เรารู้จักกับแฟนมา 8 ปี แต่เป็นเป็นแฟนกันได้ 3 ปี ค่ะ เค้าอายุเยอะกว่าเรา 6 ปี ตั้งแต่คบกันมาเค้าไม่เคยมีเรื่องผู้หญิงให้ลำบากใจเลย ส่วนมากจะเป็นเราที่งี่เง้าเอาแต่ใจ เป็นเรื่องให้ทะเลาะกัน ครอบครัวเรา 2 คนรับรู้เรื่องของเราค่ะ เค้าเป็นผู้ชายไม่หวาน ไม่โรแมนติก แต่ถ้าบอกหรือขอว่าอยากไปไหนทำอะไร เค้าจะพาเราไปทุกที่เลยค่ะ แต่ประเด็นนะค่ะอยู่ตรงที่ว่า ถ้าเราอยากไปไหน ใช่เค้าพาไปแต่จะเป็นฝ่ายเราที่กระตือรือร้นอยู่ฝ่ายเดียว จัดการทุกอย่างอยู่ฝ่ยเดียว ไม่ว่าเราจะโกรธ งอน เค้าจะไม่รู้เลยค่ะว่าเราเป็นอะไร เราต้องเป็นฝ่ายบอกเองว่าเราโกรธนะ เราไม่พอใจนะ ความคิดเราคือเราต้องบอกทุกอย่างที่เราเป็นที่เรารู้สึกกับเค้าเองทุกอย่างเลยหรอ พอเราเงียบเราไม่พูด เค้าก็จะว่าเราว่าไร้สาระเอาแต่ใจ น่าเบื่อ แล้วเค้าก็จะไม่สนใจเราเลย เราเป็นฝ่ายที่เก็บและร้องไห้อยู่คนเดียว เวลาที่เราต้องการเค้าเวลาที่เรามีปัญหา เค้าจะพุดแค่ว่าสู้ๆนะทุกคนล้วนมีปัญหา ซึ่งเวลาเค้ามีปัญหาเราจะไปอยู่ข้างๆเค้าตลอดเวลาเราเป้นห่วงเค้ามาก เรื่องอนาคตเราเคยถามเค้าว่าอนาคตเรา 2 คนจะเป็นยังไง อยากแต่งงานกันมั้ย เค้าเงียบค่ะ เค้าเลี่ยงคำถามแบบนี้กับเราตลอด ไม่ว่าเค้าจะทำอะไรเราจะเป็นคนสุดท้ายที่รู้เรื่อง ซึ่งต่างกับเราเค้าจะรู้เป็นคนแรก พอเราถามเค้าก็เบี่ยงขำกลบเกลื่อน เรารู้สึกว่า เราเหนื่อยกับความรู้สึกแบบนี่ เราต้องมาร้องไห้คนเดียว ซึ่งเค้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบางทีเราเป็นอะไร เราควรทำยังไงต่อไปดี
ทำยังไงดีค่ะรู้สึกว่าอนาคตที่แฟนที่ฝันไว้ ไม่มีเราอยู่ในนั้น