ก่อนอื่นต้องขอโทษที่มาโพสต์ระบายในกระทู้คำถามนะคะ พอดีไม่ได้ยืนยันตัวตนในพันทิปค่ะ
สวัสดีค่ะ ขออนุญาตแทนตัวเองว่า เรา แทนแฟนว่า พี่เจ (นามสมมุติ ) นะคะ
เราอายุ 27 ปี ลูกติด 1 คน ส่วนพี่เจอายุ 37 ปี ลูกติด 2 คนค่ะ
เราสองคนคบกันมานี่ก็เข้าเดือนที่ 7 แล้ว พี่เจยึดอาชีพเป็นชาวไร่ ชาวสวนค่ะ ทำร่วมกับที่บ้าน (พ่อ แม่ น้องสาว ) แต่พี่เจไม่ได้คุมเรื่องการเงิน ถ้าเปรียบง่ายๆก็เหมือนลูกจ้างอ่ะค่ะ รับเงินเป็นรายวัน ถ้าวันไหนพี่เจทำงาน ก็จะมีเงิน รายรับต่อเดือนก็จะอยู่ที่ 5-7,000 บาท แต่พี่เจเขาก็อยู่ได้นะคะ เพราะพี่เจไม่ต้องแบกรับภาระอะไร ค่าบ้าน น้ำ ไฟ อาหารการกิน ไม่ต้องจ่าย เพราะอยู่กับแม่ (ลูกๆทั้ง2คนของพี่เจ แม่ก็รับภาระเลี้ยงดูเองค่ะ ) ถ้าจะมีก็ให้ลูกๆเขาบ้างแบบ ลูกขอตังซื้อขนม
3 เดือนแรกเราอยู่กับที่บ้านพี่เจค่ะ ตอนนั้นเราทำงานได้เงินวันละ 6-900 บาท เราก็จะช่วยค่าน้ำแม่พี่เจ แล้ว ซื้อกับข้าวมาติดตู้เย็นบ้าง ซึ่งแม่พี่เจก็ไม่ได้ว่าอะไร แถมบอกว่าเราไม่ต้องช่วยออกอะไรก็ได้ แค่ทำงานบ้านก็พอแล้ว แต่เราละอายใจอ่ะค่ะ อยู่ๆก็มาอยู่บ้านเขา แต่งานบ้านงานเรือนเราก็ทำปกติเหมือนเราอยู่บ้านตัวเองอ่ะค่ะ ไม่ได้กะเอาหน้ารึอะไร ตามมารยาทอ่ะเนอะ
เรากับพี่เจ ไม่ได้ใช้เงินร่วมกันนะคะ ต่างคนต่างใช้ และเราก็ไม่เคยขอเขาด้วย เพราะค่อนข้างที่จะเข้าใจ สถานะทางการเงินของเขา เพราะงั้น การที่เราจะไปเที่ยว กินข้าวนอกบ้าน กินอะไรดีๆ ดูหนัง ซื้อของ เราจะเป็นคนจ่ายเอง เราไม่ได้คิดเปย์ผู้ชายนะคะ เราเองก็ส่งให้ลูกเราใช้เดือนละ 5,000 (ลูกเราอยู่กับทางสามีเก่า )
แต่ที่เราจ่ายเอง ก็อย่างที่บอก เรารู้ว่าเขาไม่มีเงินมากขนาดมากินเที่ยวอะไรแบบนั้น และส่วนใหญ่ เราจะเป็นฝ่ายรบเร้าจะเที่ยวจะกินเอง เราไม่เคยเสียดายเงินที่จ่ายไปเลยนะ เพราะ เรามีความสุขที่ได้อยู่กับเขา และที่สำคัญ ..
เพราะเรารักเขา
ทุกอย่างก็ปกติดี อาจจะมีทะเลาะง้องๆแง้งๆกันบ้างแต่ก็ผ่านมาได้ จนเข้าเดือนที่ 4
เผอิญเรารู้มาว่า พ่อของลูกเราค้ายาเสพติด เราจึงพาลูกของเรากลับบ้าน (บ้านแม่เราอยู่ทางภาคเหนือ) เราจำเป็นต้องห่างกับพี่เจ เมื้อพี่เจรู้ว่าเราต้องกลับ เขาก็ร้องไห้ไม่อยากให้เราไป เพราะมันหมายความว่า เราจะไม่ได้กลับมาอยู่กับพี่เจอีกแล้ว (บ้านพี่เจอยู่ภาคใต้ ) มีทางเดียวคือ พี่เจต้องมาส่งตัวเรา ถึงจะได้อยู่ด้วยกัน .. พี่เจเขาก็บอกว่าจะขยันทำงาน จะเก็บตังไปขอเรา จะรอ และ จะไม่มีใคร
พอเรากลับมาอยู่บ้าน เรากับพี่เจก็จะติดต่อกันตลอด โทรหากันทั้งวัน วีดีโอคอล ค้างสายนอน ซึ่งเป็นแบบนี้จนเราอุ่นใจ และไม่ระแวงอะไร
จนกระทั่งเมื่อต้นเดือนที่ผ่านมา
เรารู้สึกว่าพี่เจแปลกไป เราเลยถามไปตรงๆว่ามีอะไรรึเปล่า เพราะเรารู้สึกถึงความเปลี่ยนไป ถามว่า โทรหามั้ย โทรนะ แต่ โทรมาเหมือนระบบอัตโนมัติ ทำไร กินข้าวยัง คิดถึงนะ แค่นี้ก่อน เป็นแบบนี้แทบจะทุกครั้ง พอเราจุดประเด็น พี่เจก็บอก ว่าเขาไม่ว่างบ้าง ช่วยแม่บ้าง เหนื่อย ง่วง แต่เขาก็พูดดีๆนะ ไม่ได้ตะคอก รึ อารมณ์เสียใส่ เขาว่าเราคิดมากเกินไป เขาไม่มีอะไรหรอก จากนั้นมา เราก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้อีกเลย
เราทะเลาะกันบ่อยขึ้น มันเกิดจากที่เราทำตัวงี่เง่า ชอบตัดพ้อ เรารู้ว่ามันไม่ถูก แต่เราแค่เสียใจที่สิ่งที่เราเคยได้รับจนเคยตัวมันค่อยๆลดลง
จนมาวันนี้ แม่พี่เจโทรหาเรา (ปกติเรากับแม่พี่เจก็จะคุยกันอาทิตย์ละ 2-3 ครั้ง คุยเรื่องทั่วๆไป ไม่ได้คุยเรื่องพี่เจ ) แม่เขาก็ถามเราว่า
แม่พี่เจ : อีหนู ไอเจมันโทรหาเอ็งมั่งป่าว
เรา : ก็คุยกันอ่ะแม่ แต่ช่วงสี่ห้าวันมานี่ ส่วนใหญ่เขาจะบอกว่าเขานอนอยู่
แม่พี่เจ : เออ มันนอนทั้งวัน งานการอะไรมันก็ไม่เอา แม่บ่นจนแม่ไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว เงินมันก็ไม่มี พอแม่บ่นมันก็ไม่พอใจ นี่แม่ก็เลี้ยงลูกให้มัน มันยังไม่สำนึก นอนไม่เอาห่าอะไรเลยจริงๆ
เรา : อ่าว หนูเห็นเขาบ่นๆว่าปวดขา อ่ะแม่
แม่พี่เจ : มันปวดตั้งแต่อาทิตย์ก่อนนู้น มันลงไปช่วยงานแม่แปบเดียว มันก็ขึ้นมาละ คนงานเขาทำกันหนักกว่ามัน เขายังไม่เป็นไรเลย
เรา : เหรอคะแม่ หนูก็ไม่รู้จะพูดยังไงดีอ่ะ แม่เป็นแม่แท้ๆยังเอาไม่อยู่เลย
แม่พี่เจ : เออ แม่แค่มาบ่นให้ฟัง แม่หน่ะ สงสารเอ็ง เอ็งอย่าไปบอกมันล่ะ ว่าแม่โทรมาฟ้อง เออๆ แค่นี้ล่ะ ว่างๆก็โทรมาหาแม่ได้เหมือนเดิมนะ
เรา : อ้อ .. ค่ะแม่ สวัสดีค่ะ
ที่ผ่านมา แม่พี่เจไม่เคยพูดแบบนี้กับเราเลย แม่โทรมาหาเราตั้งแต่เช้า ตอนนี้เรายังอึ้งๆอื้ออึงอยู่ในใจอยู่เลย
เราควรทำตัวยังไง เราเคยเชื่อว่า แค่เขารักเรา มันก็พอแล้ว แต่นี่ เขาสัญญาว่า จะตั้งใจทำงาน เก็บเงิน เพื่อที่เราจะอยู่ด้วยกัน แต่สุดท้าย เขาก็ไม่ทำ มีแค่เราที่พยายาม หรือที่จริงแล้ว
ความรักมันกินไม่ได้ แค่รัก มันไม่พอ
ใจนึง เราอยากหยุดความสัมพันธ์ เพราะเรารู้ว่าต่อไป มันต้องส่งผลไม่ดีแน่นอน แต่อีกใจ เรารักเขา เรากลัวตัวเองทำใจไม่ได้
อาจจะมองว่าเราบูชาความรักเกินไปรึเปล่าอายุขนาดนี้ ค่ะ เรายอมรับ ว่าเรารักใคร เราเทหมดใจเลยจริงๆ พี่เจเป็นผู้ชายคนที่ 2 ในชีวิตเรา (คนแรก พ่อของลูกอยู่ด้วยกันมา 10 ปี )
พอนึกถึงตอนที่จะไม่ได้มีเขาอยู่ในชีวิต ใจเรามันสั่น เราพยายามนึกถึงลูกเราเยอะๆ บางทีมองหน้าลูกก็ร้องไห้ ไม่ใช่ว่าไม่รักลูกนะคะ แต่มันเป็นความรักคนละแบบ ความรู้สึกมันคนละแบบ บางครั้งเราร้องไห้ ลูกเราบังเอิญเห็น ก็มาปลอบเรา ว่า ลุงเจเขาทำงานนะแม่ เดี๋ยวลุงเจก็โทรมา ลุงเจรักแม่จะตาย
เฮ้ออ .. ตอนนี้เรายังคิดไม่ตกเลย ว่าจะเอายังไงดีกับความรัก จะตัดไฟแต่ต้นลมเลยดีมั้ย เจ็บทีเดียว ไม่ยืดเยื้อ แต่ก็ยังทำใจไม่ไหวจริงๆ 😢
ปล. เราพิมพ์ในมือถือ ผิดพลาดยังไง ขอภัยนะคะ
ปล.2 แท๊กผิดห้อง ขออภัยค่ะ
เมื่อแม่แฟนบอกว่า "สงสารเรา"?
สวัสดีค่ะ ขออนุญาตแทนตัวเองว่า เรา แทนแฟนว่า พี่เจ (นามสมมุติ ) นะคะ
เราอายุ 27 ปี ลูกติด 1 คน ส่วนพี่เจอายุ 37 ปี ลูกติด 2 คนค่ะ
เราสองคนคบกันมานี่ก็เข้าเดือนที่ 7 แล้ว พี่เจยึดอาชีพเป็นชาวไร่ ชาวสวนค่ะ ทำร่วมกับที่บ้าน (พ่อ แม่ น้องสาว ) แต่พี่เจไม่ได้คุมเรื่องการเงิน ถ้าเปรียบง่ายๆก็เหมือนลูกจ้างอ่ะค่ะ รับเงินเป็นรายวัน ถ้าวันไหนพี่เจทำงาน ก็จะมีเงิน รายรับต่อเดือนก็จะอยู่ที่ 5-7,000 บาท แต่พี่เจเขาก็อยู่ได้นะคะ เพราะพี่เจไม่ต้องแบกรับภาระอะไร ค่าบ้าน น้ำ ไฟ อาหารการกิน ไม่ต้องจ่าย เพราะอยู่กับแม่ (ลูกๆทั้ง2คนของพี่เจ แม่ก็รับภาระเลี้ยงดูเองค่ะ ) ถ้าจะมีก็ให้ลูกๆเขาบ้างแบบ ลูกขอตังซื้อขนม
3 เดือนแรกเราอยู่กับที่บ้านพี่เจค่ะ ตอนนั้นเราทำงานได้เงินวันละ 6-900 บาท เราก็จะช่วยค่าน้ำแม่พี่เจ แล้ว ซื้อกับข้าวมาติดตู้เย็นบ้าง ซึ่งแม่พี่เจก็ไม่ได้ว่าอะไร แถมบอกว่าเราไม่ต้องช่วยออกอะไรก็ได้ แค่ทำงานบ้านก็พอแล้ว แต่เราละอายใจอ่ะค่ะ อยู่ๆก็มาอยู่บ้านเขา แต่งานบ้านงานเรือนเราก็ทำปกติเหมือนเราอยู่บ้านตัวเองอ่ะค่ะ ไม่ได้กะเอาหน้ารึอะไร ตามมารยาทอ่ะเนอะ
เรากับพี่เจ ไม่ได้ใช้เงินร่วมกันนะคะ ต่างคนต่างใช้ และเราก็ไม่เคยขอเขาด้วย เพราะค่อนข้างที่จะเข้าใจ สถานะทางการเงินของเขา เพราะงั้น การที่เราจะไปเที่ยว กินข้าวนอกบ้าน กินอะไรดีๆ ดูหนัง ซื้อของ เราจะเป็นคนจ่ายเอง เราไม่ได้คิดเปย์ผู้ชายนะคะ เราเองก็ส่งให้ลูกเราใช้เดือนละ 5,000 (ลูกเราอยู่กับทางสามีเก่า )
แต่ที่เราจ่ายเอง ก็อย่างที่บอก เรารู้ว่าเขาไม่มีเงินมากขนาดมากินเที่ยวอะไรแบบนั้น และส่วนใหญ่ เราจะเป็นฝ่ายรบเร้าจะเที่ยวจะกินเอง เราไม่เคยเสียดายเงินที่จ่ายไปเลยนะ เพราะ เรามีความสุขที่ได้อยู่กับเขา และที่สำคัญ ..
เพราะเรารักเขา
ทุกอย่างก็ปกติดี อาจจะมีทะเลาะง้องๆแง้งๆกันบ้างแต่ก็ผ่านมาได้ จนเข้าเดือนที่ 4
เผอิญเรารู้มาว่า พ่อของลูกเราค้ายาเสพติด เราจึงพาลูกของเรากลับบ้าน (บ้านแม่เราอยู่ทางภาคเหนือ) เราจำเป็นต้องห่างกับพี่เจ เมื้อพี่เจรู้ว่าเราต้องกลับ เขาก็ร้องไห้ไม่อยากให้เราไป เพราะมันหมายความว่า เราจะไม่ได้กลับมาอยู่กับพี่เจอีกแล้ว (บ้านพี่เจอยู่ภาคใต้ ) มีทางเดียวคือ พี่เจต้องมาส่งตัวเรา ถึงจะได้อยู่ด้วยกัน .. พี่เจเขาก็บอกว่าจะขยันทำงาน จะเก็บตังไปขอเรา จะรอ และ จะไม่มีใคร
พอเรากลับมาอยู่บ้าน เรากับพี่เจก็จะติดต่อกันตลอด โทรหากันทั้งวัน วีดีโอคอล ค้างสายนอน ซึ่งเป็นแบบนี้จนเราอุ่นใจ และไม่ระแวงอะไร
จนกระทั่งเมื่อต้นเดือนที่ผ่านมา
เรารู้สึกว่าพี่เจแปลกไป เราเลยถามไปตรงๆว่ามีอะไรรึเปล่า เพราะเรารู้สึกถึงความเปลี่ยนไป ถามว่า โทรหามั้ย โทรนะ แต่ โทรมาเหมือนระบบอัตโนมัติ ทำไร กินข้าวยัง คิดถึงนะ แค่นี้ก่อน เป็นแบบนี้แทบจะทุกครั้ง พอเราจุดประเด็น พี่เจก็บอก ว่าเขาไม่ว่างบ้าง ช่วยแม่บ้าง เหนื่อย ง่วง แต่เขาก็พูดดีๆนะ ไม่ได้ตะคอก รึ อารมณ์เสียใส่ เขาว่าเราคิดมากเกินไป เขาไม่มีอะไรหรอก จากนั้นมา เราก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้อีกเลย
เราทะเลาะกันบ่อยขึ้น มันเกิดจากที่เราทำตัวงี่เง่า ชอบตัดพ้อ เรารู้ว่ามันไม่ถูก แต่เราแค่เสียใจที่สิ่งที่เราเคยได้รับจนเคยตัวมันค่อยๆลดลง
จนมาวันนี้ แม่พี่เจโทรหาเรา (ปกติเรากับแม่พี่เจก็จะคุยกันอาทิตย์ละ 2-3 ครั้ง คุยเรื่องทั่วๆไป ไม่ได้คุยเรื่องพี่เจ ) แม่เขาก็ถามเราว่า
แม่พี่เจ : อีหนู ไอเจมันโทรหาเอ็งมั่งป่าว
เรา : ก็คุยกันอ่ะแม่ แต่ช่วงสี่ห้าวันมานี่ ส่วนใหญ่เขาจะบอกว่าเขานอนอยู่
แม่พี่เจ : เออ มันนอนทั้งวัน งานการอะไรมันก็ไม่เอา แม่บ่นจนแม่ไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว เงินมันก็ไม่มี พอแม่บ่นมันก็ไม่พอใจ นี่แม่ก็เลี้ยงลูกให้มัน มันยังไม่สำนึก นอนไม่เอาห่าอะไรเลยจริงๆ
เรา : อ่าว หนูเห็นเขาบ่นๆว่าปวดขา อ่ะแม่
แม่พี่เจ : มันปวดตั้งแต่อาทิตย์ก่อนนู้น มันลงไปช่วยงานแม่แปบเดียว มันก็ขึ้นมาละ คนงานเขาทำกันหนักกว่ามัน เขายังไม่เป็นไรเลย
เรา : เหรอคะแม่ หนูก็ไม่รู้จะพูดยังไงดีอ่ะ แม่เป็นแม่แท้ๆยังเอาไม่อยู่เลย
แม่พี่เจ : เออ แม่แค่มาบ่นให้ฟัง แม่หน่ะ สงสารเอ็ง เอ็งอย่าไปบอกมันล่ะ ว่าแม่โทรมาฟ้อง เออๆ แค่นี้ล่ะ ว่างๆก็โทรมาหาแม่ได้เหมือนเดิมนะ
เรา : อ้อ .. ค่ะแม่ สวัสดีค่ะ
ที่ผ่านมา แม่พี่เจไม่เคยพูดแบบนี้กับเราเลย แม่โทรมาหาเราตั้งแต่เช้า ตอนนี้เรายังอึ้งๆอื้ออึงอยู่ในใจอยู่เลย
เราควรทำตัวยังไง เราเคยเชื่อว่า แค่เขารักเรา มันก็พอแล้ว แต่นี่ เขาสัญญาว่า จะตั้งใจทำงาน เก็บเงิน เพื่อที่เราจะอยู่ด้วยกัน แต่สุดท้าย เขาก็ไม่ทำ มีแค่เราที่พยายาม หรือที่จริงแล้ว
ความรักมันกินไม่ได้ แค่รัก มันไม่พอ
ใจนึง เราอยากหยุดความสัมพันธ์ เพราะเรารู้ว่าต่อไป มันต้องส่งผลไม่ดีแน่นอน แต่อีกใจ เรารักเขา เรากลัวตัวเองทำใจไม่ได้
อาจจะมองว่าเราบูชาความรักเกินไปรึเปล่าอายุขนาดนี้ ค่ะ เรายอมรับ ว่าเรารักใคร เราเทหมดใจเลยจริงๆ พี่เจเป็นผู้ชายคนที่ 2 ในชีวิตเรา (คนแรก พ่อของลูกอยู่ด้วยกันมา 10 ปี )
พอนึกถึงตอนที่จะไม่ได้มีเขาอยู่ในชีวิต ใจเรามันสั่น เราพยายามนึกถึงลูกเราเยอะๆ บางทีมองหน้าลูกก็ร้องไห้ ไม่ใช่ว่าไม่รักลูกนะคะ แต่มันเป็นความรักคนละแบบ ความรู้สึกมันคนละแบบ บางครั้งเราร้องไห้ ลูกเราบังเอิญเห็น ก็มาปลอบเรา ว่า ลุงเจเขาทำงานนะแม่ เดี๋ยวลุงเจก็โทรมา ลุงเจรักแม่จะตาย
เฮ้ออ .. ตอนนี้เรายังคิดไม่ตกเลย ว่าจะเอายังไงดีกับความรัก จะตัดไฟแต่ต้นลมเลยดีมั้ย เจ็บทีเดียว ไม่ยืดเยื้อ แต่ก็ยังทำใจไม่ไหวจริงๆ 😢
ปล. เราพิมพ์ในมือถือ ผิดพลาดยังไง ขอภัยนะคะ
ปล.2 แท๊กผิดห้อง ขออภัยค่ะ