ตอน “หมอยาไม่ทำใจ”
จากความเดิมตอนที่แล้ว #36019782 ฝากอ่านและคอมเม้นความคิดเห็นเพื่อเป็นทางสว่างให้ผมหน่อย
เรื่องนี้เป้นเรื่องที่ผมไม่สามารถจะเล่าหรือระบายกับใครได้
จากเรื่องที่น้องM กับผช.คนก่อนหมดไป เรื่องราวต่างๆก็ทยอยดีขึ้นเรื่อยๆ ในความรู้สึก มันเป้นความรู้สึกที่หลอกผมมาอยู่สี่เดือน เพราะหลังจากปีใหม่มา ความความของผมก็เกิดขึ้นเนื่องจาก ตอนนี้เราคุยกันกับน้องM ว่าจะลงทุนเปิดร้านยาร่วมกันโดยที่ผมออกจากงาน งานที่นี้ของผมคือเป็นวิศวกรโครงการ ซึ่งตอนนั้นผมดูแลโครงการะดับ 500M ซึ่งดูโดยร่วมแล้ว หน้าที่การงานของผมกำลังรุ่ง เนื่องจากจบโปรเจ็คนี้ทางเจ้านายได้หมอบหมายงานให้ไปโครงการอื่นต่อเนื่อง (แต่ที่พูดนี้ผมไม่ได้ต้องการสื่อให้เห็นว่าผมโม้เรื่องตัวเองน่ะครับ ผมแค่ต้องการให้ทุกคนรู้ว่าผมยอมทิ้งโอกาสที่ดี อนาคตที่กำลังก้าวหน้าทางการงาน เพื่อเค้าคนนั้น) มาเข้าเรื่องกันต่อ
หลังจากที่ตัดสินใจว่าโอเค เราจะลงทุนร่วมกันที่จะเปิดร้านยาของตัวเองร่วมกัน โดยมีแผนว่าสิ้นเดือนพฤภาคม 60 น้องเค้าจะออกจากงานเพื่อมาเริ่มทำร้านร่วมกัน แต่ในระหว่างที่เราวาดฝันร่วมกันนั้น ช่วงเวลาที่ผ่านมา ผมก็ลาออกจากงานตั้งแต่มีนาคม เพื่อมาเตรียมหาทำเลที่จะเปิดร้าน จนได้ทำเลที่คิดว่าเหมาะแล้ว ผมเองก็ต้องว่างงานเพื่อรอทางน้องเค้า ออกจากงานถึงสามเดือน ณ ตอนนั้น และในช่วงระหว่างนั้นผมก็อยู่ห้องเฉยๆ ไม่ค่อยได้อะไรได้แต่ดูแลเค้าทุกๆอย่าง ทั้งของกิน เสื้อผ้า ผมกลายมาเป็นแม่บ้านของเค้าโดยปริยาย
(ชีวิตเหมือนกำลังดี)
และในที่สุดก็เกิดเรื่อง ในช่วงเดือนพฤษภาคม ซึ่งช่วงเดือนนี้จะเป็นช่วงเดือนวันเกิดของพ่อน้องเค้า และน้องชายเค้า น้องเค้าเลยได้ขอลางานกลับไปบ้าน 1 อาทิต ผมเองก็ไม่ได้สงสัยอะไร ประกอบช่วงเวลาที่น้องเค้ากลับบ้านผมเองได้รับงานในจังหวัดใกล้ๆน้องเค้า เลยถือว่าไม่เป็นไร เพื่อได้ไปหาน้องเค้าด้วย เราสองเค้าก็ต่างเดินทางกันไปในช่วงนั้น แต่ก่อนเดินทาง ผมได้เดินทางไปก่อนสองสามวัน พ่อน้องเค้าเดินทางกลับมาบ้านผมก็ไปหาที่บ้านเค้าค้างคืนที่บ้านเค้าทุกอย่างดูแฮปปี้มาก เจอกันพร้อมหน้าพร้อมตา กินข้าวด้วยกันทั้งครอบครัว ผมเห็นว่าสมควรแล้วผมเลยขอตัวกลับก่อน แทนที่บอกตัวเองว่าอยู่รอกลับพร้อมกัน แต่ด้วยงานผมเลยต้องขอตัวกลับก่อนในเช้าของอีกวัน พอผมเดินทางกลับมาทำงาน เรื่องก็เกิดขึ้นตามเดิม ผมโทรหาน้องเค้าไม่รับสาย ตั้งแต่เที่ยง จนถึงสี่โมงเย็น ผมเลยเปิด ค้นหาไอโฟน ที่เป็นแอป ปรากฏว่าน้องเค้าไปอยู่บ้านหลังนึง ผมก็เก็บไว้ หลัง4โมงติดต่อน้องเค้าได้เลยก็ถามว่าไปไหนมาติดต่อไม่ได้เลย น้องเค้ากลับตอบกลับมาว่า ไปเลือกรูปรับปริญญา (ในใจคิด ผ่านมาจะปีแล้ว เพิ่งเลือกรูป เลือกรูปมันต้องไม่รับโทรศัพด้วยหร่าว่ะ ที่สำคัญช่างภาพ อยู่กทม. ) เลยถามเค้าไปเลือกรูปเนี่ยรับโทรศัพไม่ได้หร่า น้องก็บอกว่าไปกับแม่รีบเลือกรีบกลับ แต่ดันเลือกซะครึ่งวัน เลยแปลกใจ เราก็เฉยๆ ผ่านไปอีก 1 วัน
วันต่อมา เวลาเดิม หายไปที่เดิม โทรไปไม่รับเหมือนเดิม เอาเป็นว่าวันนี้คงต้องเอาหลักฐานมาคุยกันแล้วเราก็รอเวลากลับมา ห้าโมง เลยคุยกัน เลยส่งหลักฐานไปให้ดู ว่า ณ ตรงนั้นไม่ใช่ร้านถ่ายรูป เป็นบ้านห้องแถว เพราะเราเปิด googleearth ดู หลังจากนั้นเค้าก็กลับมา อยู่กับเรา ผมเองก็ไม่ได้เป็นคนชอบพูดเยอะ เลยไม่ได้ถามไถ่เรื่องราวเรื่องมันก็ผ่านไป
จนในที่สุดเกิดเรื่องขึ้นมาใหม่
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นและยังเป็นหาอยู่ตอนนี้
คือหลังจากกลับมาจากบ้านรอบล่าสุด ผมเองก็แอบเห็นเค้าคุยไลน์กับคนๆนึง และโทรคุยกับคนๆนึง เวลาผมไปที่ทำงานเค้าแอบเห็นตลอด จนวันนึงวันที่ต้องย้ายกลับมาทำร้านยา ซึ่งล่าช้ากว่าที่วางแผนไว้ 1 เดือน เค้าย้ายของเข้ามาอยุ่บ้านผม ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันแฮปปี้มาก แต่ก็แอบเห็นมีเบอร์ๆนึงโทรมาหาทุกวัน ที่ขึ้นค้างไว้หน้าจอ จนผมจำเบอร์โทรได้ อยู่วันนึงน้องเค้าก็ขอกลับบ้านกะทันหัน ไอเราก็ไม่ว่าอะไรให้กลับบ้าน จนในที่สุดก็เกิดเรื่องสงสัยจังว่าทำไม ต้องไปนั้งร้านกาแฟ ร้านนี้ทุกวัน เวลาไปนั้งก็ไม่ค่อยกว่าคุย วิดีโอคอลไปก็ทำเหมือนดูกระจกในโทรศัพ จนเวลาผ่านไปทุกวัน กลับไปรอบนี้10 กว่าวัน และมีอยู่วันนึงซึ่งเป็นวันอังคาร (มารู้ทีหลังว่าเป็นวันหยุดของคนในร้านคนนึง) คือคนที่เค้าแอบโทรแอบคุยกัน แฟนผมหายไปจากบ้านตั้งแต่ 10.30น. จนถึง21.00น. และที่ได้กลับมานั้นเพราะผมโทรไปถามแม่เค้าว่าพอดีติดต่อน้องเค้าไม่ได้เลยทั้งวัน น้องเป็นอะไรป่าว ทางบ้านเค้าคงโทรหาเลยรีบกลับ หลังจากกลับมาก็ถามอ่ะครับว่าเป็นอะไร ทำไมหายไป ไปไหนกับใคร เค้าก็บอกกับเราว่าไปกับเพื่อนที่เป็นตุ๊ด เราก็งง เห้ย อยู่กับตุ๊ดรับโทรศัพไม่ได้ ไม่ใช่แล้ว จนในที่สุดถึงเวลาวันที่เค้าจะต้องกลับมา แต่กลับมารอบนี้ผมเตรียเซอไพร โดยการจองพูวิลล่าและชวนเพื่อนๆเค้ามา คือผมจะขอเค้าแต่งงาน พอมาถึงผมก็พาไปพูวิลล่า บรรยากาศกำลังดี แต่แล้วก็เกิดเรื่อง ผมเห้นเค้าแอบบคุยโทรศัพกับคนนั้น ผมเลยเลิกแผนที่จะขอแต่งงาน คืนนั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนกลับมาบ้านผม ผมเลยตัดสินใจบันทึกชื่อเบอร์โทรที่เค้าคุยกัน เพื่อให้ไลน์เด้ง
ไลน์ก็เด้งขึ้นมาจริงๆ
เลยทักไปหาว่าโทรเข้ามาเบอร์น้องหร่อ มีอะไรป่าวเห้นโทรเข้ามาบ่อยจัง
เค้าตอบกลับมาว่า คุณเป็นใคร
ผมตอบกลับ เป็นแฟนน้อง
เค้าตอบว่า อ้าวเห้นน้องบอกว่าบอกเลิกไปแล้วไม่ยอมเลิก ยังไม่ยอมเลิกอีกหร่า
ช็อค.... ณ ตอนนั้น
เลยพิมกลับไปว่า จริงๆแล้วผมอยู่กินกับน้องเค้ามาปีกว่าแล้ว อยู่ด้วยกันตลอดพ่อแม่รับรู้
ผมขอได้มั้ยผมรักผญ.คนนี้มาก
เค้าเงียบและบล็อกไลน์ผม
หลังจากน้องเค้ารู้ อะไรเกิดขึ้นรู้มั้ย
น้องพูดกับผมมาว่า เราเลิกกันเหอะ หมดรักไปแล้ว เค้าจะกลับบ้าน
ผมหมดทุกๆอย่างในหัว ทิ้งอนาคตตัวเองที่กำลังก้าวหน้า ทิ้งอาชีพที่รัก เพื่อคนที่ตัวเองรัก เพื่อมาทำตามความฝันให้เค้าด้วยการเปิดร้านยา เรากำลังมีร้านยาของตัวเอง ร้านทำเสร็จหมดแล้วเหลือแค่เอกสารขออนุญาต
ตอนนี้ผมยังช็อคกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และยังมีเรื่องน่าช็อคให้ติดตามอีก
ยังไงขอรบกวนฝากแชร์ฝากเรื่องราวเพื่อให้คนรับทราบเพื่อผมจะได้รับรู้ความคิดเห้นของแต่ละท่าน
แล้วผมจะมาเล่าเรื่องราวที่ช็อคมากกว่านี้ให้ฟังอีก ขอบคุณทุกคนที่ทนอ่านเรื่องราวที่ผมระบาย
หมอยาไม่ทำใจ ใสๆเหมือนแมงกระพรุน "แต่แสบ"
จากความเดิมตอนที่แล้ว #36019782 ฝากอ่านและคอมเม้นความคิดเห็นเพื่อเป็นทางสว่างให้ผมหน่อย
เรื่องนี้เป้นเรื่องที่ผมไม่สามารถจะเล่าหรือระบายกับใครได้
จากเรื่องที่น้องM กับผช.คนก่อนหมดไป เรื่องราวต่างๆก็ทยอยดีขึ้นเรื่อยๆ ในความรู้สึก มันเป้นความรู้สึกที่หลอกผมมาอยู่สี่เดือน เพราะหลังจากปีใหม่มา ความความของผมก็เกิดขึ้นเนื่องจาก ตอนนี้เราคุยกันกับน้องM ว่าจะลงทุนเปิดร้านยาร่วมกันโดยที่ผมออกจากงาน งานที่นี้ของผมคือเป็นวิศวกรโครงการ ซึ่งตอนนั้นผมดูแลโครงการะดับ 500M ซึ่งดูโดยร่วมแล้ว หน้าที่การงานของผมกำลังรุ่ง เนื่องจากจบโปรเจ็คนี้ทางเจ้านายได้หมอบหมายงานให้ไปโครงการอื่นต่อเนื่อง (แต่ที่พูดนี้ผมไม่ได้ต้องการสื่อให้เห็นว่าผมโม้เรื่องตัวเองน่ะครับ ผมแค่ต้องการให้ทุกคนรู้ว่าผมยอมทิ้งโอกาสที่ดี อนาคตที่กำลังก้าวหน้าทางการงาน เพื่อเค้าคนนั้น) มาเข้าเรื่องกันต่อ
หลังจากที่ตัดสินใจว่าโอเค เราจะลงทุนร่วมกันที่จะเปิดร้านยาของตัวเองร่วมกัน โดยมีแผนว่าสิ้นเดือนพฤภาคม 60 น้องเค้าจะออกจากงานเพื่อมาเริ่มทำร้านร่วมกัน แต่ในระหว่างที่เราวาดฝันร่วมกันนั้น ช่วงเวลาที่ผ่านมา ผมก็ลาออกจากงานตั้งแต่มีนาคม เพื่อมาเตรียมหาทำเลที่จะเปิดร้าน จนได้ทำเลที่คิดว่าเหมาะแล้ว ผมเองก็ต้องว่างงานเพื่อรอทางน้องเค้า ออกจากงานถึงสามเดือน ณ ตอนนั้น และในช่วงระหว่างนั้นผมก็อยู่ห้องเฉยๆ ไม่ค่อยได้อะไรได้แต่ดูแลเค้าทุกๆอย่าง ทั้งของกิน เสื้อผ้า ผมกลายมาเป็นแม่บ้านของเค้าโดยปริยาย
(ชีวิตเหมือนกำลังดี)
และในที่สุดก็เกิดเรื่อง ในช่วงเดือนพฤษภาคม ซึ่งช่วงเดือนนี้จะเป็นช่วงเดือนวันเกิดของพ่อน้องเค้า และน้องชายเค้า น้องเค้าเลยได้ขอลางานกลับไปบ้าน 1 อาทิต ผมเองก็ไม่ได้สงสัยอะไร ประกอบช่วงเวลาที่น้องเค้ากลับบ้านผมเองได้รับงานในจังหวัดใกล้ๆน้องเค้า เลยถือว่าไม่เป็นไร เพื่อได้ไปหาน้องเค้าด้วย เราสองเค้าก็ต่างเดินทางกันไปในช่วงนั้น แต่ก่อนเดินทาง ผมได้เดินทางไปก่อนสองสามวัน พ่อน้องเค้าเดินทางกลับมาบ้านผมก็ไปหาที่บ้านเค้าค้างคืนที่บ้านเค้าทุกอย่างดูแฮปปี้มาก เจอกันพร้อมหน้าพร้อมตา กินข้าวด้วยกันทั้งครอบครัว ผมเห็นว่าสมควรแล้วผมเลยขอตัวกลับก่อน แทนที่บอกตัวเองว่าอยู่รอกลับพร้อมกัน แต่ด้วยงานผมเลยต้องขอตัวกลับก่อนในเช้าของอีกวัน พอผมเดินทางกลับมาทำงาน เรื่องก็เกิดขึ้นตามเดิม ผมโทรหาน้องเค้าไม่รับสาย ตั้งแต่เที่ยง จนถึงสี่โมงเย็น ผมเลยเปิด ค้นหาไอโฟน ที่เป็นแอป ปรากฏว่าน้องเค้าไปอยู่บ้านหลังนึง ผมก็เก็บไว้ หลัง4โมงติดต่อน้องเค้าได้เลยก็ถามว่าไปไหนมาติดต่อไม่ได้เลย น้องเค้ากลับตอบกลับมาว่า ไปเลือกรูปรับปริญญา (ในใจคิด ผ่านมาจะปีแล้ว เพิ่งเลือกรูป เลือกรูปมันต้องไม่รับโทรศัพด้วยหร่าว่ะ ที่สำคัญช่างภาพ อยู่กทม. ) เลยถามเค้าไปเลือกรูปเนี่ยรับโทรศัพไม่ได้หร่า น้องก็บอกว่าไปกับแม่รีบเลือกรีบกลับ แต่ดันเลือกซะครึ่งวัน เลยแปลกใจ เราก็เฉยๆ ผ่านไปอีก 1 วัน
วันต่อมา เวลาเดิม หายไปที่เดิม โทรไปไม่รับเหมือนเดิม เอาเป็นว่าวันนี้คงต้องเอาหลักฐานมาคุยกันแล้วเราก็รอเวลากลับมา ห้าโมง เลยคุยกัน เลยส่งหลักฐานไปให้ดู ว่า ณ ตรงนั้นไม่ใช่ร้านถ่ายรูป เป็นบ้านห้องแถว เพราะเราเปิด googleearth ดู หลังจากนั้นเค้าก็กลับมา อยู่กับเรา ผมเองก็ไม่ได้เป็นคนชอบพูดเยอะ เลยไม่ได้ถามไถ่เรื่องราวเรื่องมันก็ผ่านไป
จนในที่สุดเกิดเรื่องขึ้นมาใหม่
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นและยังเป็นหาอยู่ตอนนี้
คือหลังจากกลับมาจากบ้านรอบล่าสุด ผมเองก็แอบเห็นเค้าคุยไลน์กับคนๆนึง และโทรคุยกับคนๆนึง เวลาผมไปที่ทำงานเค้าแอบเห็นตลอด จนวันนึงวันที่ต้องย้ายกลับมาทำร้านยา ซึ่งล่าช้ากว่าที่วางแผนไว้ 1 เดือน เค้าย้ายของเข้ามาอยุ่บ้านผม ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันแฮปปี้มาก แต่ก็แอบเห็นมีเบอร์ๆนึงโทรมาหาทุกวัน ที่ขึ้นค้างไว้หน้าจอ จนผมจำเบอร์โทรได้ อยู่วันนึงน้องเค้าก็ขอกลับบ้านกะทันหัน ไอเราก็ไม่ว่าอะไรให้กลับบ้าน จนในที่สุดก็เกิดเรื่องสงสัยจังว่าทำไม ต้องไปนั้งร้านกาแฟ ร้านนี้ทุกวัน เวลาไปนั้งก็ไม่ค่อยกว่าคุย วิดีโอคอลไปก็ทำเหมือนดูกระจกในโทรศัพ จนเวลาผ่านไปทุกวัน กลับไปรอบนี้10 กว่าวัน และมีอยู่วันนึงซึ่งเป็นวันอังคาร (มารู้ทีหลังว่าเป็นวันหยุดของคนในร้านคนนึง) คือคนที่เค้าแอบโทรแอบคุยกัน แฟนผมหายไปจากบ้านตั้งแต่ 10.30น. จนถึง21.00น. และที่ได้กลับมานั้นเพราะผมโทรไปถามแม่เค้าว่าพอดีติดต่อน้องเค้าไม่ได้เลยทั้งวัน น้องเป็นอะไรป่าว ทางบ้านเค้าคงโทรหาเลยรีบกลับ หลังจากกลับมาก็ถามอ่ะครับว่าเป็นอะไร ทำไมหายไป ไปไหนกับใคร เค้าก็บอกกับเราว่าไปกับเพื่อนที่เป็นตุ๊ด เราก็งง เห้ย อยู่กับตุ๊ดรับโทรศัพไม่ได้ ไม่ใช่แล้ว จนในที่สุดถึงเวลาวันที่เค้าจะต้องกลับมา แต่กลับมารอบนี้ผมเตรียเซอไพร โดยการจองพูวิลล่าและชวนเพื่อนๆเค้ามา คือผมจะขอเค้าแต่งงาน พอมาถึงผมก็พาไปพูวิลล่า บรรยากาศกำลังดี แต่แล้วก็เกิดเรื่อง ผมเห้นเค้าแอบบคุยโทรศัพกับคนนั้น ผมเลยเลิกแผนที่จะขอแต่งงาน คืนนั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนกลับมาบ้านผม ผมเลยตัดสินใจบันทึกชื่อเบอร์โทรที่เค้าคุยกัน เพื่อให้ไลน์เด้ง
ไลน์ก็เด้งขึ้นมาจริงๆ
เลยทักไปหาว่าโทรเข้ามาเบอร์น้องหร่อ มีอะไรป่าวเห้นโทรเข้ามาบ่อยจัง
เค้าตอบกลับมาว่า คุณเป็นใคร
ผมตอบกลับ เป็นแฟนน้อง
เค้าตอบว่า อ้าวเห้นน้องบอกว่าบอกเลิกไปแล้วไม่ยอมเลิก ยังไม่ยอมเลิกอีกหร่า
ช็อค.... ณ ตอนนั้น
เลยพิมกลับไปว่า จริงๆแล้วผมอยู่กินกับน้องเค้ามาปีกว่าแล้ว อยู่ด้วยกันตลอดพ่อแม่รับรู้
ผมขอได้มั้ยผมรักผญ.คนนี้มาก
เค้าเงียบและบล็อกไลน์ผม
หลังจากน้องเค้ารู้ อะไรเกิดขึ้นรู้มั้ย
น้องพูดกับผมมาว่า เราเลิกกันเหอะ หมดรักไปแล้ว เค้าจะกลับบ้าน
ผมหมดทุกๆอย่างในหัว ทิ้งอนาคตตัวเองที่กำลังก้าวหน้า ทิ้งอาชีพที่รัก เพื่อคนที่ตัวเองรัก เพื่อมาทำตามความฝันให้เค้าด้วยการเปิดร้านยา เรากำลังมีร้านยาของตัวเอง ร้านทำเสร็จหมดแล้วเหลือแค่เอกสารขออนุญาต
ตอนนี้ผมยังช็อคกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และยังมีเรื่องน่าช็อคให้ติดตามอีก
ยังไงขอรบกวนฝากแชร์ฝากเรื่องราวเพื่อให้คนรับทราบเพื่อผมจะได้รับรู้ความคิดเห้นของแต่ละท่าน
แล้วผมจะมาเล่าเรื่องราวที่ช็อคมากกว่านี้ให้ฟังอีก ขอบคุณทุกคนที่ทนอ่านเรื่องราวที่ผมระบาย