สวัสดีค่ะ ขอแทนตัวเองว่าเรานะคะ
ก่อนอื่นต้องบอกก่อนเลยว่า อาจจะมีคำที่ไม่เป็นทางการนิดนึงนะคะ เราไม่รู้ว่าคนที่เข้ามาอ่านกระทู้เราเขาจะจริงจังเรื่องภาษารึเปล่า ต้องขอโทษล่วงหน้าด้วยนะคะ^^
ขอเข้าเรื่องเลยนะคะจะได้ไม่เสียเวลา..
คือเรามีเพื่อนอยู่คนนึงค่ะ (ขอแทนเพื่อนคนนี้ว่า เจนนะคะ)สนิทไม่มาก แต่ก็คุยด้วยกันได้ดีเลยค่ะ ซึ่งเราก็นับเจนว่าเป็นเพื่อนที่ดีคนนึงค่ะ
//เข้าเรื่องจริงจังเลยนะคะ//
(ขอแทนเพื่อนคนนี้ว่า เอนะคะ) เรากับเอเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันค่ะ แต่ไม่ค่อยคุยกันเพราะเราไม่กล้าทัก(เอหน้านิ่งมากค่ะตอนแรกคิดว่าหยิ่ง55) เราเอก็ไม่ทักเราเหมือนกันค่ะ(อันนี้เคยมีคนบอกว่าเราก็หน้านิ่งค่ะ ไม่รู้อาจเป็นสาเหตุที่เอไม่ทักเรารึเปล่า?) คือทุกวัน เวลาพักกลางวัน เรามักจะเจอเอตลอดเลยค่ะ คือหมายถึงเวลากินข้าวยังงี้อ่าค่ะชอบนั่งใกล้ๆกันตลอดแล้วคือต้องหันด้านหน้ามาเจอกันตลอดค่ะ ตอนแรกเราก็ไม่ได้อะไรนะคะ แต่พอหลังๆคือเอก็มองเรา เราก็มองเอ คือมันอธิบายความรู้สึกไม่ถูกอ่าค่ะ เราก็เริ่มเกร็งละ เวลาจะตักข้าวเข้าปากทีก็แบบ..อืมหืม..จนเราต้องสลับที่กับเพื่อนหันหลังให้เอไปเลยค่ะ แต่ก็ยังไม่จบนะคะ พอเวลาขึ้นห้องเรียนอ่าค่ะ เรากับเอคือนั่งห่างกันประมาณ2-3โต๊ะ เอนั่งติดริมประตู แล้วคือเอชอบนั่งแบบ..เอาหลังพิงกำแพงประตูแล้วหันหน้าออกมา(อธิบายไม่เข้าใจขอโทษนะคะT^T) แล้วคือหันหน้าออกมาก็จะเจอเราพอดีอ่าค่ะ แบบเอนั่งขวาเรา เอก็มองตรงก็เจอเราเป๊ะเลยค่ะ แต่มีคนคั่นกลางคน2คน แล้วเอก็ชอบมองอีกแล้วค่ะ! คือเราก็ไม่รู้ว่าเป็นบุคคลิกของเอหรืออะไรยังไง? เราก็เริ่มแบบ..หืมอะไร..แบบคิดว่าเราไปทำอะไรให้ไม่พอใจรึ้เปล่าไรงี้อ่าค่ะ แต่พออยู่ด้วยกันไปนานๆประมานเดือน2เดือนหลังจากเปิดเทอมอ่านะคะ เราก็รู้สึกว่า เออ..เอมันก็ไม่ได้ไม่ดีอะไร นิสัยก็โอเคน่ารักดี แต่ติดที่ว่าโรคมองเรายังไม่หาย(?) (ไม่รู้ว่ากับคนอื่นนางมองขนาดนี้มั้ย-_-) แต่แล้ววันนึงเราก็รู้สึกเปลี่ยนไป.. จากที่เราไม่ได้ชอบมองเอ เราก็ชอบมอง มาถึงห้องมองที่นั่งของเอก่อนเลย ตอนกลางวันก็มองหาว่าวันนี้จะมานั่งใกล้เราอีกมั้ย บลาๆ แล้วเราก็ไปปรึกษาเพื่อนค่ะ ว่าเรารู้สึกยังไงกันแน่ และผลสรุปของเพื่อนทุกคนก็บอกว่า เรา'ชอบ'เอ ค่ะ ตอนแรกเราก็แบบ ใช่อ่อ? ไม่มั้งจะบ้าหรอ ... แต่พอนานไปความรู้สึกเรายิ่งชัดเจนค่ะว่าเราชอบเอจริงๆ และแล้วก็มาถึงจุดสำคัญค่ะ(กว่าจะถึงได้555) จำเจนได้ไหมคะ อย่างที่บอกตอนแรกอ่าค่ะ ..คือมีอยู่วันนึง เราก็เห็นเจนไม่ค่อยโอเค นิ่งๆเบื่อๆไม่ร่าเริงเหมือนที่เจนเคยเป็น เราก็เลยถามเจนค่ะว่าเป็นอะไร เจนก็บอกว่า..เจนอกหัก ..เราก็ห๊ะ ? (อ้อ ลืมเล่าตั้งแต่แรกฮือๆ คือว่า เรา เจน เอ อยู่ห้องเดียวกันค่ะ แต่อนหน้านี้เจนกับเออยู่ห้องเดียวกันมาก่อนค่ะ) เจนก็เลยเล่าให้ฟังว่าเจนรู้จักกับเอค่ะ (ตอนนั้นเหมือนเจนกับเอยังไม่รู้จักกันค่ะ แต่พอคุยไปคุยมาก็สนิทกันค่ะ) เวลาไปไหนมาไหนก็ไปด้วยกัน จนพอปิดเทอมเอมาสารภาพรักกับเจนค่ะ..(ตอนนั้นเราแบบ..เริ่มใจไม่ดีนิดนึงแล้วค่ะ) แต่ว่าเจนปฏิเสธไปค่ะ และก็บอกว่าเป็นได้แค่เพื่อนจริงๆ แต่เอก็ยังไม่ลดละ แล้วก็บอกเจนว่า ขอเป็นแฟนได้มั้ย เอจริงจังมาก แต่เจนก็บอกคำเดิมไปค่ะ แล้วพอปัจจุบันอย่างที่บอกไปค่ะว่าเอกับเจนก็มาเจอกันอีกแล้ว นั่งด้วยกันเหมือนเมื่อก่อนค่ะ แต่เอแค่ไม่สนิทไม่คุยบ่อยๆเหมือนเมื่อก่อนเท่านั้นค่ะ แล้วเจนก็เล่าว่า เหมือนเอพยายามทำให้เจนหึง เราก็อ่าว..แต่เจนไม่ได้ชอบเอหนิ? เจนก็บอกว่า เจนก็เพิ่งมารู้อีกทีเหมือนกันว่าชอบเอ..เรานี่แบบ..พูดไม่ออกค่ะ เราก็ถามว่าแล้วจะเอายังไงต่อ เจนก็บอกว่าจะไปบอกเอค่ะว่าชอบเอ แล้วเจนก็ไปสะกิดแขนเอแล้วก็ดึงเอไปข้างนอกค่ะ ปล่อยให้เรางง.. แล้วก่อนที่ทั้งคู่จะเข้ามา เราก็ได้ยินเสียงเอบอกว่า'จริงจัง' แต่ตอนนั้นเรายังไม่รู้ว่าสองคนนี้คุยอะไรกัน พอเจนเข้ามา เจนก็เล่าให้ฟังค่ะ เจนบอกว่า พอออกไปเจนก็บอกชอบเอค่ะ..แล้วก็ถามเอว่าตอนนั้นที่บอกอ่ะ จริงจังหรอ แบบมากๆสุดๆอ่ะค่ะ แล้วเอก็เงียบไป แล้วคือเหมือนเจนก็ ช่างเถอะ แล้วเจนก็เดินเข้าห้องกำลังเปิดประตู แล้วเอก็บอกเสียงดัง(ไม่มากแต่เราได้ยิน55) ว่าจริงจังค่ะ แล้วเจนก็ทำเปนไม่สนใจแล้วก็ยิ้มๆเดินเข้ามา..... แล้ววันต่อมา เจนก็มาบอกให้เราฟังอีกค่ะ ว่าเจนกับเอ ไม่ใช่แฟนแต่ก็ไม่ใช่แค่เพื่อน ....เหมือนดูๆกันอยู่.. ตอนนั้นเราแบบ เหมือนมีคนเอาปูนมาทุ่มใส่เราอ่าค่ะ แบบหน้าชาแล้วคือตอนนั้นน้ำตามันจะไหล เราก็เลยวิ่งไปเข้าห้องน้ำปิดประตูร้องไห้อยู่5นาทีกว่าๆก้ออกไปค่ะ แต่ดีที่ตอนนั้นเจนไม่อยู่ ...คือเจนก็ไม่รู้ว่าเราชอบเอ.. เราไม่อยากบอกเจนอ่ะค่ะ
และนี่คือที่มาทั้งหมดค่ะ
เราอยากถามทุกคนว่าเราควรตัดใจจริงๆใช่มั้ยคะ หรือต้องทำยังไง..
ขอบคุณทุกคนที่ตอบล่วงหน้าค่ะ
ปล.พิมผิดพิมตกบ้างขอโทษด้วยนะคะ..
ถ้าเป็นแบบนี้เราควรตัดใจจริงๆใช่ไหมคะ? (กระทู้ยาว)
ก่อนอื่นต้องบอกก่อนเลยว่า อาจจะมีคำที่ไม่เป็นทางการนิดนึงนะคะ เราไม่รู้ว่าคนที่เข้ามาอ่านกระทู้เราเขาจะจริงจังเรื่องภาษารึเปล่า ต้องขอโทษล่วงหน้าด้วยนะคะ^^
ขอเข้าเรื่องเลยนะคะจะได้ไม่เสียเวลา..
คือเรามีเพื่อนอยู่คนนึงค่ะ (ขอแทนเพื่อนคนนี้ว่า เจนนะคะ)สนิทไม่มาก แต่ก็คุยด้วยกันได้ดีเลยค่ะ ซึ่งเราก็นับเจนว่าเป็นเพื่อนที่ดีคนนึงค่ะ
//เข้าเรื่องจริงจังเลยนะคะ//
(ขอแทนเพื่อนคนนี้ว่า เอนะคะ) เรากับเอเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันค่ะ แต่ไม่ค่อยคุยกันเพราะเราไม่กล้าทัก(เอหน้านิ่งมากค่ะตอนแรกคิดว่าหยิ่ง55) เราเอก็ไม่ทักเราเหมือนกันค่ะ(อันนี้เคยมีคนบอกว่าเราก็หน้านิ่งค่ะ ไม่รู้อาจเป็นสาเหตุที่เอไม่ทักเรารึเปล่า?) คือทุกวัน เวลาพักกลางวัน เรามักจะเจอเอตลอดเลยค่ะ คือหมายถึงเวลากินข้าวยังงี้อ่าค่ะชอบนั่งใกล้ๆกันตลอดแล้วคือต้องหันด้านหน้ามาเจอกันตลอดค่ะ ตอนแรกเราก็ไม่ได้อะไรนะคะ แต่พอหลังๆคือเอก็มองเรา เราก็มองเอ คือมันอธิบายความรู้สึกไม่ถูกอ่าค่ะ เราก็เริ่มเกร็งละ เวลาจะตักข้าวเข้าปากทีก็แบบ..อืมหืม..จนเราต้องสลับที่กับเพื่อนหันหลังให้เอไปเลยค่ะ แต่ก็ยังไม่จบนะคะ พอเวลาขึ้นห้องเรียนอ่าค่ะ เรากับเอคือนั่งห่างกันประมาณ2-3โต๊ะ เอนั่งติดริมประตู แล้วคือเอชอบนั่งแบบ..เอาหลังพิงกำแพงประตูแล้วหันหน้าออกมา(อธิบายไม่เข้าใจขอโทษนะคะT^T) แล้วคือหันหน้าออกมาก็จะเจอเราพอดีอ่าค่ะ แบบเอนั่งขวาเรา เอก็มองตรงก็เจอเราเป๊ะเลยค่ะ แต่มีคนคั่นกลางคน2คน แล้วเอก็ชอบมองอีกแล้วค่ะ! คือเราก็ไม่รู้ว่าเป็นบุคคลิกของเอหรืออะไรยังไง? เราก็เริ่มแบบ..หืมอะไร..แบบคิดว่าเราไปทำอะไรให้ไม่พอใจรึ้เปล่าไรงี้อ่าค่ะ แต่พออยู่ด้วยกันไปนานๆประมานเดือน2เดือนหลังจากเปิดเทอมอ่านะคะ เราก็รู้สึกว่า เออ..เอมันก็ไม่ได้ไม่ดีอะไร นิสัยก็โอเคน่ารักดี แต่ติดที่ว่าโรคมองเรายังไม่หาย(?) (ไม่รู้ว่ากับคนอื่นนางมองขนาดนี้มั้ย-_-) แต่แล้ววันนึงเราก็รู้สึกเปลี่ยนไป.. จากที่เราไม่ได้ชอบมองเอ เราก็ชอบมอง มาถึงห้องมองที่นั่งของเอก่อนเลย ตอนกลางวันก็มองหาว่าวันนี้จะมานั่งใกล้เราอีกมั้ย บลาๆ แล้วเราก็ไปปรึกษาเพื่อนค่ะ ว่าเรารู้สึกยังไงกันแน่ และผลสรุปของเพื่อนทุกคนก็บอกว่า เรา'ชอบ'เอ ค่ะ ตอนแรกเราก็แบบ ใช่อ่อ? ไม่มั้งจะบ้าหรอ ... แต่พอนานไปความรู้สึกเรายิ่งชัดเจนค่ะว่าเราชอบเอจริงๆ และแล้วก็มาถึงจุดสำคัญค่ะ(กว่าจะถึงได้555) จำเจนได้ไหมคะ อย่างที่บอกตอนแรกอ่าค่ะ ..คือมีอยู่วันนึง เราก็เห็นเจนไม่ค่อยโอเค นิ่งๆเบื่อๆไม่ร่าเริงเหมือนที่เจนเคยเป็น เราก็เลยถามเจนค่ะว่าเป็นอะไร เจนก็บอกว่า..เจนอกหัก ..เราก็ห๊ะ ? (อ้อ ลืมเล่าตั้งแต่แรกฮือๆ คือว่า เรา เจน เอ อยู่ห้องเดียวกันค่ะ แต่อนหน้านี้เจนกับเออยู่ห้องเดียวกันมาก่อนค่ะ) เจนก็เลยเล่าให้ฟังว่าเจนรู้จักกับเอค่ะ (ตอนนั้นเหมือนเจนกับเอยังไม่รู้จักกันค่ะ แต่พอคุยไปคุยมาก็สนิทกันค่ะ) เวลาไปไหนมาไหนก็ไปด้วยกัน จนพอปิดเทอมเอมาสารภาพรักกับเจนค่ะ..(ตอนนั้นเราแบบ..เริ่มใจไม่ดีนิดนึงแล้วค่ะ) แต่ว่าเจนปฏิเสธไปค่ะ และก็บอกว่าเป็นได้แค่เพื่อนจริงๆ แต่เอก็ยังไม่ลดละ แล้วก็บอกเจนว่า ขอเป็นแฟนได้มั้ย เอจริงจังมาก แต่เจนก็บอกคำเดิมไปค่ะ แล้วพอปัจจุบันอย่างที่บอกไปค่ะว่าเอกับเจนก็มาเจอกันอีกแล้ว นั่งด้วยกันเหมือนเมื่อก่อนค่ะ แต่เอแค่ไม่สนิทไม่คุยบ่อยๆเหมือนเมื่อก่อนเท่านั้นค่ะ แล้วเจนก็เล่าว่า เหมือนเอพยายามทำให้เจนหึง เราก็อ่าว..แต่เจนไม่ได้ชอบเอหนิ? เจนก็บอกว่า เจนก็เพิ่งมารู้อีกทีเหมือนกันว่าชอบเอ..เรานี่แบบ..พูดไม่ออกค่ะ เราก็ถามว่าแล้วจะเอายังไงต่อ เจนก็บอกว่าจะไปบอกเอค่ะว่าชอบเอ แล้วเจนก็ไปสะกิดแขนเอแล้วก็ดึงเอไปข้างนอกค่ะ ปล่อยให้เรางง.. แล้วก่อนที่ทั้งคู่จะเข้ามา เราก็ได้ยินเสียงเอบอกว่า'จริงจัง' แต่ตอนนั้นเรายังไม่รู้ว่าสองคนนี้คุยอะไรกัน พอเจนเข้ามา เจนก็เล่าให้ฟังค่ะ เจนบอกว่า พอออกไปเจนก็บอกชอบเอค่ะ..แล้วก็ถามเอว่าตอนนั้นที่บอกอ่ะ จริงจังหรอ แบบมากๆสุดๆอ่ะค่ะ แล้วเอก็เงียบไป แล้วคือเหมือนเจนก็ ช่างเถอะ แล้วเจนก็เดินเข้าห้องกำลังเปิดประตู แล้วเอก็บอกเสียงดัง(ไม่มากแต่เราได้ยิน55) ว่าจริงจังค่ะ แล้วเจนก็ทำเปนไม่สนใจแล้วก็ยิ้มๆเดินเข้ามา..... แล้ววันต่อมา เจนก็มาบอกให้เราฟังอีกค่ะ ว่าเจนกับเอ ไม่ใช่แฟนแต่ก็ไม่ใช่แค่เพื่อน ....เหมือนดูๆกันอยู่.. ตอนนั้นเราแบบ เหมือนมีคนเอาปูนมาทุ่มใส่เราอ่าค่ะ แบบหน้าชาแล้วคือตอนนั้นน้ำตามันจะไหล เราก็เลยวิ่งไปเข้าห้องน้ำปิดประตูร้องไห้อยู่5นาทีกว่าๆก้ออกไปค่ะ แต่ดีที่ตอนนั้นเจนไม่อยู่ ...คือเจนก็ไม่รู้ว่าเราชอบเอ.. เราไม่อยากบอกเจนอ่ะค่ะ
และนี่คือที่มาทั้งหมดค่ะ
เราอยากถามทุกคนว่าเราควรตัดใจจริงๆใช่มั้ยคะ หรือต้องทำยังไง..
ขอบคุณทุกคนที่ตอบล่วงหน้าค่ะ
ปล.พิมผิดพิมตกบ้างขอโทษด้วยนะคะ..