ขอเกริ่นก่อนนะคะ เราตอนนี้เป็นนักศึกษาเรียนอีก 1 ปีก็จะเรียนจบ ปัญหาของเรา เราไม่แน่ใจว่ามันเริ่มเมื่อไหร่ เรารู้สึกเบื่อบ้าน เกลียดสถาพที่บ้าน รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนนอก ความรู้สึกที่มีต่อคนในบ้าน คือรำคาญ บางครั้งรู้สึกอยากหายไปซะ บางครั้งก็คิดว่าถ้าเค้าไม่ต้องการเรา ให้เราเกิดมาทำไมนะ ถ้าไม่มีปัญญาเลี้ยงให้เรามีความสุข... บางครั้งรูสึกสงสัยว่า ทำไมเราไม่มีพ่อแม่ดีๆแบบคนอื่นเค้า
ตอนเด็ก เราโตมาในฐานะลูกคนเดียว แต่ก่อนพ่อเราทำงานไกล เราอยู่กับแม่ ยาย และพี่เลี้ยง เราพอจะรับรู้ว่าพ่อกับแม่ เค้าไม่ค่อยรักกันเหมือนครอบครัวอื่น เราไม่เข้าใจว่าทำไม ตอนเด็กๆเรารักพ่อมากๆ เพราะพ่อตามใจเรา ใจดีกับเรา ตรงข้ามกับแม่ซึ่งดุมากๆ แม่ชอบว่าพ่อให้เราฟังว่าพ่อไม่เอาไหน
เราก็ไม่เชื่อ วันนึง พ่อเราตกงาน กลัยมาบ้าน ตอนนั้นเราดีใจมาก ที่ได้เตอพ่อทุกวัน เราไม่เข้าใจว่าตกงานคืออะไร
พ่อเรากลับมาก็มาหางานทำ เค้าทำอาหารเก่งก็ขายอาหาร ซึ่งตอนนั้นก็โอเคนะคะ ขายดีเลย ต่อจากนั้นแม่เราก็ท้องน้อง
เป็นผู้ชาย ทุกคนในบ้านดีใจมาก (บ้านเรามีเชื้อจีน )แต่เราไม่ค่อยเค้าใจหรอก แต่จากนั้นเราก็เริ่มรูสึกว่าชีวิตเราเปลี่ยนไป เด็กคนนี้แย่งสิ่งที่เราควรได้ ทุกคนตามใจเค้า เราเริ่มรู้สึกไม่ชอบเค้า ประกอบกับหลังคลอดได้ระยะเวลานึง แม่เราเจอเพื่อน แล้วติดการพนัน เค้าเริ่มไม่กลับบ้าน กินเหล้า ไปสังสรรค์กับเพื่อน ไม่ค่อยสนใจเรา แต่กับน้องเค้ารู้ทุกอย่าง
ต่อมาพ่อเราก็ติดการพนันตามแม่
สุดท้ายเค้าผลาญเงินจนหมด รวมทั้งเงินเก็บเราด้วย ประกอบกับพ่อตกงานอีกครั้ง และไม่คิดหางานทำอีกเลย
เราเริ่มคิดว่าสิ่งที่แม่พูดกับพ่อเป็นความจริง เราผิดหวังเหมือนโดนหักหลัง เราแข็งกระด้าง ไม่เชื่อคำพูดพวกเค้าอีก
เรากลายเป็นคนเย็นชา แทบไม่เคยยิ้มให้คนในบ้านอีกเลย
แต่บ้านเราก็ไม่ถึงกับตกต่ำ เพราะบ้านเรามีกิจการขายอาหารอยูเมืองนอก แต่มันก็ไม่เหมือนเมื่อก่อน เรารู้สึกแย่มากเวลาที่ยาย กับ แม่ บอกให้ไปขอเงิน ลุง เงินบป้า เรารู้สึกเค้าไม่เหลืออนาคตอะไรไว้ให้เราเลย ทุกอย่างต้องพึ่งคนอื่น ประกอบกับลึกๆเรารู้สึกว่า คนในบ้านนี้ไม่ได้ต้องการเรา คนที่เค้าอยากให้เกิดมาคือน้องเราต่างหาก เพราะน้องเราจะได้สิ่งที่ดีที่สุดเสมอ โรงเรียนดีที่สุด ของใช้ดีๆ ได้โดยไม่ต้องร้องขอ ผิดกับเรา อยากได้อะไรขอแทบตาย ไม่ก็ต้องเก็บตังเอาเอง น้องเรามีไอแพดใช้ตั้งแต่ ป.4 ขณะที่เราอยากได้โทรศัพท์ก็ต้องเก็บตังซื้อเอง เรารู้สึกแย่มาก จนจบ ม.6 เราตัดสินใจหนีไปเรียนที่เชียงราย เราอยากหนีไปจากบ้านหลังนี้
ตอนนี้แม่เรากลับมาทำงาน เค้าดูเหมือนพยายามแก้ตัวในสิ่งที่พลาด แต่ความรู้สึกบางอย่างมันคืนมาไม่ได้แล้ว แล้วเราก็ยังรู้สึกอยู่ว่า เค้าทำเพื่อน้องเราซะมากกว่า ช่วงปิดเทอมนี้ ระยะเวลาเกือบ3เดือน เราได้คุย ได้เจอหน้าเค้าแทบนับวันได้ ทั้งที่เค้ากลับบ้านทุกวัน แต่ไม่เคยสนใจจะถามเรื่องของเราเลยสักนิด แต่เค้ากลับไปพูดคุยหยอกล้อกับลูกชายเค้าทุกวัน
เค้าไม่รักเราอาจจะเพราะเราไม่ใช่ลูกชาย เราไม่ฉลาดเหมือนเค้า ถ้าเค้าไม่ต้องการเรา เค้าให้เราเกิดมาทำไม ถ้าเค้าไม่พร้อมจะมีครอบครัว เค้ามาสร้างบาดแผลให้เราทำไม
เราเบื่อจะร้องให้เรื่องเดิมๆแล้ว เราอยากออกไปจากสภาพนี้
เบื่อบ้าน และเกลียดครอบครัวตัวเอง ทำไงดีคะ รู้สึกแย่มากๆ
ตอนเด็ก เราโตมาในฐานะลูกคนเดียว แต่ก่อนพ่อเราทำงานไกล เราอยู่กับแม่ ยาย และพี่เลี้ยง เราพอจะรับรู้ว่าพ่อกับแม่ เค้าไม่ค่อยรักกันเหมือนครอบครัวอื่น เราไม่เข้าใจว่าทำไม ตอนเด็กๆเรารักพ่อมากๆ เพราะพ่อตามใจเรา ใจดีกับเรา ตรงข้ามกับแม่ซึ่งดุมากๆ แม่ชอบว่าพ่อให้เราฟังว่าพ่อไม่เอาไหน
เราก็ไม่เชื่อ วันนึง พ่อเราตกงาน กลัยมาบ้าน ตอนนั้นเราดีใจมาก ที่ได้เตอพ่อทุกวัน เราไม่เข้าใจว่าตกงานคืออะไร
พ่อเรากลับมาก็มาหางานทำ เค้าทำอาหารเก่งก็ขายอาหาร ซึ่งตอนนั้นก็โอเคนะคะ ขายดีเลย ต่อจากนั้นแม่เราก็ท้องน้อง
เป็นผู้ชาย ทุกคนในบ้านดีใจมาก (บ้านเรามีเชื้อจีน )แต่เราไม่ค่อยเค้าใจหรอก แต่จากนั้นเราก็เริ่มรูสึกว่าชีวิตเราเปลี่ยนไป เด็กคนนี้แย่งสิ่งที่เราควรได้ ทุกคนตามใจเค้า เราเริ่มรู้สึกไม่ชอบเค้า ประกอบกับหลังคลอดได้ระยะเวลานึง แม่เราเจอเพื่อน แล้วติดการพนัน เค้าเริ่มไม่กลับบ้าน กินเหล้า ไปสังสรรค์กับเพื่อน ไม่ค่อยสนใจเรา แต่กับน้องเค้ารู้ทุกอย่าง
ต่อมาพ่อเราก็ติดการพนันตามแม่
สุดท้ายเค้าผลาญเงินจนหมด รวมทั้งเงินเก็บเราด้วย ประกอบกับพ่อตกงานอีกครั้ง และไม่คิดหางานทำอีกเลย
เราเริ่มคิดว่าสิ่งที่แม่พูดกับพ่อเป็นความจริง เราผิดหวังเหมือนโดนหักหลัง เราแข็งกระด้าง ไม่เชื่อคำพูดพวกเค้าอีก
เรากลายเป็นคนเย็นชา แทบไม่เคยยิ้มให้คนในบ้านอีกเลย
แต่บ้านเราก็ไม่ถึงกับตกต่ำ เพราะบ้านเรามีกิจการขายอาหารอยูเมืองนอก แต่มันก็ไม่เหมือนเมื่อก่อน เรารู้สึกแย่มากเวลาที่ยาย กับ แม่ บอกให้ไปขอเงิน ลุง เงินบป้า เรารู้สึกเค้าไม่เหลืออนาคตอะไรไว้ให้เราเลย ทุกอย่างต้องพึ่งคนอื่น ประกอบกับลึกๆเรารู้สึกว่า คนในบ้านนี้ไม่ได้ต้องการเรา คนที่เค้าอยากให้เกิดมาคือน้องเราต่างหาก เพราะน้องเราจะได้สิ่งที่ดีที่สุดเสมอ โรงเรียนดีที่สุด ของใช้ดีๆ ได้โดยไม่ต้องร้องขอ ผิดกับเรา อยากได้อะไรขอแทบตาย ไม่ก็ต้องเก็บตังเอาเอง น้องเรามีไอแพดใช้ตั้งแต่ ป.4 ขณะที่เราอยากได้โทรศัพท์ก็ต้องเก็บตังซื้อเอง เรารู้สึกแย่มาก จนจบ ม.6 เราตัดสินใจหนีไปเรียนที่เชียงราย เราอยากหนีไปจากบ้านหลังนี้
ตอนนี้แม่เรากลับมาทำงาน เค้าดูเหมือนพยายามแก้ตัวในสิ่งที่พลาด แต่ความรู้สึกบางอย่างมันคืนมาไม่ได้แล้ว แล้วเราก็ยังรู้สึกอยู่ว่า เค้าทำเพื่อน้องเราซะมากกว่า ช่วงปิดเทอมนี้ ระยะเวลาเกือบ3เดือน เราได้คุย ได้เจอหน้าเค้าแทบนับวันได้ ทั้งที่เค้ากลับบ้านทุกวัน แต่ไม่เคยสนใจจะถามเรื่องของเราเลยสักนิด แต่เค้ากลับไปพูดคุยหยอกล้อกับลูกชายเค้าทุกวัน
เค้าไม่รักเราอาจจะเพราะเราไม่ใช่ลูกชาย เราไม่ฉลาดเหมือนเค้า ถ้าเค้าไม่ต้องการเรา เค้าให้เราเกิดมาทำไม ถ้าเค้าไม่พร้อมจะมีครอบครัว เค้ามาสร้างบาดแผลให้เราทำไม
เราเบื่อจะร้องให้เรื่องเดิมๆแล้ว เราอยากออกไปจากสภาพนี้