สวัสดีคับ นี่คือกระทู้แรกของผม ผมมีเรื่องราวความรักของผมอยากจะแบ่งปัน ผมคิดว่ามันก็คงเคยเกิดขึ้นกับหลายๆคน
นั่นคือ "รักคนมีเจ้าของ"
เรื่องราวมันเริ่มต้นเมื่อตอนต้นปีที่แล้ว หลังจากที่ผมโสดมานาน ตั้งแต่เรียนจบจนทำงานหลายปีผมยังไม่มีใคร มันทำให้ผมรู้สึกเหงา ต้องการคุยกับใครซักคน
แล้วผมก็ได้รู้จักพูดคุยกับผู้หญิงคนนึงเรารู้จักกันผ่านทางโซเชี่ยวแอฟ ผมเด็กกว่าเธอ เราห่างกัน 4 ปี ตอนนั้นผม23 เราคุยกันเรื่อยๆ ผมก็คุยกับเธอคนเดียวมาตลอด มันทำให้ผมหายเหงา ทำให้ผมรู้สึกผูกพันธ์กับเธอ เราคุยกันถูกคอ ผมคิดว่าเธอใช่สำหรับผม ผมหลงรักเธอ แม้ไม่เคยเจอหน้า เพราะเราแค่แชทคุยกับโทรเสียงมาตลอด ตอนแรกเธอบอกว่าโสด คุยกันได้ซักพักเธอบอกผมว่ามีอะไรจะบอก เธอไม่อยากปิดบังผมอีกแล้ว สุดท้ายเธอบอกว่ามีแฟนแล้ว ผมอึ้งไปซักพัก และคิดว่าผมควรหยุดคุยกับเธอ เพราะมันไม่ถูกต้อง และแล้วผมก็ทำไม่ได้ผมหยุดคุยกับเธอไม่ได้
สุดท้ายผมคุยกับเธอต่อ ผมยอมเปนคนเลว ผมรู้ว่าผิด แต่หัวใจมันเรียกร้องว่าขาดเธอไม่ได้ อย่างน้อยเธอก็บอกความจริงกับผมไม่ปิดบังผม และผมก็มีเรื่องราวที่อึดอัดในใจมานาน ความผิดพลาดในอดีตของผมที่ไม่สามารถระบายกับใครได้ (ผมไม่ขอพูดถึงตรงนี้ มันเป็นเรื่องราวที่ดราม่าหนักมากสำหรับวัยรุ่นอายุ17ในตอนนั้น ผมอาจจะเขียนในกระทู้ถัดไป) มันเป็นเรื่องราวที่กัดกินใจผมมาตลอด และผมได้ระบายออกกับเธอ เธอรับฟังและเข้าใจผม มันเหมือนผมได้ยกภูเขาออกจากอก มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกผูกพันธ์กับเธอทำให้ผมรู้สึกว่าเธอเป็นส่วนนึงในชีวิตผม
เราคุยกันไปเรื่อยๆ ซักพักต่อมาเธอบอกว่า เธอจะเป็นฝ่ายทักรึโทรมาเอง ผมไม่ต้องโทรไป เพราะตอนนี้บางครั้งแฟนเธอก็ได้ถือโทรสัพของเธอ
ผมก็โอเค เราไม่ค่อยได้คุยกันเหมือนแต่ก่อน ผมรอเธอโทรมาฝ่ายเดียว ทุกครั้งที่เธอทักรึโทรมาผมดีใจมากผมต้องหยุดกิจกรรมที่ทำอยู่ทุกครั้งเพื่อคุยกับเธอ พักหลังๆ เธอไม่ค่อยทักมาแล้ว แต่ผมก็รอ และแล้วผ่านไปสองอาทิตย์เธอก็ไม่ทักมา เป็นเดือนก็ยังไม่ทักมา แต่ผมก็รอ
จนผ่านไปหลายเดือนเธอก็ยังไม่ทักมา ผมคิดว่าเธอคงลืมผมไปแล้ว ผมคิดถึงเธอมากผมคิดถึงเธอตลอดเวลา แล้วผมก็เห็นเฟสเธอเด้งขึ้นมาแนะนำเพื่อน
เราแค่คุยไลน์กันมาตลอดไม่มีเฟสกัน แต่ผมก็ไม่แอดไปเพราคิดว่าเธอคงลืมผมไปแล้ว แต่ผมก็เข้าไปส่องตลอดแม้เธอจะไม่เปิดสาธารณะ แค่เห็นเธอเปลี่ยนรูปโปรไฟล์ก็ยังดี ผมคิดถึงเธอตลอด...
แล้วก็ผ่านไปหนึ่งปีเต็มๆ ที่ไม่ได้ติดต่อกับเธอ ผมคิดถึงเธอยุตลอดเวลา ผมไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมไม่ลืมเธอซะ ทั้งที่เธอก็มีแฟนยุแล้ว ตลอด1ปี ที่ไม่ได้คุยกับเธอ ผมก็มีคุยกับคนอื่นบ้างเพื่อคิดว่าจะลืมเธอได้ แต่แล้วมันก็วนกลับมาหาแต่เธอ ผมรู้แล้วว่าทำยังไงก็ลืมเธอคนนี้ไม่ได้จริงๆ
แล้วผมก็ตัดสินใจแอดเฟสไป เป็นไงเป็นกัน ทันทีที่เธอรับผม ผมทักไปเลย ว่าจำผมได้ไหม เธอก็บอกว่าเธอจำได้ ทำให้ผมดีใจมาก เพราะก่อนหน้านี้ผมก็ทักไลน์ไปส่งสติ๊กเกอร์ไลน์ไปเธอก็ไมอ่าน ผมเลยถามเธอไปว่าทำไมไม่ทักมาบ้าง ผมทักไปก็ไม่อ่าน เธอบอกว่าเธอลบไลน์ผมไปแล้ว เธอบอกว่าเรื่องของเรามันเป็นไปไมได้เธอเลยไม่ทักมาดีกว่า ผมเลยรอเก้อมาโดยตลอด ....
มาตอนนี้ผมมีโอกาสได้คุยกับเธออีกครั้ง ผมจะไม่ยอมให้เธอหายไปอีกครั้ง ผมไม่สนถูกผิดแล้ว ผมอยากจะสานสัมพันธ์กับเธออีกครั้งผมรอมาเป็นปี ครั้งนี้รู้สึกจะดีกว่าครั้งก่อน เพราะเราคุยกันเห็นหน้าตลอด มีนัดเจอกันบ้างแต่ก็ไม่มีอะไรกันมากกว่านั้น มากสุดแค่จับมือและมันก็จะไม่มีอะไรไปมากกว่านี้ และเธอก็บอกว่าตอนนี้เธอกำลังมีปัญหากับแฟนอยู่ แฟนเธอชอบดื่ม และบางครั้งก็ตบตีเธอ ทุกสิ่งทุกอย่างเค้าก็ยึดของเธอไปสร้อยแหวานเงินทองเอาไปหมด เธอบอกว่าที่เป็นอยู่ทุกวันนี้เธอทนอยู่ แต่ปัญหาหลายๆอย่างที่ยังเลิกกันไม่ได้ ปัญหาหลายๆอย่างเธอก็มาระบายกับผมมันทำให้ผมรับรู้ถึงปัญหาของเธอ ทำให้ผมเข้าใจเธอมากขึ้น ถึงขนาดที่ผมยอมเลิกดื่มเหล้าดื่มเบียร์ก็เพราะทำเพื่อเธอ และผมก็พยายามจะช่วยเธอสิ่งที่ผมพอจะช่วยได้ ทั้งเรื่องปัญหาเงินทองผมก็ช่วยเธอ แม้เธอจะไม่ค่อยเต็มใจให้ผมช่วยและผมก็ไม่ใช่คนรวยอะไรแค่คนหาเช้ากินค่ำเหมือนกัน ผมไม่รู้ว่าเธอหลอกผมรึเปล่า แต่ผมทนไม่ได้ที่เห็นคนที่ผมรักเป็นทุกข์ ผมทนไม่ได้ที่รู้ว่าคนที่ผมรักลำบาก ผมแคร์เธอมาก ผมไม่เคยเป็นแบบนี้กับใคร เธอบอกให้ผมรอเธอผมก็จะรอ เธอบอกผมว่าให้รอเธออีกไม่นานหรอก ผมบอกเธอว่าจะ5ปี หรือ 10ปี ผมก็จะรอเธอ แม้มันจะเป็นแค่ความหวังลมๆแล้งๆ แต่นานแค่ไหนผมก็จะรอ เพราะว่าผมรักเธอ
............................................................................................................................................................................
มีใครมีประสบการณ์แบบนี้หรือคล้ายๆแบบนี้มั่งครับ??? อยากรู้ว่าถ้าเป็นคุณ คุณจะรอไหม ??
รักคนมีเจ้าของ รู้ว่าผิด แต่เลิกรักไม่ได้!!! ใครมีประสบการณ์แบบนี้มั่ง ?
นั่นคือ "รักคนมีเจ้าของ"
เรื่องราวมันเริ่มต้นเมื่อตอนต้นปีที่แล้ว หลังจากที่ผมโสดมานาน ตั้งแต่เรียนจบจนทำงานหลายปีผมยังไม่มีใคร มันทำให้ผมรู้สึกเหงา ต้องการคุยกับใครซักคน
แล้วผมก็ได้รู้จักพูดคุยกับผู้หญิงคนนึงเรารู้จักกันผ่านทางโซเชี่ยวแอฟ ผมเด็กกว่าเธอ เราห่างกัน 4 ปี ตอนนั้นผม23 เราคุยกันเรื่อยๆ ผมก็คุยกับเธอคนเดียวมาตลอด มันทำให้ผมหายเหงา ทำให้ผมรู้สึกผูกพันธ์กับเธอ เราคุยกันถูกคอ ผมคิดว่าเธอใช่สำหรับผม ผมหลงรักเธอ แม้ไม่เคยเจอหน้า เพราะเราแค่แชทคุยกับโทรเสียงมาตลอด ตอนแรกเธอบอกว่าโสด คุยกันได้ซักพักเธอบอกผมว่ามีอะไรจะบอก เธอไม่อยากปิดบังผมอีกแล้ว สุดท้ายเธอบอกว่ามีแฟนแล้ว ผมอึ้งไปซักพัก และคิดว่าผมควรหยุดคุยกับเธอ เพราะมันไม่ถูกต้อง และแล้วผมก็ทำไม่ได้ผมหยุดคุยกับเธอไม่ได้
สุดท้ายผมคุยกับเธอต่อ ผมยอมเปนคนเลว ผมรู้ว่าผิด แต่หัวใจมันเรียกร้องว่าขาดเธอไม่ได้ อย่างน้อยเธอก็บอกความจริงกับผมไม่ปิดบังผม และผมก็มีเรื่องราวที่อึดอัดในใจมานาน ความผิดพลาดในอดีตของผมที่ไม่สามารถระบายกับใครได้ (ผมไม่ขอพูดถึงตรงนี้ มันเป็นเรื่องราวที่ดราม่าหนักมากสำหรับวัยรุ่นอายุ17ในตอนนั้น ผมอาจจะเขียนในกระทู้ถัดไป) มันเป็นเรื่องราวที่กัดกินใจผมมาตลอด และผมได้ระบายออกกับเธอ เธอรับฟังและเข้าใจผม มันเหมือนผมได้ยกภูเขาออกจากอก มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกผูกพันธ์กับเธอทำให้ผมรู้สึกว่าเธอเป็นส่วนนึงในชีวิตผม
เราคุยกันไปเรื่อยๆ ซักพักต่อมาเธอบอกว่า เธอจะเป็นฝ่ายทักรึโทรมาเอง ผมไม่ต้องโทรไป เพราะตอนนี้บางครั้งแฟนเธอก็ได้ถือโทรสัพของเธอ
ผมก็โอเค เราไม่ค่อยได้คุยกันเหมือนแต่ก่อน ผมรอเธอโทรมาฝ่ายเดียว ทุกครั้งที่เธอทักรึโทรมาผมดีใจมากผมต้องหยุดกิจกรรมที่ทำอยู่ทุกครั้งเพื่อคุยกับเธอ พักหลังๆ เธอไม่ค่อยทักมาแล้ว แต่ผมก็รอ และแล้วผ่านไปสองอาทิตย์เธอก็ไม่ทักมา เป็นเดือนก็ยังไม่ทักมา แต่ผมก็รอ
จนผ่านไปหลายเดือนเธอก็ยังไม่ทักมา ผมคิดว่าเธอคงลืมผมไปแล้ว ผมคิดถึงเธอมากผมคิดถึงเธอตลอดเวลา แล้วผมก็เห็นเฟสเธอเด้งขึ้นมาแนะนำเพื่อน
เราแค่คุยไลน์กันมาตลอดไม่มีเฟสกัน แต่ผมก็ไม่แอดไปเพราคิดว่าเธอคงลืมผมไปแล้ว แต่ผมก็เข้าไปส่องตลอดแม้เธอจะไม่เปิดสาธารณะ แค่เห็นเธอเปลี่ยนรูปโปรไฟล์ก็ยังดี ผมคิดถึงเธอตลอด...
แล้วก็ผ่านไปหนึ่งปีเต็มๆ ที่ไม่ได้ติดต่อกับเธอ ผมคิดถึงเธอยุตลอดเวลา ผมไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมไม่ลืมเธอซะ ทั้งที่เธอก็มีแฟนยุแล้ว ตลอด1ปี ที่ไม่ได้คุยกับเธอ ผมก็มีคุยกับคนอื่นบ้างเพื่อคิดว่าจะลืมเธอได้ แต่แล้วมันก็วนกลับมาหาแต่เธอ ผมรู้แล้วว่าทำยังไงก็ลืมเธอคนนี้ไม่ได้จริงๆ
แล้วผมก็ตัดสินใจแอดเฟสไป เป็นไงเป็นกัน ทันทีที่เธอรับผม ผมทักไปเลย ว่าจำผมได้ไหม เธอก็บอกว่าเธอจำได้ ทำให้ผมดีใจมาก เพราะก่อนหน้านี้ผมก็ทักไลน์ไปส่งสติ๊กเกอร์ไลน์ไปเธอก็ไมอ่าน ผมเลยถามเธอไปว่าทำไมไม่ทักมาบ้าง ผมทักไปก็ไม่อ่าน เธอบอกว่าเธอลบไลน์ผมไปแล้ว เธอบอกว่าเรื่องของเรามันเป็นไปไมได้เธอเลยไม่ทักมาดีกว่า ผมเลยรอเก้อมาโดยตลอด ....
มาตอนนี้ผมมีโอกาสได้คุยกับเธออีกครั้ง ผมจะไม่ยอมให้เธอหายไปอีกครั้ง ผมไม่สนถูกผิดแล้ว ผมอยากจะสานสัมพันธ์กับเธออีกครั้งผมรอมาเป็นปี ครั้งนี้รู้สึกจะดีกว่าครั้งก่อน เพราะเราคุยกันเห็นหน้าตลอด มีนัดเจอกันบ้างแต่ก็ไม่มีอะไรกันมากกว่านั้น มากสุดแค่จับมือและมันก็จะไม่มีอะไรไปมากกว่านี้ และเธอก็บอกว่าตอนนี้เธอกำลังมีปัญหากับแฟนอยู่ แฟนเธอชอบดื่ม และบางครั้งก็ตบตีเธอ ทุกสิ่งทุกอย่างเค้าก็ยึดของเธอไปสร้อยแหวานเงินทองเอาไปหมด เธอบอกว่าที่เป็นอยู่ทุกวันนี้เธอทนอยู่ แต่ปัญหาหลายๆอย่างที่ยังเลิกกันไม่ได้ ปัญหาหลายๆอย่างเธอก็มาระบายกับผมมันทำให้ผมรับรู้ถึงปัญหาของเธอ ทำให้ผมเข้าใจเธอมากขึ้น ถึงขนาดที่ผมยอมเลิกดื่มเหล้าดื่มเบียร์ก็เพราะทำเพื่อเธอ และผมก็พยายามจะช่วยเธอสิ่งที่ผมพอจะช่วยได้ ทั้งเรื่องปัญหาเงินทองผมก็ช่วยเธอ แม้เธอจะไม่ค่อยเต็มใจให้ผมช่วยและผมก็ไม่ใช่คนรวยอะไรแค่คนหาเช้ากินค่ำเหมือนกัน ผมไม่รู้ว่าเธอหลอกผมรึเปล่า แต่ผมทนไม่ได้ที่เห็นคนที่ผมรักเป็นทุกข์ ผมทนไม่ได้ที่รู้ว่าคนที่ผมรักลำบาก ผมแคร์เธอมาก ผมไม่เคยเป็นแบบนี้กับใคร เธอบอกให้ผมรอเธอผมก็จะรอ เธอบอกผมว่าให้รอเธออีกไม่นานหรอก ผมบอกเธอว่าจะ5ปี หรือ 10ปี ผมก็จะรอเธอ แม้มันจะเป็นแค่ความหวังลมๆแล้งๆ แต่นานแค่ไหนผมก็จะรอ เพราะว่าผมรักเธอ
............................................................................................................................................................................
มีใครมีประสบการณ์แบบนี้หรือคล้ายๆแบบนี้มั่งครับ??? อยากรู้ว่าถ้าเป็นคุณ คุณจะรอไหม ??