สวัสดี ก่อนอื่นต้องบอกก่อนเลยผมตามอ่านหลายบทความในพันทิป มานาน แต่ไม่เคยแชร์ประสบการณ์เริ่มเลยครับ
ผมเป็นคนที่โสดมาสองปีแล้ว เนื่องจากเคยคบกับแฟนเก่ามาได้ 4-5 ปี (ผมเป็นผู้ชายที่ชอบผู้ชายนะครับ) กับแฟนเก่าเรารักๆเลิกๆกันเพราะมันเป็นความบังเอิญหรืออะไรก็ไม่รู้ ที่เราดันเกิดปีเดียวกัน เดือนเดียวกัน ห่างกันแค่วันเดียว จึงทำให้หลายๆอย่างเราเหมือนกันทั้งความคิด และนิสัย รักกันดีมากครับ จนมาวันหนึ่ง เราจับได้ว่าแฟนเราแอบคบคนอื่นซ้อนมาปีกว่า โดยที่เราไม่รู้เลย (งัวไม่มีฟายปน) สุดท้ายก็เลยบอกเลิกเขาไปครับ และนี้คือสิ่งที่ทำให้เรากลัวการมีความรัก ยังไม่กล้ารักใครอีกเลย มีคนมากมายเข้ามาพูดคุย เข้ามาจีบ วนเวียนเข้ามา ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป เราสร้างกำแพงให้กับตัวเองสูงยิ่งกว่ากำแพงเมืองจีน กลัว.. กลัวทุกอย่าง เกียวกับการเริ่มต้น...แต่แน่นอน วันเวลาผ่านไป ความเหงาก็เริ่มบังเกิดในใจจนเป็นผังผืดที่เกาะรัดกุมหัวใจไว้ เมื่อพูดถึงช่องทางกันพบกันของบุคคลในเพศที่สามนั้นมีไม่กี่ช่องทางที่สะดวกรวดเร็ว คือ 1.ตามผับ 2. แอบนัดพบ ต่างๆ 3.เพื่อนแนะนำเพื่อน ฯลฯ
มาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่าครับ เมื่อเวลาผ่านไป ตัวผมเองก็ไม่ใช่คนดีอะไร มีวันหนึ่งผมได้เล่นแอบนัดพบ เฉพาะกลุ่ม (คือทัศนคติในความรักมันเปลี่ยนไปครับ ว่ารักแท้ของเพศที่ สามมันไม่นิรันดร์) เมื่อผมมีความคิดอย่างนั้น..แน่นอน ลายผมออก ผมกลายเป็นเสือโดยไม่รู้ตัว โดยตั้งกฏให้กับตัวเองครับว่า "กฏของเสือห้ามหลงรักเหยื่อเมื่อมันจะกิน" ...แต่ความคิดนี้พังครับ พังทลาย เมื่อผมได้พบกับน้องคนนึง ซึ่งบอกตามตรงแม้ง..สเป๊กวะ แต่ตอนนั้นเราก็ต้องหักห้ามใจตัวเองเพราะคิดแน่นอน นัดคนในแอบ มันก็มีแค่เรื่องอย่างว่า แล้วก็จบๆกันไป แต่ความรู้สึกในใจเรามันไม่ใช่ และเหมือนสวรรค์กลั่นแกล้งหรือให้เราต้องมาชดใช้กรรมของกันและกันก็ไม่รู้ น้องเขาก็คิดแบบเรา คือเรามีความพึงพอใจซึ่งกันและกัน ด้วยเหตุนั้นหลังจากที่เรามีอะไรกันแล้ว...เราก็เริ่มคุยกันเพียงแค่หลังจากห่างกันแค่ไม่ถึง 10 นาที น้องเขาบอกว่าพี่คิดเหมือนผมไหม ผมมีความรู้สึกแปลกๆ เหมือนเราเคยเจอและรู้จักกันมานานมากแล้ว ผมก็ตอบว่าใช่ทำไมใจมันหวิวๆ รู้สึกแปลกๆ และคืนนั้นเราก็คุย Line กันยาวมาก ผมถามน้องว่าเราไม่มีแฟนหรือ? น้องตอบว่าไม่มีครับ และสุดท้ายน้องเขาถามว่าพี่เราลองเป็นแฟนกันไหม? .............
กำแพงพังทลาย....ผมอึ้งผมคิดผมถามใจตัวเอง และผมบอกน้องไปว่า พี่เองมีกำแพงที่ใหญ่และสูงมากเรื่องความรัก พี่กลัว กลัวทุกอย่างกำแพงพี่สูงยิ่งกว่ากำแพงเมืองจีนแล้วถ้าวันนี้พี่ใช้เชือกโดนข้ามกำแพงไปให้น้อง น้องจะปีนมาหาพี่ไหม? น้องเขาตอบว่าไปครับ ผมจะข้ามไปหาพี่เองถ้าพี่ไม่ออกมา สุดท้ายเราก็ตัดสินใจคบกันแบบฟ้าผ่า คือไวมาก ตัดสินใจไวไปไหมถามใจตัวเอง แล้วจะเจ็บไหม จะเหนื่อยไหม แต่ช่างมันเหอะลองดู (ปลอบใจตัวเอง) ทุกวันคือความสุข ผมลบแอบทุกอย่าง บอกทุกคนที่เข้ามา ว่าผมมีแฟนแล้ว โอเครเราจะเริ่มต้นความรักที่โหยหามาสอบปีกับเด็กคนนี้ละกัน เอาใหม่ ปรับเปลี่ยนทุกอย่างเพื่อคนคนหนึ่ง เพื่อประคองความรักให้ดี วันเวลาผ่านไป ได้สองอาทิตย์ งานก็เข้าเลยครับ...ผมเป็นคนมีเซ็นต์แรงเรื่องความรักและการจับผิดบุคคลิกบุคคล น้องมีสัยติดมือถือและชอบใส่ Small talk ตลอดเวลา เราก็งง อยู่ในรถด้วยกันจะใส่ทำไมวะ คำถามหลอกเด็กให้หลุดหลายๆอย่างเริ่มออกจากตัวผม เพื่อความชัวร์ มีวันนึงขณะที่ผมขับรถพาขาไปเที่ยวต่างจังหวัดก็มีเสียงโทร Line เข้ามา เขาก็ไม่รับ ผมถามใครโทรมาทำไมไม่รับ เขาบอกว่าเพื่อน....อะเลยไม่คิดไรมากมาเที่ยวไม่อยากให้เสียบรรยากาศ ขณะกินข้าวเล่นLine อีก ผมบอกว่าเฮ้ยมรรยาทบนโต๊ะอาหาร กินข้าวก่อนค่อยเล่นได้ไหม? เขาก็วาง ผมเริ่มรู้สึกมันแปลกๆละ หลังจากกลับจากเที่ยวผมส่งน้องที่คอนโด และผมก็กลับบ้าน ตัดสินใจถามเลยครับว่าเอาดีดี มีแฟนอยู่แล้วใช่ไหม เปิดอกคุยกันเลยได้ไหม....
คำตอบสุดเจ็บปวด...น้องตอบผมว่าใช่ครับแต่ผมไม่เรียกเขาว่าแฟน ผมเรียกเขาว่าผู้ปกครองได้ไหม เขาเป็นส่งซับพรอท์เรื่องเงินให้ผมทั้งหมด...สตั้น!!!ไป 3 นาที...อ้าววววววว(งัวไม่มีฟายปนอีกแล้วหรอตู) และคำถามที่ตามมาของน้องคือ พี่จะยังรักผมอยู่ไหม คนคนนั้นเขาไม่เคยมาหาผม ผมเหมือนถูกขังในกรง ผมไปไหนไม่ได้ แต่พี่เป็นคนแรกที่พาผมบินออกมา พาผมไปเปิดหูเปิดตา ทำให้ผมได้เห็นนั้นนี้มากมาย ผมไม่เคยไปไหนเลย อยู่แต่ฟิตเนส แล้วก็กลับห้อง ใช้ชีวิตแค่นี้ ผมอยู่ กทม มาหลายปี ยังไปไม่ครบเลย ใจอ่อนครับ รู้สึกผิด เฮ้ยกลายเป็นมือที่ 3 แบบ งงๆ งงใน งง งงไปอีก นี้เกิดไรขึ้นกับชีวิตตูวะ ทำไม ทำไม ทำไมต้องหลอกกัน...เกิดคำถามมากมาย และด้วยคำพูดของน้องต่างๆ นาๆ เลยถามใจตัวเองว่า เฮ้ยจะไปยังไงต่อจะเดินต่อยังไง จะลุยหรือจะหยุด อีกใจก็บอกหยุด อีกใจก็บอกไปต่อ...สรุปผมฝืนครับ ...ผมทำใจยอมรับ ว่าเขามีใครอีกคน ทั้งๆที่รู้ว่ามัดผิด แต่ผมก็รัก เพราะน้องบอกว่าแฟนเขาไม่เคยมาหาเลย มาปีละ ไม่ถึงสิบครั้ง
จุดแตกหัก.....ผมพยายามทำตัวเหมือนปกติทุกอย่างเลือกแล้วนิ เลือกเจ็บ แต่เหมือนพอเรารู้ว่าเขามีแฟน เขายิ่งทำให้รู้ว่า แฟนเขา Line หาตลอด เวลาผมพาไปกินข้าวที่ออกจาก กทม ไปต่างจังหวัด (ผมชอบขับรถไปกินข้าวต่างจังหวัด) เหมือนแฟนเขาจะรู้สึกผิดปกติ ใจเรายิ่งไปใหญ่ มันบั่นทอนความรู้สึก แล้วด้วยความที่ตัวผมเป็นประเภทย ยิ้ม หัวเราะ แต่ชอบแบกรับความรุ้สึกไว้คนเดียว รอจนมันระเบิด ทุกครั้งที่ไปเที่ยวผมเป็นคนชอบแบกกล้องถ่ายภาพ และโกลโปร ไปด้วยเพือบันทึกความทรงจำต่างๆ เก็บไว้ จนวันนี้ก็มาถึง ในขณะที่นั่งกินข้าว ความรู้สึกเราก็เริ่มเปลี่ยน เริ่มนอยด์ เพราะน้องเล่นโทรศัพท์ เราเลย
ถาม คุยกับใคร น้องตอบ คุยกับแฟนครับ ผมโกหกแฟนว่ามาทำจิตอาสา....ที่ต่างจังหวัด....ความรู้สึกเหมือนตกเหว นี้กูทำเลวอีกแล้วหรอ ทำไมวะ ทำไม (แต่ผมก็ได้แค่ยิ้มให้น้องเขาว่า....อื้ม) ในระหว่างที่ขับรถกลับนั้น ผมก็คุยปกติ ฟังเพลงหัวเราะไปตลอดทาง มีความสุขครับ แต่ภายในหัวใจมันอึดอัด อัดอั้น หลังจากส่งน้องเขาแล้ว เมื่อผมถึงบ้าน ผมก็นั่งนิ่งๆแล้วคุมสติ สุดท้ายผมบอกเลิกน้องเขาครับ.......โดยบอกเลิกทาง Line ไม่มีครับ ไม่มีการตอบกลับใดใด มีแต่ขึ้นว่าอ่านแล้ว แต่ไม่ตอบกลับ......เขาไม่รั้งใดๆ เขาปล่อยผมให้จมอยู่กับกำแพงเหมือนเดิม....
เฮิร์ท...หนักมาก อยู่ดีดี ผมก็นอยด์ กินไม่ได้นอนไม่หลับ ฟังเพลงเศร้าแล้วร้องไห้ กินไม่ได้นอนไม่หลับ เปิดดูไลน์น้องตลอด ทั้งๆที่เขาก็ไม่มีตอบหรือส่งสติกเกอร์อะไรส่งกลับมา นอยด์เป็นอาทิตย์ ผมเลยเอาไฟล์จากกล้องโกลโปร ลงในคอมปรากฏว่า มีทุกวีดีโอที่เราใช้ชีวิตร่วมกัน ผมเลยตัดสินใจ ตัดต่อวีดีโอ เพื่อส่งให้น้อง คือใจเรายังรักไง ทำไปร้องไห้ไป เศร้านอยด์ พอทำเสร็จ น้องก็ตอบกลับมาว่า พี่ผมรักพี่ ผมกินไม่ได้นอนไม่หลับ ยังไงผมก็รักพี่ ผมเสียใจที่พี่บอกเลิกผมจนผมทำอะไรไม่ได้ ทั้งๆที่ผมเป็นคนเริ่มต้นเรื่องเหล่านี้แต่ผมกลับทำอะไรไม่ได้เลย เพราะผมส่งสารพี่ ที่ผมดึงพี่เข้ามาเกี่ยวพันกับเรื่องนี้ พี่ยังรักผมไหม ผมรักพี่เสมอ...ใจเราเอาไงทีนี้ ทำไง ? พี่จะกลับมาหาผมไหม ผมขาดพี่ไม่ได้พี่คือความสุขของผมพี่กลับมานะ....ผมเงียบไปพักนึงแล้วถามใจตัวเองว่า ยังไง จะเอายังไงดี...........
ผมควรทำยังไงดีครับ จะไปต่อ หรือจะหยุดเพื่อรักษาแผลใจของตัวเองดี ควรเดินยังไงต่อดีครับ...........
มือที่สามโดยไม่รู้ตัว
ผมเป็นคนที่โสดมาสองปีแล้ว เนื่องจากเคยคบกับแฟนเก่ามาได้ 4-5 ปี (ผมเป็นผู้ชายที่ชอบผู้ชายนะครับ) กับแฟนเก่าเรารักๆเลิกๆกันเพราะมันเป็นความบังเอิญหรืออะไรก็ไม่รู้ ที่เราดันเกิดปีเดียวกัน เดือนเดียวกัน ห่างกันแค่วันเดียว จึงทำให้หลายๆอย่างเราเหมือนกันทั้งความคิด และนิสัย รักกันดีมากครับ จนมาวันหนึ่ง เราจับได้ว่าแฟนเราแอบคบคนอื่นซ้อนมาปีกว่า โดยที่เราไม่รู้เลย (งัวไม่มีฟายปน) สุดท้ายก็เลยบอกเลิกเขาไปครับ และนี้คือสิ่งที่ทำให้เรากลัวการมีความรัก ยังไม่กล้ารักใครอีกเลย มีคนมากมายเข้ามาพูดคุย เข้ามาจีบ วนเวียนเข้ามา ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป เราสร้างกำแพงให้กับตัวเองสูงยิ่งกว่ากำแพงเมืองจีน กลัว.. กลัวทุกอย่าง เกียวกับการเริ่มต้น...แต่แน่นอน วันเวลาผ่านไป ความเหงาก็เริ่มบังเกิดในใจจนเป็นผังผืดที่เกาะรัดกุมหัวใจไว้ เมื่อพูดถึงช่องทางกันพบกันของบุคคลในเพศที่สามนั้นมีไม่กี่ช่องทางที่สะดวกรวดเร็ว คือ 1.ตามผับ 2. แอบนัดพบ ต่างๆ 3.เพื่อนแนะนำเพื่อน ฯลฯ
มาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่าครับ เมื่อเวลาผ่านไป ตัวผมเองก็ไม่ใช่คนดีอะไร มีวันหนึ่งผมได้เล่นแอบนัดพบ เฉพาะกลุ่ม (คือทัศนคติในความรักมันเปลี่ยนไปครับ ว่ารักแท้ของเพศที่ สามมันไม่นิรันดร์) เมื่อผมมีความคิดอย่างนั้น..แน่นอน ลายผมออก ผมกลายเป็นเสือโดยไม่รู้ตัว โดยตั้งกฏให้กับตัวเองครับว่า "กฏของเสือห้ามหลงรักเหยื่อเมื่อมันจะกิน" ...แต่ความคิดนี้พังครับ พังทลาย เมื่อผมได้พบกับน้องคนนึง ซึ่งบอกตามตรงแม้ง..สเป๊กวะ แต่ตอนนั้นเราก็ต้องหักห้ามใจตัวเองเพราะคิดแน่นอน นัดคนในแอบ มันก็มีแค่เรื่องอย่างว่า แล้วก็จบๆกันไป แต่ความรู้สึกในใจเรามันไม่ใช่ และเหมือนสวรรค์กลั่นแกล้งหรือให้เราต้องมาชดใช้กรรมของกันและกันก็ไม่รู้ น้องเขาก็คิดแบบเรา คือเรามีความพึงพอใจซึ่งกันและกัน ด้วยเหตุนั้นหลังจากที่เรามีอะไรกันแล้ว...เราก็เริ่มคุยกันเพียงแค่หลังจากห่างกันแค่ไม่ถึง 10 นาที น้องเขาบอกว่าพี่คิดเหมือนผมไหม ผมมีความรู้สึกแปลกๆ เหมือนเราเคยเจอและรู้จักกันมานานมากแล้ว ผมก็ตอบว่าใช่ทำไมใจมันหวิวๆ รู้สึกแปลกๆ และคืนนั้นเราก็คุย Line กันยาวมาก ผมถามน้องว่าเราไม่มีแฟนหรือ? น้องตอบว่าไม่มีครับ และสุดท้ายน้องเขาถามว่าพี่เราลองเป็นแฟนกันไหม? .............
กำแพงพังทลาย....ผมอึ้งผมคิดผมถามใจตัวเอง และผมบอกน้องไปว่า พี่เองมีกำแพงที่ใหญ่และสูงมากเรื่องความรัก พี่กลัว กลัวทุกอย่างกำแพงพี่สูงยิ่งกว่ากำแพงเมืองจีนแล้วถ้าวันนี้พี่ใช้เชือกโดนข้ามกำแพงไปให้น้อง น้องจะปีนมาหาพี่ไหม? น้องเขาตอบว่าไปครับ ผมจะข้ามไปหาพี่เองถ้าพี่ไม่ออกมา สุดท้ายเราก็ตัดสินใจคบกันแบบฟ้าผ่า คือไวมาก ตัดสินใจไวไปไหมถามใจตัวเอง แล้วจะเจ็บไหม จะเหนื่อยไหม แต่ช่างมันเหอะลองดู (ปลอบใจตัวเอง) ทุกวันคือความสุข ผมลบแอบทุกอย่าง บอกทุกคนที่เข้ามา ว่าผมมีแฟนแล้ว โอเครเราจะเริ่มต้นความรักที่โหยหามาสอบปีกับเด็กคนนี้ละกัน เอาใหม่ ปรับเปลี่ยนทุกอย่างเพื่อคนคนหนึ่ง เพื่อประคองความรักให้ดี วันเวลาผ่านไป ได้สองอาทิตย์ งานก็เข้าเลยครับ...ผมเป็นคนมีเซ็นต์แรงเรื่องความรักและการจับผิดบุคคลิกบุคคล น้องมีสัยติดมือถือและชอบใส่ Small talk ตลอดเวลา เราก็งง อยู่ในรถด้วยกันจะใส่ทำไมวะ คำถามหลอกเด็กให้หลุดหลายๆอย่างเริ่มออกจากตัวผม เพื่อความชัวร์ มีวันนึงขณะที่ผมขับรถพาขาไปเที่ยวต่างจังหวัดก็มีเสียงโทร Line เข้ามา เขาก็ไม่รับ ผมถามใครโทรมาทำไมไม่รับ เขาบอกว่าเพื่อน....อะเลยไม่คิดไรมากมาเที่ยวไม่อยากให้เสียบรรยากาศ ขณะกินข้าวเล่นLine อีก ผมบอกว่าเฮ้ยมรรยาทบนโต๊ะอาหาร กินข้าวก่อนค่อยเล่นได้ไหม? เขาก็วาง ผมเริ่มรู้สึกมันแปลกๆละ หลังจากกลับจากเที่ยวผมส่งน้องที่คอนโด และผมก็กลับบ้าน ตัดสินใจถามเลยครับว่าเอาดีดี มีแฟนอยู่แล้วใช่ไหม เปิดอกคุยกันเลยได้ไหม....
คำตอบสุดเจ็บปวด...น้องตอบผมว่าใช่ครับแต่ผมไม่เรียกเขาว่าแฟน ผมเรียกเขาว่าผู้ปกครองได้ไหม เขาเป็นส่งซับพรอท์เรื่องเงินให้ผมทั้งหมด...สตั้น!!!ไป 3 นาที...อ้าววววววว(งัวไม่มีฟายปนอีกแล้วหรอตู) และคำถามที่ตามมาของน้องคือ พี่จะยังรักผมอยู่ไหม คนคนนั้นเขาไม่เคยมาหาผม ผมเหมือนถูกขังในกรง ผมไปไหนไม่ได้ แต่พี่เป็นคนแรกที่พาผมบินออกมา พาผมไปเปิดหูเปิดตา ทำให้ผมได้เห็นนั้นนี้มากมาย ผมไม่เคยไปไหนเลย อยู่แต่ฟิตเนส แล้วก็กลับห้อง ใช้ชีวิตแค่นี้ ผมอยู่ กทม มาหลายปี ยังไปไม่ครบเลย ใจอ่อนครับ รู้สึกผิด เฮ้ยกลายเป็นมือที่ 3 แบบ งงๆ งงใน งง งงไปอีก นี้เกิดไรขึ้นกับชีวิตตูวะ ทำไม ทำไม ทำไมต้องหลอกกัน...เกิดคำถามมากมาย และด้วยคำพูดของน้องต่างๆ นาๆ เลยถามใจตัวเองว่า เฮ้ยจะไปยังไงต่อจะเดินต่อยังไง จะลุยหรือจะหยุด อีกใจก็บอกหยุด อีกใจก็บอกไปต่อ...สรุปผมฝืนครับ ...ผมทำใจยอมรับ ว่าเขามีใครอีกคน ทั้งๆที่รู้ว่ามัดผิด แต่ผมก็รัก เพราะน้องบอกว่าแฟนเขาไม่เคยมาหาเลย มาปีละ ไม่ถึงสิบครั้ง
จุดแตกหัก.....ผมพยายามทำตัวเหมือนปกติทุกอย่างเลือกแล้วนิ เลือกเจ็บ แต่เหมือนพอเรารู้ว่าเขามีแฟน เขายิ่งทำให้รู้ว่า แฟนเขา Line หาตลอด เวลาผมพาไปกินข้าวที่ออกจาก กทม ไปต่างจังหวัด (ผมชอบขับรถไปกินข้าวต่างจังหวัด) เหมือนแฟนเขาจะรู้สึกผิดปกติ ใจเรายิ่งไปใหญ่ มันบั่นทอนความรู้สึก แล้วด้วยความที่ตัวผมเป็นประเภทย ยิ้ม หัวเราะ แต่ชอบแบกรับความรุ้สึกไว้คนเดียว รอจนมันระเบิด ทุกครั้งที่ไปเที่ยวผมเป็นคนชอบแบกกล้องถ่ายภาพ และโกลโปร ไปด้วยเพือบันทึกความทรงจำต่างๆ เก็บไว้ จนวันนี้ก็มาถึง ในขณะที่นั่งกินข้าว ความรู้สึกเราก็เริ่มเปลี่ยน เริ่มนอยด์ เพราะน้องเล่นโทรศัพท์ เราเลย
เฮิร์ท...หนักมาก อยู่ดีดี ผมก็นอยด์ กินไม่ได้นอนไม่หลับ ฟังเพลงเศร้าแล้วร้องไห้ กินไม่ได้นอนไม่หลับ เปิดดูไลน์น้องตลอด ทั้งๆที่เขาก็ไม่มีตอบหรือส่งสติกเกอร์อะไรส่งกลับมา นอยด์เป็นอาทิตย์ ผมเลยเอาไฟล์จากกล้องโกลโปร ลงในคอมปรากฏว่า มีทุกวีดีโอที่เราใช้ชีวิตร่วมกัน ผมเลยตัดสินใจ ตัดต่อวีดีโอ เพื่อส่งให้น้อง คือใจเรายังรักไง ทำไปร้องไห้ไป เศร้านอยด์ พอทำเสร็จ น้องก็ตอบกลับมาว่า พี่ผมรักพี่ ผมกินไม่ได้นอนไม่หลับ ยังไงผมก็รักพี่ ผมเสียใจที่พี่บอกเลิกผมจนผมทำอะไรไม่ได้ ทั้งๆที่ผมเป็นคนเริ่มต้นเรื่องเหล่านี้แต่ผมกลับทำอะไรไม่ได้เลย เพราะผมส่งสารพี่ ที่ผมดึงพี่เข้ามาเกี่ยวพันกับเรื่องนี้ พี่ยังรักผมไหม ผมรักพี่เสมอ...ใจเราเอาไงทีนี้ ทำไง ? พี่จะกลับมาหาผมไหม ผมขาดพี่ไม่ได้พี่คือความสุขของผมพี่กลับมานะ....ผมเงียบไปพักนึงแล้วถามใจตัวเองว่า ยังไง จะเอายังไงดี...........
ผมควรทำยังไงดีครับ จะไปต่อ หรือจะหยุดเพื่อรักษาแผลใจของตัวเองดี ควรเดินยังไงต่อดีครับ...........