือเพียง หลง เท่านั้น แต่สำหรับผม เค้าเป็นลมหายใจผมไปแล้ว ผมเคยมีแฟนมา 2 คน ผมต้องเป็นฝ่ายเอาใจ แต่น้องคนนี้ถ้ามาหาผมที่ห้อง แล้วทานข้าวเย็นด้วยกัน เค้าจะซื้ออาหารคาวหวานครบหมู่ และบังคับให้ผมทานโดยบอกว่าตัวผอมต้องบำรุงตัวเองเยอะ ผมเคยอ่านหนังสือเรื่องเซ็งเป็ด ชอบประโยคที่ว่า วันนึงเราออกจากบ้าน นั่งรถเมล์ กินข้าว เดินห้าง เจอคนวันละเป็นร้อยเป็นพันคนแต่ทำไมเราไม่ได้คุยกัน การที่คนสองคนได้รู้จักกันเป็น "เรื่องพิเศษ" จึงควรรักษาความรู้สึกนั้นไว้ หลายครั้งที่เราทะเลาะกันผมมักจะส่งข้อความเรื่อง โดเรม่อมนั่งไทม์แมชชีนกลับไปโนบิตะวันที่เจอกันครั้งแรก และบอกเสมอว่าให้นึกถึงแต่สิ่งดีๆในวันแรกที่พบกัน สิ่งไม่ดีอย่าเอามาคิดอยากรู้จักกันนานๆ
ทุกท่านเชื่อเรื่องนี้ไหมครับว่า คนเรามักจะมี 2 คนในชีวิต คนนึงคือคนรักก็คือแฟนเค้า อีกคนคือส่วนเติมเต็ม ผมเชื่อว่าผมเป็นส่วนเติมเต็มในบางเรื่องเค้าถึงยอมคุยกับผมมานาน เพราะโดยนิสัยและหน้าตาเค้าสามารถมีคนอื่นได้โดยไม่ต้องมองผมเลย ส่วนตัวผมเองก็คงเป็นเพียงหมามองเครื่องบิน ไม่อาจเอื้อมไปจับของสูงเช่นเค้า
อยากผ่านช่วงเวลานี้ไปให้ได้ มีใครแนะนำวิธีได้บ้าง ตอนนี้พยายามทำงานเพื่อไม่ให้ฟุ้งซ่าน แต่พอว่างสมองมีแต่ภาพเค้าเต็มไปหมด ขอบคุณครับ
สับสนในความรู้สึก "รัก" และ "หลง" ผมจะทำอย่างไรให้หลุดพ้นความรู้สึกนี้ได้
เรืองแนว 18+ หน่อยครับ ผมอยู่คนเดียว โสด อาจเพราะหน้าตาไม่ได้ดีเด่นอะไร ใช้ชีวิตทำงาน เลิกงานหาจ๊อบเสริม ถ้ามีความรู้สึกเรื่องเพศก็นัดเจอคู่นอนตาม application ช+ช ซึ่งผมมองว่าก็ไม่แปลก ไม่ต่างจากที่ผู้ชายไปลงอ่าง
เรื่องเกิดขึ้นเมื่อปลายปีก่อนผมนัดเจอน้องคนนึง เจอปุ๊บสิ่งแรกที่น้องบอกคือ เค้ามีแฟนแล้ว การนัดเจอครั้งนี้ไม่มีการผูกมัด จบแล้วแยกกัน ผมทำใจทันทีแต่ยอมรับว่าถูกชะตาตัวน้องเค้ามาก ทั้งหน้าตา นิสัยขี้อ้อน
เมื่อเค้ากลับไป ผมก็หยุดการติดต่อ แต่แล้ววันนึงน้องเค้าก็ทักไลน์มา จากนั้นก็คุยกันมาเรื่อยๆ ผมเริ่มหลงรักเค้า แต่แนวหลงมากกว่า (ยอมรับ) ไปต่างประเทศ เวลาจะซื้ออะไรก็เห็นแต่หน้าเค้า กลับมาผมไม่เคยมีของตัวเอง แต่มีของฝากเค้าเสมอ ซึ่งก็เป็นแบรนด์เนมพื้นฐานที่นักท่องเที่ยวซื้อหากัน รองเท้า กระเป๋า นาฬิกา (ไม่เอ่ยยี่ห้อนะครับ ยอมรับว่าเป็นสายเปย์ ราคาหลักพันถึงหมื่น) ผมยอมรับว่าเป็นคนไม่เห็นคุณค่าในตัวเอง มักจะคิดว่าตัวเองหน้าตาไม่ดี ไม่มีคนสนใจ พอมีคนทำดีด้วยหัวใจเลยพองโต ตลอดเวลาไม่ค่อยคิดจะคบใคร ถามว่าเคยเจอคนอายุน้อยกว่าเข้ามาไหมมีครับแต่ถามเลยว่าจะดูแลเค้าได้เดือนละเท่าไหร่ผมก็ไม่เอา แต่น้องคนนี้ไม่เคยเรียกร้องใดๆ มีเพียงคุยกัน ทานข้าว ดูหนัง ถ้ามีโอกาส หรือมานอนค้างด้วยกันเท่านั้น
ผมรู้ตัวครับว่าไม่รักตัวเองเลย คิดจะซื้อนาฬิกาสักเรือนสุดท้ายก็เป็นของฝาก ซื้อกระเป๋าตังค์หนังดีๆ แพงๆ สักใบ กลับถึงไทยก็ให้เค้าไป กลายเป็นว่าทุกสิ่งอย่าง เมื่อเดินดูก็จะนึกถึงแต่หน้าเค้า ช่วงหลังๆ ถ้าคุยกันตอนอยู่ต่างประเทศ (ผมทำงานเกี่ยวกับการท่องเที่ยว) ถ้าผมถ่ายรูปสิ่งของแล้วถามเค้าว่า ชอบไหม เค้าจะบอกว่าไม่ว่างคุยแล้วไม่ตอบใดๆ กลับมาก็จะบอกว่ารู้ว่าถ้าบอกชอบผมก็จะซื้อมาให้เลยเลี่ยงการสนทนาดีกว่า แต่ก็ยังมีสิ่งของมากมายที่ผมซื้อมาเรื่อยๆ ตามที่รู้ว่าเค้าชอบอะไร เช่น นาฬิกาสายสแตนเลส กระเป๋าเป้ โดยบอกเค้าว่าจะให้เค้าเดือนละ 1 ชิ้น
ล่าสุดวันเสาร์ที่ผ่านมา เค้าบอกผมว่าไม่อยากให้ผมติดอยู่แต่กับเค้า อยากให้ยุติความรู้สึกกันเท่านี้ นับแต่นั้น ผมไม่ได้คุยกับเค้าอีกเลย เค้าบล๊อกผมทุกช่องทาง ทุกท่านอาจรู้สึกว่าน้ำเน่าแต่ขณะที่พิมพ์อยู่นี้น้ำตาไหลตลอด เพลง photograph เป็นเพลงที่เค้าฮัมให้ฟังวันที่เจอกันครั้งแรก ผมเปิดทุกวันและร้องไห้ทุกครั้งที่ฟัง
ทุกท่านคิดว่าผม รัก หรือเพียง หลง เท่านั้น แต่สำหรับผม เค้าเป็นลมหายใจผมไปแล้ว ผมเคยมีแฟนมา 2 คน ผมต้องเป็นฝ่ายเอาใจ แต่น้องคนนี้ถ้ามาหาผมที่ห้อง แล้วทานข้าวเย็นด้วยกัน เค้าจะซื้ออาหารคาวหวานครบหมู่ และบังคับให้ผมทานโดยบอกว่าตัวผอมต้องบำรุงตัวเองเยอะ ผมเคยอ่านหนังสือเรื่องเซ็งเป็ด ชอบประโยคที่ว่า วันนึงเราออกจากบ้าน นั่งรถเมล์ กินข้าว เดินห้าง เจอคนวันละเป็นร้อยเป็นพันคนแต่ทำไมเราไม่ได้คุยกัน การที่คนสองคนได้รู้จักกันเป็น "เรื่องพิเศษ" จึงควรรักษาความรู้สึกนั้นไว้ หลายครั้งที่เราทะเลาะกันผมมักจะส่งข้อความเรื่อง โดเรม่อมนั่งไทม์แมชชีนกลับไปโนบิตะวันที่เจอกันครั้งแรก และบอกเสมอว่าให้นึกถึงแต่สิ่งดีๆในวันแรกที่พบกัน สิ่งไม่ดีอย่าเอามาคิดอยากรู้จักกันนานๆ
ทุกท่านเชื่อเรื่องนี้ไหมครับว่า คนเรามักจะมี 2 คนในชีวิต คนนึงคือคนรักก็คือแฟนเค้า อีกคนคือส่วนเติมเต็ม ผมเชื่อว่าผมเป็นส่วนเติมเต็มในบางเรื่องเค้าถึงยอมคุยกับผมมานาน เพราะโดยนิสัยและหน้าตาเค้าสามารถมีคนอื่นได้โดยไม่ต้องมองผมเลย ส่วนตัวผมเองก็คงเป็นเพียงหมามองเครื่องบิน ไม่อาจเอื้อมไปจับของสูงเช่นเค้า
อยากผ่านช่วงเวลานี้ไปให้ได้ มีใครแนะนำวิธีได้บ้าง ตอนนี้พยายามทำงานเพื่อไม่ให้ฟุ้งซ่าน แต่พอว่างสมองมีแต่ภาพเค้าเต็มไปหมด ขอบคุณครับ