อยากทราบว่าทุกคนเคยมีความคิดอคติกับพ่อตัวเองเพราะเจอแต่คำพูดแรงๆมาแทบทั้งชีวิต มีวิธีแก้ไหมคะไม่อยากรู้สึกแบบนี้เลยค่ะ

สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้ที่ตั้งขึ้นมาเพื่อขอระบายและขอคำปรึกษาจากพี่น้องพันทิปทุกคนค่ะ เราอยู่มัธยมปลาย พ่อแม่แยกทางกันตั้งแต่เราอยู่ประถมส่วนตัวเราอยู่กับพ่อและน้องชาย พ่อส่งค่าเลี้ยงดูน้องแม่ส่งค่าเลี้ยงดูเราตอนที่แม่อยู่แม่จะเป็นคนดุว่าคอยสอนและตีเราส่วนพ่อจะเป็นคนคอยปลอยคอยทายาแต่พอแยกทางกันพ่อของเราเริ่มเปลี่ยนไปทีละนิดคำพูดแย่ๆที่เราไม่เคยได้ยินเริ่มมีออกมาเรื่อยๆจนตอนนี้กลายเป็นความเคยชิน พ่อเราเป็นคนพูดเสียงดังกว่าคนปกติอยู่แล้วพอด่าหรือตะคอกเราก็จะกลายเป็นตะโกนคำพูดของพ่อที่พูดออกมาแต่ละครั้งเวลาทะเลาะกันมันเจ็บจนเราไม่อยากหายใจเลยค่ะ ไม่คิดว่าคนเป็นพ่อจะพูดอะไรที่มันบั่นทอนจิตใจเราได้ขนาดนี้พ่อชอบบอกว่าเราขี้เกียจบอกไม่ฟังแต่งานทุกอย่างในบ้านเราทำหมด พ่อชอบบอกว่าเราหน้าเหมือนแม่และชอบโกหกเหมือนแม่ เรายังคิดไม่ออกเลยว่าไปโกหกอะไรนักหนาและเมื่อไหร่ที่พาดพิงถึงแม่เราจะโมโหมากจนทะเลาะกันใหญ่โต พ่อบอกว่า'เงินที่มัน(แม่)ให้มาถ้าไม่พอก็ไม่พ้นกูอยู่ดี' ซึ่งตั้งแต่ขึ้นมัธยมปลายมาไม่ได้ขอเงินพ่อเลยแต่ไม่รู้ว่าเขาจะนับกับซื้อขนมที่นานๆทีเราจะขอครั้งนึง พ่อเราชอบคิดว่าสิ่งที่ตัวเองคิดมันถูกต้องเสมอสิ่งที่พ่อเดามันต้องเกิดขึ้นจริง เราอธิบายพ่อจะบอกว่า 'สิ่งที่กูคิดมันจริงทุกอย่างแหละ' ทุกอย่างระหว่างเรากับพ่อตั้งแต่แม่แยกทางไป ความทรงจำที่ร้ายๆมีมากกว่าความทรงจำดีๆ เราไม่เคยไปเที่ยวต่างจังหวัดหรือไปพักผ่อนกับพ่อเลยสักครั้ง เวลาเราเห็นคนอื่นโพสรูปกับพ่อใช้เวลาต่างๆกับพ่อน้ำตาจะไหลอัตโนมัติเลยค่ะ บอกตรงๆเราอิจฉาเราอยากมีช่วงเวลาแบบนั้นสักครั้งในชีวิตบ้าง อ้อลืมบอกค่ะพ่อเราก็มีแฟนใหม่นะคะนิสัย-เหมือนจะดี- แต่เราไม่ขอพูดเรื่องเขามากเพราะเรายังถือว่าเขาเป็นคนที่พ่อรักเรื่องคำพูดแรงๆมีมาตลอดทะเลาะกันทีไรพอเราพูดความจริงหรือสิ่งที่ไม่ตรงกับความคิดพ่อ พ่อจะพูดว่า 'อย่ามาปากดีเดี๋ยวกูตบเลือดกลบปาก' ทุกคนว่ามันแรงไหมคะ เราอยากบอกพ่อว่าไม่ได้ตบด้วยการกระทำแต่คำพูดของพ่อมันทำร้ายเราจนเจ็บเจียนตายเลยค่ะ เราทำใจยอมรับกับคำพูดแบบนี้ไม่ได้จริงๆร้องไห้ทุกครั้ง พอเราซึมๆหลายวันแรกๆเหมือนพ่อจะรู้สึกผิดแต่สุดท้ายเขาก็แสดงต่อว่ารู้สึกผิดไม่ไหวเลยตบะแตกด่าเราว่า 'หน้าเป็นไรทำหน้าเหมือนคนจะตาย กินข้าวไม่อร่อยไปไกลๆไป ทำตัวมีปัญหานักนะ' เหมือนโดนมือที่มองไม่เห็นบีบคอเลยค่ะ คืนนั้นร้องไห้หนักมากร้องแทบตาย เรามีอะไรจะโทรเล่าให้แม่ฟังตลอดแม่จะคอยปลอบใจและให้กำลังใจเราเสมอแต่มีครั้งนึงที่เราทะเลาะกับแม่แล้วเล่าให้พ่อฟังตอนนั้นพ่อปลอบ แต่หลังจากนั้นเวลาทะเลาะกันพ่อจะเอาเรื่องที่เกิดขึ้นแค่ครั้งนั้นมาพูดได้อีกตลอด 'ยังไงก็ไม่พ้นกูหรอก ไปอยู่กับมัน(แม่)ยังทะเลาะกันแล้วโทรมาเล่าให้กูฟัง' แค่ครั้งนั้นจริงๆค่ะพูดต่อได้อีกสิบปี เราอยากไปอยู่กับแม่มากๆแต่เรารักน้องมากไม่อยากให้น้องต้องเจอคำพูดพวกนี้คนเดียวเพราะพ่อไม่ให้เอาน้องไปด้วยแค่เราจะไปคนเดียวยังยากเลยไม่รู้ว่าอยากให้เราอยู่หรือไปพอทะเลาะกันจะไล่ไปอยู่กับแม่พอจะไปจริงๆด่าว่า'อย่ามาเก่งนะ จะไปทำไม' พ่อบอกแต่ว่า'ให้มันเอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะแม่น่ะ'เราคิดว่าถ้าเรียนมหาลัยจะไปอยู่กับแม่ถ้ามีงานทำจะเอาน้องมาอยู่ด้วยส่งเสียน้องให้เรียนจบดีๆเราอยากเอาน้องออกมาจากคำพูดพวกนั้นที่คอยขัดเกลาจิตใจเราให้หยาบขึ้นทุกวันๆ เราไม่อยากให้น้องมีอคติกับพ่อแบบเราอยากให้น้องรักพ่อมากๆเพราะถึงยังไงท่านก็เลี้ยงดูเรามา แต่เราบอกได้เลยว่าเราเจอคำร้ายๆพวกนั้นตั้งแต่พ่อแม่แยกกันไป มันทำให้เรากลายเป็นคนพูดแรงๆใช้คำแรงๆคิดแต่อคติกับพ่อ มองโลกในแง่ร้ายมากๆ เราไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะอะไรแต่เราเคยไปอ่านเจอประโยคๆหนึ่งเขียนไว้ว่า 'ถ้าคุณอยู่กับคนแบบไหนคุณก็จะเป็นคนแบบนั้น' ซึ่งตอนนี้เราคิดว่ามันจริงเราอยู่กับคำพูดแรงๆมาตลอดกลายเป็นว่าเราเป็นคนพูดแรงๆโดยไม่รู้ตัว รู้อีกทีก็แก้ไม่ได้ มานั่งคิดดีๆนี่อาจจะเป็นกรรมที่เราคิดไม่ดีกับพ่อก็ได้ เราไม่อยากให้น้องเราเป็นแบบเรา เราอยากเอาน้องไปอยู่ที่อื่นขอแค่เวลารอแค่เวลาเท่านั้นเราต้องทำได้ เห้อออออออออดราม่าซะงั้นพิมไปน้ำตาไหลพรากๆแต่เรารู้สึกดีขึ้นมากๆ เราคิดนานมากว่าจะตั้งกระทู้ดีไหมมันถูกแล้วรึเปล่า งั้นเอาเป็นว่าถ้าเราสบายใจแล้วจะมาลบนะคะถ้าไม่ได้ระบายเรากลัวว่าตัวเองจะเป็นบ้าเป็นโรคประสาทไปซะก่อน ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาถึงตรงนี้นะคะ แนะนำเราได้ทุกอย่างเราพร้อมอ่านทุกความคิดเห็นค่ะ