ผมคบกับแฟนเข้าปีที่5แล้ว ตลอดเวลาที่ผ่านมาเราร่วมทุกข์ร่วมสุขจากวันที่เงินติดตัวไม่ถึง 100บาท
ผมยอมอด ยอมรำบาก ยอมทำสิ่งที่ต้องขัดเขิล เพื่อให้ชีวิตของเราทั้งสองคน ดำเนินไปได้ด้วยดี
หลายปี เรามีปัญหากันบ้าง เหมือนกับคู่คนอื่นๆ ผิดหวัง ทะเลาะ เธอมักไล่ผมออกไปจากชีวิตตลอด เมื่อก่อนมันไม่หนักหนาอะไร มันไม่รุ่นแรงมากนัก และจบลงที่ เธอขอโทษ และผมกลับไปหาเธอทุกครั้ง
เหตุผลหลักๆที่ทะเลาะกันเมื่อก่อน คงเป็นเพราะ ผมเองยังไม่มีจุดมุ่งหมาย ตอนนั้นผมเรียนยังไม่จบ แต่เธอทำงานแล้ว ผมพยายามทำตัวเองให้พึ่งพาได้ คอยช่วยเหลือทุกอย่าง แต่เรื่องที่ขาดคือ เงิน ผมเลยเติมเต็มด้วยสิ่งอื่น คือทำให้ชีวิตเธอสบายที่สุด
ผมทำให้ทุกอย่าง งานบ้าน ตระเตรียมเสื้อผ้าชุดทำงาน เพื่อให้เธอสบายที่สุดและมองข้ามข้อเสียของผมไป
แต่ความกดดันมันก็ถาโถมมาทุกครั้งในช่วงเวลาที่ เราต่างไม่มีเงิน เธอเริ่มเดือดดาลและจบลงด้วยการด่าทอ และทำให้ตัวผมเองรู้สึกไร้ค่า เพราะผมช่วยเหลือเธอในส่วนนี้ได้ไม่ดีพอเลย
ผมกดดัน และพยายามหาทางออก ผมหางานทำแบบจริงจัง ชีวิตเริ่มดีขึ้น เราพอมีและเริ่มซื้อของต่างๆ เราเช่าหออยู่ด้วยกัน ผมรับผิดชอบค่าหอค่าไฟ และค่ากิน แบ่งปันกัน ช่วงนั้นรู้สึกมีความสุขที่สุด เพราะรู้สึกว่าตัวเราเริ่มเป็นที่พึ่งพาได้แล้วนะ!
แต่แล้วปัญหาก็เข้ามา งานของเธอมีปัญหา เธอเครียดและต้องการคำแนะนำจากผม แต่ผมไม่รู้ในสายงานของเธอจริงๆ ผมทำได้เพียงแค่ให้กำลังใจเธออยู่ข้างๆเมื่อเธอเครียด แต่มันไม่มีประโยชน์เลย
เธอรู้สึกว่าผมไม่ใช่สำหรับเธออีกครั้ง ผมขาดภาวะผู้นำ คือแก้ปัญหางานเธอไม่เคยได้ ให้คำปรึกษาไม่เคยดี ผมพูดอะไรออกไป มันดูไม่มีน้ำหนักเลย
งานของผมเองก็ย่ำอยู่กับที่ ผมรู้สึกแย่ และคิดมากมาตลอด
จนวันนึงเธอเริ่มเปลี่ยนไป! ไม่ว่าผมจะทำอะไร มันดูขัดหูขัดตาเธอตลอด ผมเริ่มสังเกตุและเริ่มถามเธอ
เธอบอก เธอคุยกับคนอีกคนและเขาคนนั้น มันช่างดีและพึ่งพาได้ มีภาวะผู้นำ และให้คำปรึกษา ช่วยเหลือเธอได้ทุกเรื่อง เธอเริ่มพูดมันออกมาเลื่อยๆ โดยที่ผมเองนั่งฟังด้วยความสับสน!!
เราทะเลาะกันหลังจากวันนั้นผมออกมาจากหอ
เราห่างกันพักใหญ่ และวันนึงเธอกลับมาหาผมอีกครั้ง ผมใจอ่อน และบอกตรงๆ ผมรู้สึกไม่มีเธอไม่ได้ขาดไม่ได้
เราเริ่มกันใหม่ ผมพยายามถีบตัวเอง พยามเป็นคนที่พึ่งพาได้กว่าที่เป็นอยู่ เราปรับตัวเข้าหากันและต่างทำงานเพื่ออนาคต
แต่เมื่อเวลาผ่านไปเข้าปีที่3 เธอประสบปัญหาจากงานอีกครั้งเราหาทางแก้ปัญหากัน และเราตัดสินใจเปลี่ยนงานใหม่ทั้งคู่ เราเข้าทำงานที่เดียวกัน ตื่นเช้าไปทำงาน กินข้าว และกลับพร้อมกัน ช่วงแรกๆ มันดีมากๆ เราต่างแฮปปี้กับช่วงเวลานั้น
แต่แล้ววันนึง งานเราเริ่มมีปัญหา เธอมีปัญหากับหัวหน้า เกิดการทะเลาะกัน ช่วงเวลานี้ผมเกลียดตัวเองที่สุด ที่ผมช่วยอะไรเธอได้ไม่มากเลย มันเป็นเรื่องของอารมณ์ ผมพยายามเกลี่ยกล่อมทั้งเธอและหัวหน้าให้สามารถทำงานต่อไปได้ แต่มันไม่ดีพอ
สุดท้ายเธอเลือกที่จะลาออกจากงาน และเกลียดผมที่ปกป้องและช่วยเธอในเรื่องนั้นไม่ได้
ผมเลือกที่จะทำงานที่นั่นต่อ เธอพยายามบอกผมให้ออกมา ไม่ชอบที่ต้องทนทำงานกับคนที่เธอเกลียด แต่ผมคิดเสมอว่า งานนี้มันมีโอกาสทำให้ชีวิตเราดีขึ้น เรื่องนี้ติดค้างในใจเธอคลอดมา เรายังคงคบกันต่อ แต่เธอผิดหวังในตัวผมมากๆ ผมรู้ดี หลังจากวันนั้นเธอก็เริ่มออกห่าง เรายังคงอยู่ด้วยกัน แต่มันคือความเย็นชา ผมได้แต่ขอโทษ และก้มหน้ารับสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะตัวผมเอง
และวันนึงเธอตัดสินใจกลับไปคุยกับคนนั้นอีกครั้ง ผมโกรธ แต่อีกใจก็รู้สึกว่า แบบนี้มันคงดีแล้ว ผมเหนื่อยที่จะไล่ตามเหนื่อยกับอะไรหลายอย่างที่ผ่านมา
เธอขอให้ผมอยู่กับเธอก่อน รอเธอพร้อมแฃะผมค่อยไปจากเธอ ระหว่างนั้น เธอก็คุยกับอีกคน ผมเกลียดตัวเองมากๆ ที่ทนอะไรแบบนั้น แต่ก็รู้สึกส่ส
วนนึงเป็นเพราะผมเองที่ทำอะไรดีๆไม่ได้เลย วันแล้ววันเล่าที่ชีวิตวนเวียนอยู่แบบนั้น ตัวอยู่ด้วยกัน แต่เหมือนแค่คนรู้จักกัน ผมทนอยู่นานมากๆ
ระหว่างนั้น เธอเริ่มมีปัญหากับคนนั้น แต่เธอมาลงที่ผม โดยให้เหตุผลว่าผมไม่ยอมไปไหนสักที ทำให้เธอทะเลาะกับอีกคน (อีกคนไม่รู้ว่าเธอคบผมอยู่)
ผมโกรธ แฃะเราทะเลาะกัน ผมตัดสินใจจะออกมาจากตรงนั้น แต่เธอกลับอ้างว่า ผมจะทิ้งเธอไปตอนที่เธอไม่เหลือใครหรือ!! เพราะผมทำให้เธอไม่เหลือใคร เพราะผมไม่ยอมออกไปสักที!!
ผมตัดสินใจอยู่ต่อยอมเธอโดยไม่มีเหตุผลเลย เพราะรักคำเดียวที่ทำให้อยู่ต่อไป
เหตุการณ์แบบนี้มันเกิดขึ้นอีกซ้ำๆวนเวียนในตลอดระยะเวลาหลายปี จนเราเริ่มชินชากันผมเริ่มปล่อย ช่าง
คิดแบบนี้และอยู่กันไปแบบนี้ เดี๋ยวดีกัน เดี๋ยวทะเลาะกัน แต่ที่รู้คือผมยังรักเธอเหมือนเดิม
จนวันนึง ผมเริ่มรู้สึกว่าอยู่แบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว ผมเลือกที่จะเดินออกมาเอง เราคุยกัน เข้าใจกันดี
แต่คืนนั้น เธอโทรหาผม ร้องไห่และเธอรู้สึกเสียใจมากๆที่เป็นแบบนี้ผมใจแข็ง และไม่ยอมกลับไป เธอขอโทสและบอกผมว่า ให้มองที่การกระทำ เธออยู่กับผมตลอดเวลา เธอไม่เคยไปไหนทั้งๆที่มีคนดีๆคุยกัลเธอ บอกผมอย่ามองแค่เรื่องของคำพูดแรงๆที่เธอพูด เธอคิดเสมอว่าเธออยากมีอนาคตกับผม อยากมีลูกกับผมด้วยซ้ำ เธอย้ำให้ผมมองจุดนั้นและคิดดีๆอีกครั้ง "แต่หากผมไม่เปลี่ยนใจ เธอขอเวลาให้เธอได้ทำใจได้ไหม อยู่ด้วยกันก่อนรอเธอพร้อม"
เช้าวันรุ่งขึ้นผมคิดอะไรไม่ออกเลย คำพูดเรื่องอยากมีลูก อยากใช้ชีวิตร่วมกัน มันวนเวียนอยู่ในหัว รู้สึกผิดที่ออกมา รู้สึกว่าคิดผิดที่ทำแบบนี้ ไม่เคยรู้เลยว่าเธอคิดแบบผมเหมือนกัน!
เย็นวันนั้น ผมแบกหน้ากลับไปแบบหน้าด้านๆ ไปขอโทษเธอ ขอเริ่มกันใหม่อีกครั้ง ขอโทษที่ไม่เคยรู้เลยว่าเธอคิดถึงอนาคตที่มีผมอยู่ด้วยกัน
หลังจากวันนั้น เรามีความสุขมากๆ นอนกอดกัน ทำอะไรหลายๆอย่างร่วมกัน มันเหมือนเริ่มคบกันใหม่ รักกันเข้าใจกันยิ่งกว่าเดิม เราทลายกำแพงที่กั้นไว้ซึ่งกันและกัน ผมมีความสุขมากๆ งานที่เคยติดขัดลำบากมานานหลายเดือนก็คลี่คลายลง ผมเริ่มมองถึงอนาคต ตั้งใจทำงานมากกว่าเก่า จริงจังและเตรียมพร้อมที่จะทำให้ชีวิตดีขึ้นให้พึ่งพาได้มากกว่าเก่า!
งานของเธอที่ใหม่ก็เริ่มดีขึ้น เธอได้งานที่ดีในตำแหน่งใหญ่ขึ้น เธอตั้งใจทำมัน เราช่วยกันแก้ปัญหา ผมให้กำลังใจและทำทุกอย่างที่ทำได้อย่างที่สุด ผมเริ่มทำอะไรๆได้ดีขึ้น รู้สึกมีความสุขที่ตัวเราโตขึ้น พึ่งพาได้มากขึ้น แต่ช่วงเวลาแห่งความสุขนี้มันกลับจบลง!!!
ผมสังเกตุว่าเธอเริ่มออกไปคุยโทรศัพนานมากๆติดกันอีกครั้ง ผมเริ่มใจไม่ดี แต่ก็คิดมาตลอดว่า อาจเพราะงานเธอที่ต้องรับผิดชอบมากขึ้น มีลูกน้องถามงานดึกๆมากขึ้น ผมเกรงใจและคิดว่ามันจะรบกวนงานเธอเกินไปที่จะถาม
วันนึงเธอบอกกับผมว่า เธอจะปล่อยบ้านเช่าหลังที่เราอยู่แล้ว เธอจะไปเช่าหอเหมือนเดิมกับเพื้อนเธอ!!
ผมงง และถามไปว่า แล้วผมหล่ะ? เธอตอบ ก็กลับไปอยู่บ้านไง!!!! เห้ย!! ผมงงมาก คืออะไร ภาพเก่าๆ วันที่แย่ๆแม่งกลับมา!! หลังจากวันนั้น คิดเข้าข้างตัวเอง คิดว่าเออเธอคงแค่เครียด คงไม่ได้จะทำแบบนั่นจริง
ผมทำตัวปกติ พยายามไม่รบกวนงานเธอ หวังลึกๆว่าคงไม่เป็นเหมือนวันก่อนๆมา
จนคืนนึง ผมถามเธอ ว่าเกิดอะไรขึ้น เป็นอะไร มีอะไรจะบอกไหม?
เธอตอบ ตอนนี้เธอคุยกับอีกคนอยู่!!!!!!
ผมนี่เหวอ- พูดไม่ออก ผมถามว่า ทำไม? คือเรากำลังไปได้ด้วยดีไม่ใช่หรอ. เธอตอบกลับมา และมันเจ็บมาก. เธอบอก "จำวันนั้นที่ผมทิ้งเธอได้ไหม ที่เธอบอกให้ผมอยู่จนเธอทำใจได้ก่อน ตอนนี้เธอเริ่มทำใจได้แล้ว"
ผมมึนไปหมด พูดไม่ออก เหมือนคนจะบ้า คำถามเวียนวนอยู่ในหัว. สับสน มากๆ ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้เพราะหวังไว้มาก. ผมเริ่มระเบิด คำในใจออกมา ข้าวของเริ่มกระจัดกระจาย ผมใช้อารมณ์ไปกับของที่อยู่ตรงหน้า น้ำตา คำพูดมันไหลออกมาแบบไม่ขาดสาย
เธอเริ่มพูดอีกครั้ง ว่าคุยกันรู้เรื่องนานแล้ว ทำไมถึงไม่เข้าใจกัน ผมใส่อารมณ์และบอกเธอว่ามันไม่ใช่แบบนั้น เรากลับมาดีกัน เข้าใจกัน มีอนาคตร่วมกันไม่ใช่หรอ เรื้องลูกที่เธอพูด เธอหลอกผมหรือ อนาคตที่วาดไว้หล่ะ มันเกิดอะไรขึ้น!!!
เธอพูดแค่ขอโทษ และบอก เพราะเธอทนอยู่กับผมไม่ได้จริงๆ
ผมเงียบ และเก็บของๆผมลงถุงกระดาษ เดินไปหยิบกุญแจรถ และเดินไปลาเธอ แต่เธอยังคงนอนอยู่ที่เดิม สายตามองผมอย่างไม่คิดจะรั้งไว้ ผมเดินออกมาจากห้อง เสียงเธอพูดทิ้งท้ายมา. ล๊อคประตูบ้านให้ด้วยนะ!!! ผมสะอึกแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ผมเดินกลับไป ถามเธอ นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราเจอกัน พูดกัน คำพูดสุดท้ายที่ตัวเองพูดคือ ล๊อคประตูให้ด้วยนะ หรอ!!!! เข้าใจแล้ว ตลอด 5ปีที่เราอยู่กันมา เยื่อใยมันตัดกันง่ายดายขนาดนี้
ผมเดินลงมาข้างล่าง เก็บรองเท้า ในใจนึกหวังว่าเธอจะลงมารั้งผม มาขอโทษกอดกัน ร้องไห่ และให้ผมกลับไปเหมือนก่อนๆมา ผมนั่งรอนานมาก แต่เธอไม่เดินลงมาเลย
ผมหมดความหวัง เดินเอาของขึ้นรถปิดประตู สตาร์ทรถ มองกลับไปในบ้าน เห็นเธอเดินลงมามองที่หน้าประตู ผมนั่งรอ มองไป แต่เธอไม่เดินออกมา น้ำตา
ไหล ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ ผมไม่คิดว่า การทุ่มเทเพื่อใครสักคนเป็น เวลาหลายปี จะได้ผลลัพแบบนี้ ผมไลน์ไปบอกลาเธอ เธอไม่ตอบ
คืนนั้นผมตรงไปหาเพื่อนเพื่อขอนอนด้วย ใจจดจ่ออยู่ที่โทรศัพย์ ผมรออยู่ทั้งคืน หวังให้เธอโทรมา แต่ก็ไม่มีเลย แม้แต่ไลน์ก็ยังไม่อ่าน
ผมคิดเข้าข้างตัวเองว่าเธอคงหลับไปแล้วตอนผมส่งไลน์. เช้ารุ่งขึ้นเธอโทรมา ผมสับสนและไม่รู้จะทำยังไง ผมเลือกที่จะไม่รับสาย เธอไลน์มาขอโทส เธอบอกเสียใจ แต่ไม่รู้จะทำยังไง เข้าใจผม และให้เวลาผมทำใจ แล้วค่อยตอบไลน์เธอ
ข้อความในนั้น ไม่มีสักคำเลยที่บอกให้ผมกลับไป!
มันสะเทือนใจ และตอกย้ำว่าผมคงไม่สำคัญกับเธอแล้วจริงๆ ตอนนี้สับสนมากๆ ในหัวมีแต่เรื้องนี้ มันวุ่นวายใจ นอนไม่หลับ หยิบมือถือมาดูตลอด เปิดเฟสเธอ เจอสเตตัสเธอ บอกมาพักใจ ที่เธอออกไปเที่ยวกับเพื่อน เธอบอกเธอกับเพื่อนว่าโสด มันยิ่งทำให้ผมสับสน เธอเสียใจ? หรือเธออยากให้มันเป็นแบบนี้ดีแล้ว หรือผมเองต้องทำใจยอมรับความเป็นจริงและปล่อยให้มันเป็นไป โดยที่ผมยังรักเธออยู่ แต่ไม่รู้เธอยังคิดเหมือนกันอยู่ไหมจริงๆ?
และวันนี้ก็มาถึง วันที่ผมต้องออกมาจากชีวิตของเธอ!! โดยเธอไม่รั้งผมเลย!!
ผมยอมอด ยอมรำบาก ยอมทำสิ่งที่ต้องขัดเขิล เพื่อให้ชีวิตของเราทั้งสองคน ดำเนินไปได้ด้วยดี
หลายปี เรามีปัญหากันบ้าง เหมือนกับคู่คนอื่นๆ ผิดหวัง ทะเลาะ เธอมักไล่ผมออกไปจากชีวิตตลอด เมื่อก่อนมันไม่หนักหนาอะไร มันไม่รุ่นแรงมากนัก และจบลงที่ เธอขอโทษ และผมกลับไปหาเธอทุกครั้ง
เหตุผลหลักๆที่ทะเลาะกันเมื่อก่อน คงเป็นเพราะ ผมเองยังไม่มีจุดมุ่งหมาย ตอนนั้นผมเรียนยังไม่จบ แต่เธอทำงานแล้ว ผมพยายามทำตัวเองให้พึ่งพาได้ คอยช่วยเหลือทุกอย่าง แต่เรื่องที่ขาดคือ เงิน ผมเลยเติมเต็มด้วยสิ่งอื่น คือทำให้ชีวิตเธอสบายที่สุด
ผมทำให้ทุกอย่าง งานบ้าน ตระเตรียมเสื้อผ้าชุดทำงาน เพื่อให้เธอสบายที่สุดและมองข้ามข้อเสียของผมไป
แต่ความกดดันมันก็ถาโถมมาทุกครั้งในช่วงเวลาที่ เราต่างไม่มีเงิน เธอเริ่มเดือดดาลและจบลงด้วยการด่าทอ และทำให้ตัวผมเองรู้สึกไร้ค่า เพราะผมช่วยเหลือเธอในส่วนนี้ได้ไม่ดีพอเลย
ผมกดดัน และพยายามหาทางออก ผมหางานทำแบบจริงจัง ชีวิตเริ่มดีขึ้น เราพอมีและเริ่มซื้อของต่างๆ เราเช่าหออยู่ด้วยกัน ผมรับผิดชอบค่าหอค่าไฟ และค่ากิน แบ่งปันกัน ช่วงนั้นรู้สึกมีความสุขที่สุด เพราะรู้สึกว่าตัวเราเริ่มเป็นที่พึ่งพาได้แล้วนะ!
แต่แล้วปัญหาก็เข้ามา งานของเธอมีปัญหา เธอเครียดและต้องการคำแนะนำจากผม แต่ผมไม่รู้ในสายงานของเธอจริงๆ ผมทำได้เพียงแค่ให้กำลังใจเธออยู่ข้างๆเมื่อเธอเครียด แต่มันไม่มีประโยชน์เลย
เธอรู้สึกว่าผมไม่ใช่สำหรับเธออีกครั้ง ผมขาดภาวะผู้นำ คือแก้ปัญหางานเธอไม่เคยได้ ให้คำปรึกษาไม่เคยดี ผมพูดอะไรออกไป มันดูไม่มีน้ำหนักเลย
งานของผมเองก็ย่ำอยู่กับที่ ผมรู้สึกแย่ และคิดมากมาตลอด
จนวันนึงเธอเริ่มเปลี่ยนไป! ไม่ว่าผมจะทำอะไร มันดูขัดหูขัดตาเธอตลอด ผมเริ่มสังเกตุและเริ่มถามเธอ
เธอบอก เธอคุยกับคนอีกคนและเขาคนนั้น มันช่างดีและพึ่งพาได้ มีภาวะผู้นำ และให้คำปรึกษา ช่วยเหลือเธอได้ทุกเรื่อง เธอเริ่มพูดมันออกมาเลื่อยๆ โดยที่ผมเองนั่งฟังด้วยความสับสน!!
เราทะเลาะกันหลังจากวันนั้นผมออกมาจากหอ
เราห่างกันพักใหญ่ และวันนึงเธอกลับมาหาผมอีกครั้ง ผมใจอ่อน และบอกตรงๆ ผมรู้สึกไม่มีเธอไม่ได้ขาดไม่ได้
เราเริ่มกันใหม่ ผมพยายามถีบตัวเอง พยามเป็นคนที่พึ่งพาได้กว่าที่เป็นอยู่ เราปรับตัวเข้าหากันและต่างทำงานเพื่ออนาคต
แต่เมื่อเวลาผ่านไปเข้าปีที่3 เธอประสบปัญหาจากงานอีกครั้งเราหาทางแก้ปัญหากัน และเราตัดสินใจเปลี่ยนงานใหม่ทั้งคู่ เราเข้าทำงานที่เดียวกัน ตื่นเช้าไปทำงาน กินข้าว และกลับพร้อมกัน ช่วงแรกๆ มันดีมากๆ เราต่างแฮปปี้กับช่วงเวลานั้น
แต่แล้ววันนึง งานเราเริ่มมีปัญหา เธอมีปัญหากับหัวหน้า เกิดการทะเลาะกัน ช่วงเวลานี้ผมเกลียดตัวเองที่สุด ที่ผมช่วยอะไรเธอได้ไม่มากเลย มันเป็นเรื่องของอารมณ์ ผมพยายามเกลี่ยกล่อมทั้งเธอและหัวหน้าให้สามารถทำงานต่อไปได้ แต่มันไม่ดีพอ
สุดท้ายเธอเลือกที่จะลาออกจากงาน และเกลียดผมที่ปกป้องและช่วยเธอในเรื่องนั้นไม่ได้
ผมเลือกที่จะทำงานที่นั่นต่อ เธอพยายามบอกผมให้ออกมา ไม่ชอบที่ต้องทนทำงานกับคนที่เธอเกลียด แต่ผมคิดเสมอว่า งานนี้มันมีโอกาสทำให้ชีวิตเราดีขึ้น เรื่องนี้ติดค้างในใจเธอคลอดมา เรายังคงคบกันต่อ แต่เธอผิดหวังในตัวผมมากๆ ผมรู้ดี หลังจากวันนั้นเธอก็เริ่มออกห่าง เรายังคงอยู่ด้วยกัน แต่มันคือความเย็นชา ผมได้แต่ขอโทษ และก้มหน้ารับสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะตัวผมเอง
และวันนึงเธอตัดสินใจกลับไปคุยกับคนนั้นอีกครั้ง ผมโกรธ แต่อีกใจก็รู้สึกว่า แบบนี้มันคงดีแล้ว ผมเหนื่อยที่จะไล่ตามเหนื่อยกับอะไรหลายอย่างที่ผ่านมา
เธอขอให้ผมอยู่กับเธอก่อน รอเธอพร้อมแฃะผมค่อยไปจากเธอ ระหว่างนั้น เธอก็คุยกับอีกคน ผมเกลียดตัวเองมากๆ ที่ทนอะไรแบบนั้น แต่ก็รู้สึกส่ส
วนนึงเป็นเพราะผมเองที่ทำอะไรดีๆไม่ได้เลย วันแล้ววันเล่าที่ชีวิตวนเวียนอยู่แบบนั้น ตัวอยู่ด้วยกัน แต่เหมือนแค่คนรู้จักกัน ผมทนอยู่นานมากๆ
ระหว่างนั้น เธอเริ่มมีปัญหากับคนนั้น แต่เธอมาลงที่ผม โดยให้เหตุผลว่าผมไม่ยอมไปไหนสักที ทำให้เธอทะเลาะกับอีกคน (อีกคนไม่รู้ว่าเธอคบผมอยู่)
ผมโกรธ แฃะเราทะเลาะกัน ผมตัดสินใจจะออกมาจากตรงนั้น แต่เธอกลับอ้างว่า ผมจะทิ้งเธอไปตอนที่เธอไม่เหลือใครหรือ!! เพราะผมทำให้เธอไม่เหลือใคร เพราะผมไม่ยอมออกไปสักที!!
ผมตัดสินใจอยู่ต่อยอมเธอโดยไม่มีเหตุผลเลย เพราะรักคำเดียวที่ทำให้อยู่ต่อไป
เหตุการณ์แบบนี้มันเกิดขึ้นอีกซ้ำๆวนเวียนในตลอดระยะเวลาหลายปี จนเราเริ่มชินชากันผมเริ่มปล่อย ช่าง
จนวันนึง ผมเริ่มรู้สึกว่าอยู่แบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว ผมเลือกที่จะเดินออกมาเอง เราคุยกัน เข้าใจกันดี
แต่คืนนั้น เธอโทรหาผม ร้องไห่และเธอรู้สึกเสียใจมากๆที่เป็นแบบนี้ผมใจแข็ง และไม่ยอมกลับไป เธอขอโทสและบอกผมว่า ให้มองที่การกระทำ เธออยู่กับผมตลอดเวลา เธอไม่เคยไปไหนทั้งๆที่มีคนดีๆคุยกัลเธอ บอกผมอย่ามองแค่เรื่องของคำพูดแรงๆที่เธอพูด เธอคิดเสมอว่าเธออยากมีอนาคตกับผม อยากมีลูกกับผมด้วยซ้ำ เธอย้ำให้ผมมองจุดนั้นและคิดดีๆอีกครั้ง "แต่หากผมไม่เปลี่ยนใจ เธอขอเวลาให้เธอได้ทำใจได้ไหม อยู่ด้วยกันก่อนรอเธอพร้อม"
เช้าวันรุ่งขึ้นผมคิดอะไรไม่ออกเลย คำพูดเรื่องอยากมีลูก อยากใช้ชีวิตร่วมกัน มันวนเวียนอยู่ในหัว รู้สึกผิดที่ออกมา รู้สึกว่าคิดผิดที่ทำแบบนี้ ไม่เคยรู้เลยว่าเธอคิดแบบผมเหมือนกัน!
เย็นวันนั้น ผมแบกหน้ากลับไปแบบหน้าด้านๆ ไปขอโทษเธอ ขอเริ่มกันใหม่อีกครั้ง ขอโทษที่ไม่เคยรู้เลยว่าเธอคิดถึงอนาคตที่มีผมอยู่ด้วยกัน
หลังจากวันนั้น เรามีความสุขมากๆ นอนกอดกัน ทำอะไรหลายๆอย่างร่วมกัน มันเหมือนเริ่มคบกันใหม่ รักกันเข้าใจกันยิ่งกว่าเดิม เราทลายกำแพงที่กั้นไว้ซึ่งกันและกัน ผมมีความสุขมากๆ งานที่เคยติดขัดลำบากมานานหลายเดือนก็คลี่คลายลง ผมเริ่มมองถึงอนาคต ตั้งใจทำงานมากกว่าเก่า จริงจังและเตรียมพร้อมที่จะทำให้ชีวิตดีขึ้นให้พึ่งพาได้มากกว่าเก่า!
งานของเธอที่ใหม่ก็เริ่มดีขึ้น เธอได้งานที่ดีในตำแหน่งใหญ่ขึ้น เธอตั้งใจทำมัน เราช่วยกันแก้ปัญหา ผมให้กำลังใจและทำทุกอย่างที่ทำได้อย่างที่สุด ผมเริ่มทำอะไรๆได้ดีขึ้น รู้สึกมีความสุขที่ตัวเราโตขึ้น พึ่งพาได้มากขึ้น แต่ช่วงเวลาแห่งความสุขนี้มันกลับจบลง!!!
ผมสังเกตุว่าเธอเริ่มออกไปคุยโทรศัพนานมากๆติดกันอีกครั้ง ผมเริ่มใจไม่ดี แต่ก็คิดมาตลอดว่า อาจเพราะงานเธอที่ต้องรับผิดชอบมากขึ้น มีลูกน้องถามงานดึกๆมากขึ้น ผมเกรงใจและคิดว่ามันจะรบกวนงานเธอเกินไปที่จะถาม
วันนึงเธอบอกกับผมว่า เธอจะปล่อยบ้านเช่าหลังที่เราอยู่แล้ว เธอจะไปเช่าหอเหมือนเดิมกับเพื้อนเธอ!!
ผมงง และถามไปว่า แล้วผมหล่ะ? เธอตอบ ก็กลับไปอยู่บ้านไง!!!! เห้ย!! ผมงงมาก คืออะไร ภาพเก่าๆ วันที่แย่ๆแม่งกลับมา!! หลังจากวันนั้น คิดเข้าข้างตัวเอง คิดว่าเออเธอคงแค่เครียด คงไม่ได้จะทำแบบนั่นจริง
ผมทำตัวปกติ พยายามไม่รบกวนงานเธอ หวังลึกๆว่าคงไม่เป็นเหมือนวันก่อนๆมา
จนคืนนึง ผมถามเธอ ว่าเกิดอะไรขึ้น เป็นอะไร มีอะไรจะบอกไหม?
เธอตอบ ตอนนี้เธอคุยกับอีกคนอยู่!!!!!!
ผมนี่เหวอ- พูดไม่ออก ผมถามว่า ทำไม? คือเรากำลังไปได้ด้วยดีไม่ใช่หรอ. เธอตอบกลับมา และมันเจ็บมาก. เธอบอก "จำวันนั้นที่ผมทิ้งเธอได้ไหม ที่เธอบอกให้ผมอยู่จนเธอทำใจได้ก่อน ตอนนี้เธอเริ่มทำใจได้แล้ว"
ผมมึนไปหมด พูดไม่ออก เหมือนคนจะบ้า คำถามเวียนวนอยู่ในหัว. สับสน มากๆ ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้เพราะหวังไว้มาก. ผมเริ่มระเบิด คำในใจออกมา ข้าวของเริ่มกระจัดกระจาย ผมใช้อารมณ์ไปกับของที่อยู่ตรงหน้า น้ำตา คำพูดมันไหลออกมาแบบไม่ขาดสาย
เธอเริ่มพูดอีกครั้ง ว่าคุยกันรู้เรื่องนานแล้ว ทำไมถึงไม่เข้าใจกัน ผมใส่อารมณ์และบอกเธอว่ามันไม่ใช่แบบนั้น เรากลับมาดีกัน เข้าใจกัน มีอนาคตร่วมกันไม่ใช่หรอ เรื้องลูกที่เธอพูด เธอหลอกผมหรือ อนาคตที่วาดไว้หล่ะ มันเกิดอะไรขึ้น!!!
เธอพูดแค่ขอโทษ และบอก เพราะเธอทนอยู่กับผมไม่ได้จริงๆ
ผมเงียบ และเก็บของๆผมลงถุงกระดาษ เดินไปหยิบกุญแจรถ และเดินไปลาเธอ แต่เธอยังคงนอนอยู่ที่เดิม สายตามองผมอย่างไม่คิดจะรั้งไว้ ผมเดินออกมาจากห้อง เสียงเธอพูดทิ้งท้ายมา. ล๊อคประตูบ้านให้ด้วยนะ!!! ผมสะอึกแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ผมเดินกลับไป ถามเธอ นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราเจอกัน พูดกัน คำพูดสุดท้ายที่ตัวเองพูดคือ ล๊อคประตูให้ด้วยนะ หรอ!!!! เข้าใจแล้ว ตลอด 5ปีที่เราอยู่กันมา เยื่อใยมันตัดกันง่ายดายขนาดนี้
ผมเดินลงมาข้างล่าง เก็บรองเท้า ในใจนึกหวังว่าเธอจะลงมารั้งผม มาขอโทษกอดกัน ร้องไห่ และให้ผมกลับไปเหมือนก่อนๆมา ผมนั่งรอนานมาก แต่เธอไม่เดินลงมาเลย
ผมหมดความหวัง เดินเอาของขึ้นรถปิดประตู สตาร์ทรถ มองกลับไปในบ้าน เห็นเธอเดินลงมามองที่หน้าประตู ผมนั่งรอ มองไป แต่เธอไม่เดินออกมา น้ำตา
คืนนั้นผมตรงไปหาเพื่อนเพื่อขอนอนด้วย ใจจดจ่ออยู่ที่โทรศัพย์ ผมรออยู่ทั้งคืน หวังให้เธอโทรมา แต่ก็ไม่มีเลย แม้แต่ไลน์ก็ยังไม่อ่าน
ผมคิดเข้าข้างตัวเองว่าเธอคงหลับไปแล้วตอนผมส่งไลน์. เช้ารุ่งขึ้นเธอโทรมา ผมสับสนและไม่รู้จะทำยังไง ผมเลือกที่จะไม่รับสาย เธอไลน์มาขอโทส เธอบอกเสียใจ แต่ไม่รู้จะทำยังไง เข้าใจผม และให้เวลาผมทำใจ แล้วค่อยตอบไลน์เธอ
ข้อความในนั้น ไม่มีสักคำเลยที่บอกให้ผมกลับไป!
มันสะเทือนใจ และตอกย้ำว่าผมคงไม่สำคัญกับเธอแล้วจริงๆ ตอนนี้สับสนมากๆ ในหัวมีแต่เรื้องนี้ มันวุ่นวายใจ นอนไม่หลับ หยิบมือถือมาดูตลอด เปิดเฟสเธอ เจอสเตตัสเธอ บอกมาพักใจ ที่เธอออกไปเที่ยวกับเพื่อน เธอบอกเธอกับเพื่อนว่าโสด มันยิ่งทำให้ผมสับสน เธอเสียใจ? หรือเธออยากให้มันเป็นแบบนี้ดีแล้ว หรือผมเองต้องทำใจยอมรับความเป็นจริงและปล่อยให้มันเป็นไป โดยที่ผมยังรักเธออยู่ แต่ไม่รู้เธอยังคิดเหมือนกันอยู่ไหมจริงๆ?