จิตที่แท้จริงไม่มีอัตตา ไม่มีอนัตตา

ปฏิจจสมุปบาท เป็นชื่อพระธรรมหัวข้อหนึ่งในศาสนาพุทธ เรียกอีกอย่างว่า อิทัปปัจจยตา หรือ ปัจจยาการ เป็นหลักธรรมที่อธิบายถึงการเกิดขึ้นพร้อมแห่งธรรมทั้งหลายเพราะอาศัยกัน, การที่สิ่งทั้งหลายอาศัยกันจึง

มีใครบ้างมีใครปฏิบัติภาวนาวิปัสสนาตามแนวทางการเจริญสติหรือสติปัฏฐานแล้วเห็นความเปลี่ยนของนิสัยและจิตใจอยากให้แชร์ประสบการณ์หน่อยครับ โดยเฉพาะคนที่ปฏิบัติแบบจริงจังเห็นความเปลี่ยนแปลงยังไขบ้างทั้งนิสัย

ผัสสะไม่ใช่แค่คำ2พยางค์ แต่หมายถึง“กระบวนการ” ที่มา มีแต่ละขณะขันธ์5เกิดในอมตธาตุ (ขณะสัมผัสอมตธาตุด้วยนามกาย) จึงมีจิตเข้าไปตั้ง(ภพเกิด) จึงมีอมตธาตุเป็นผู้เห็นกระบวนการเกิดของผัสสะ และอ

ธรรมทั้งหลายเป็นอนัตตา รู้ได้อย่างไร รู้จากตำรา ตนมีอัตตา รู้ได้เพราะตนยึดขันธ์ 5อยู่ มีอุปาทานขันธ์อยู่ เห็นอยู่ มีสังขารอยู่ มีวิญญาณอยู่ มีผัสสะอยู่ มีเวทนา ตัณหา อุปาทานอยู่ รู้ได้ด้วยตนเอง สัมผ

เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไปเป็นธรรมดา สติปัฏฐาน​4 ระลึกรู้ตามจริง อุปาทานขันธสูตร          ดูกรภิกษุทั้งหลาย อุปาทานขันธ์ ๕ ประการนี้&nbs

ประเด็นนี้ จะเนื่องกับ พุทธภาษิต ที่ตรัสว่า ใบไม้ในกำมือ ”ว่าด้วย“ จิต ⬇️ 😇 มหาตัณหาสังขยสูตร + ฉลาดในสติปัฏฐานสี่ ⬇️ 🗣️ กำหนด นิมิตนั้น (ความสว่าง) ได้ กับ 😎ใบไม้ในป่า ”ว่าด้วย&l

สภาวะธรรม เป็นปรมัตถธรรม เดินถึงตรงนี้ได้ จะมั่นใจได้ถึงการเห็นความเป็นอนัตตาของรูปนาม 1.ก่อนจะหายใจหนึ่งขณะ จะเห็นอมตธาตุเต็มรูป ล้นรูปก่อน แล้วเห็นการเกิดดับเปลี่ยนแปลงของสายลมหายใจ แล้วไปรู้จิตใจต

เพราะฉะนั้นจึงเป็นอันได้ใจความว่าความรู้ของจิตที่เกิดขึ้นนั้นมีอยู่๓ขั้นตอนตอนต้นเป็นความรู้ที่เกิดจาก สัญญาความทรงจำที่เราอาศัยเป็นหลักหรือเป็นแนวน้อมนึกพิจารณาเช่นจะพิจารณาพระไตรลักษณ์อนิจจังทุกขัง

บัญญัติว่า สัพเพธรรมาอนัตตาติ แต่ใจไม่เป็นอนัตตา ใจกลับไปยึดธรรมะทั้งหลายเป็นอัตตา เช่น ไปยึดกายตนเป็นอัตตา ไปปรุงแต่งกายตนให้ไม่เจ็บ ไม่แก่ ไม่ตาย ให้คงสภาพเดิม ทั้งๆที่รู้ว่ากายเป็นอนัตตา ความจริงกา

สงสัยและอยากถามผู้รู้ในด้านการปฏิบัติธรรมการภาวนาว่าเวลานั่งสมาธิเดจงกรมต้องจงใจเพ่งอย่างเคร่งเครียดด้วยความอยากสงบไหมครับคือเร่งอยากให้สงบหรือแค่รู้ตัวแบบสบายให้จิตอยู่กับอารมณ์กรรมฐานเผลอไปคิดให้รู้