คือ...ที่ตั้งมาเพราะเราโดนแบนออกจากกลุ่มค่ะ แล้วก็โดนบ่อยด้วย...เข้ากลุ่มใครโดนกลุ่มนั้น ม.2-ม.3 (ปัจจุบันเรียนม.3) คือ..มันมีเรื่องที่โดนเข้าใจผิดมากมาย บางครั้งก็หันกลับมาดูตัวเองแล้วว่า ตัวเราเองรึปล่าวที่ผิด? ตัวเราเองรึปล่าวที่ทำให้ทุกคนไม่ชอบ? ตัวเราเองรึปล่าวที่อวดเก่ง? คือ..เราโดนมาบ่อยแล้ว ประมาณ 2 ครั้ง โดนเพื่อนนินทาต่อหน้าบ้าง โดนจิกกัดบ้าง คือทนไม่ไหวแล้วค่ะ
คือ..จริงๆแล้วลองหันมาดูตัวเองใหม่หลายรอบแล้ว... คำว่า คำด่า ที่เพื่อนทุกคนพูดให้เราก็เอามาพิจารณาหมดแล้ว ตั้งแต่หัวจรดเท้า พยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองแล้วมันก็ได้แค่บางส่วนจริงๆ แล้วตอนนี้เราก็กำลังมีสงครามกับเพื่อนในกลุ่มแล้วด้วย... คือ..เราไม่รู้จริงๆว่าโลกภายนอกกลุ่มมันเป็นยังไง บางคนก็บอกว่า เราดีบ้าง เราผิดบ้าง เพื่อนในกลุ่มคนนั้นดีบ้าง คนนี้ดีบ้าง คนนี้ผิดบ้าง แล้วในแชทกลุ่มพวกเราเหมือน..คือรุมเราคนเดียวเลย ว่าท้อสาระพัด เราพยายามไม่โต้ตอบเพราะมันจะได้อะไรดีขึ้นมา อาจจะทำให้เสียไปซะอย่างนั้น ส่วนเพื่อนเราในกลุ่มก็บอกว่าอ่านแล้วตอบด้วย พอเราตอบไปเรื่องก็ใหญ่ขึ้นมาเฉยๆ จนตอนนี้เวลาไปโรงเรียนยังไม่อยากจะไป เพราะคนในห้องรู้เรื่องที่พวกเราทะเลาะกันแล้ว แล้วเพื่อนก็เริ่มไม่เข้าใกล้เรา แล้วมันก็มีเยอะด้วยขึ้นทุกวันๆ จนตอนนี้คนในห้องรวมถึงผู้ชายไปมีใครอยากเข้าใกล้แล้ว..เวลาทำงานกลุ่มเครียดมาก ไม่รู้จะไปอยู่กลุ่มใคร เหมือนเราคือขยะของคนในห้องเลย... แล้วเวลาเดินไปนั้งในห้องมันก็มีเสียงซุบซิบตลอดเวลา...มีเรื่องที่โดนถูกแต่งด้วยล่ะ
คือมันท้อแล้วจริงๆ อยากร้องไห้มาก...เวลาจะคุยเรื่องงานก็ลำบากมาก เหมือนเป็นชนชั้นต่ำเลย ไม่มีใครเข้าใกล้เราเลยสักนิด เวลาโดนนินทาก็ได้ยินบ่อยมาก... พอทุกคนที่ไม่รู้ความจริงก็มีการซุบซิบนินทาขึ้น มีเรื่องที่เราไปแย่งแฟนคนอื่นบ้าง ทำให้คนอื่นต้องทะเลาะกันบ้าง หรือชอบไปอ่อยผู้ชายคนนั้นคนนี้บ้าง ทั้งๆที่เรื่องพวกนั้นไปเป็นความจริงเลย เราว่าการมีแฟนในวัยเรียนมันมีแต่ทำให้แย่ลงเท่านั้น ตอนนี้คือเครียดมาก เราสามารถอยู่คนเดียวได้ แต่การทำงานกลุ่มนี้สิ คือเราอยากร้องไห้มากๆ แต่ก็ต้องทนไว้ แล้วค่อยกับมาร้องที่บ้าน เวลาเดินผ่านพวกผู้หญิงก็จะซุบซิบเรื่องนั้นเรื่องนี้เกี่ยวกับเรา ส่วนพวกผู้ชายมันก็เฉยๆ เพราะผู้ชายส่วนใหญ่คงไม่สนเรื่องนินทาอยู่แล้วล่ะ
แล้วตอนนี้เวลาไปเรียนต้องค่อยไปนั่งให้เวลาหมดแล้วรีบกลับบ้าน เพื่อนไม่มีให้คุยแล้ว โดนนินทาอีก พอมีน้ำตาไหลออกมาก็โดนหาว่าสำอ่อย
คือเราไม่รู้วิธีจริงๆ เราไม่ไหวแล้ว อยากย้ายโรงเรียนก็ทำไม่ได้ เราคิดว่าเรื่องแบบนี้มีแค่ในนิยายซะอีก คือท้อแล้วตอนนี้...
อยากได้วิธีที่สามารถอยู่คนเดียว...วิธีที่สามารถหยุดน้ำตาที่ไม่ต้องร้องไห้ออกมาต่อหน้าผู้อื่น คือมันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ พอจะมีซักวิธีมั้ยค่ะ555
อยากถามเพื่อนๆว่า พอมีวิธีที่สามารถอยู่โรงเรียนคนเดียวได้ไหม?
คือ..จริงๆแล้วลองหันมาดูตัวเองใหม่หลายรอบแล้ว... คำว่า คำด่า ที่เพื่อนทุกคนพูดให้เราก็เอามาพิจารณาหมดแล้ว ตั้งแต่หัวจรดเท้า พยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองแล้วมันก็ได้แค่บางส่วนจริงๆ แล้วตอนนี้เราก็กำลังมีสงครามกับเพื่อนในกลุ่มแล้วด้วย... คือ..เราไม่รู้จริงๆว่าโลกภายนอกกลุ่มมันเป็นยังไง บางคนก็บอกว่า เราดีบ้าง เราผิดบ้าง เพื่อนในกลุ่มคนนั้นดีบ้าง คนนี้ดีบ้าง คนนี้ผิดบ้าง แล้วในแชทกลุ่มพวกเราเหมือน..คือรุมเราคนเดียวเลย ว่าท้อสาระพัด เราพยายามไม่โต้ตอบเพราะมันจะได้อะไรดีขึ้นมา อาจจะทำให้เสียไปซะอย่างนั้น ส่วนเพื่อนเราในกลุ่มก็บอกว่าอ่านแล้วตอบด้วย พอเราตอบไปเรื่องก็ใหญ่ขึ้นมาเฉยๆ จนตอนนี้เวลาไปโรงเรียนยังไม่อยากจะไป เพราะคนในห้องรู้เรื่องที่พวกเราทะเลาะกันแล้ว แล้วเพื่อนก็เริ่มไม่เข้าใกล้เรา แล้วมันก็มีเยอะด้วยขึ้นทุกวันๆ จนตอนนี้คนในห้องรวมถึงผู้ชายไปมีใครอยากเข้าใกล้แล้ว..เวลาทำงานกลุ่มเครียดมาก ไม่รู้จะไปอยู่กลุ่มใคร เหมือนเราคือขยะของคนในห้องเลย... แล้วเวลาเดินไปนั้งในห้องมันก็มีเสียงซุบซิบตลอดเวลา...มีเรื่องที่โดนถูกแต่งด้วยล่ะ
คือมันท้อแล้วจริงๆ อยากร้องไห้มาก...เวลาจะคุยเรื่องงานก็ลำบากมาก เหมือนเป็นชนชั้นต่ำเลย ไม่มีใครเข้าใกล้เราเลยสักนิด เวลาโดนนินทาก็ได้ยินบ่อยมาก... พอทุกคนที่ไม่รู้ความจริงก็มีการซุบซิบนินทาขึ้น มีเรื่องที่เราไปแย่งแฟนคนอื่นบ้าง ทำให้คนอื่นต้องทะเลาะกันบ้าง หรือชอบไปอ่อยผู้ชายคนนั้นคนนี้บ้าง ทั้งๆที่เรื่องพวกนั้นไปเป็นความจริงเลย เราว่าการมีแฟนในวัยเรียนมันมีแต่ทำให้แย่ลงเท่านั้น ตอนนี้คือเครียดมาก เราสามารถอยู่คนเดียวได้ แต่การทำงานกลุ่มนี้สิ คือเราอยากร้องไห้มากๆ แต่ก็ต้องทนไว้ แล้วค่อยกับมาร้องที่บ้าน เวลาเดินผ่านพวกผู้หญิงก็จะซุบซิบเรื่องนั้นเรื่องนี้เกี่ยวกับเรา ส่วนพวกผู้ชายมันก็เฉยๆ เพราะผู้ชายส่วนใหญ่คงไม่สนเรื่องนินทาอยู่แล้วล่ะ
แล้วตอนนี้เวลาไปเรียนต้องค่อยไปนั่งให้เวลาหมดแล้วรีบกลับบ้าน เพื่อนไม่มีให้คุยแล้ว โดนนินทาอีก พอมีน้ำตาไหลออกมาก็โดนหาว่าสำอ่อย
คือเราไม่รู้วิธีจริงๆ เราไม่ไหวแล้ว อยากย้ายโรงเรียนก็ทำไม่ได้ เราคิดว่าเรื่องแบบนี้มีแค่ในนิยายซะอีก คือท้อแล้วตอนนี้...
อยากได้วิธีที่สามารถอยู่คนเดียว...วิธีที่สามารถหยุดน้ำตาที่ไม่ต้องร้องไห้ออกมาต่อหน้าผู้อื่น คือมันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ พอจะมีซักวิธีมั้ยค่ะ555