เรื่องเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ค่ะ มีอยู่ว่า เราไปทำธุระที่เซ็นทรัลเวิลด์ถึงประมาณเกือบ4โมง ขากลับเลยจะนั่งเรือแสนแสบจากท่าประตูน้ำมาลงที่ท่าผ่านฟ้า ก็จะใช้เวลาไม่นานค่ะ ประมาณ16.00น.ก็จะถึงท่าผ่านฟ้า ก็จะเดินไปรอแม่ที่ตรงถนนราชดำเนิน(ตรงโชว์รูมBenz ฝั่งตรงข้ามmcdonald) จะได้กลับบ้านด้วยกัน ตามที่นัดกันไว้เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่ทีนี้วันนั้นบังเอิญแม่ลืมเอาโทรศัพท์ออกมาจากบ้าน เราจึงนัดหมายกับแม่คือคอนเฟิร์มเรื่อง เวลาแล้วก็สถานที่นัดพบผ่านทางe-mailที่บริษัท ก็คือ16.15น.@โชว์รูมbenz
เรื่องของเรื่อง...วันนั้นมีขบวนเสด็จฯคุณตำรวจจึงต้องเคลียร์พื้นที่ห้ามจอดรถตลอดแนวเลย แต่ฝั่งศึกษาภัณฑ์จอดได้ คือก็จะเห็นรถของผู้ปกครองจอดรอเด็กนักเรียนกันเป็นแนวยาว
ทีนี้ทำไงละหว่า ปกติแม่ออกจากบริษัทก็ขับมาถึงจุดนัดหมายใช้เวลาไม่เกิน15นาที เรารอที่นั่นจน16.30น.ตาก็สอดส่องไม่เจอรถของแม่เลย เลยข้ามไปฝั่งศึกษาภัณฑ์ที่มีรถจอดรอ ไปหารถแม่ก็ไม่เจอ ข้ามกลับมาที่เดิมก็รออีก10นาที เราเลยตัดสินใจนั่งรถเมล์กลับบ้านค่ะ
ผลสรุปคือ วันนั้นที่แม่ออกจากบริษัทรถติดค่ะ ทำให้มาถึงช้า แล้วแม่ก็ไปจอดรอฝั่งศึกษาภัณฑ์เวลาที่แม่ถึงก็เท่ากับตอนที่เราขึ้นรถเมล์กลับบ้านค่ะ แม่ก็รอเราตาก็มองหาสักพัก
ก็เลยไปยืมโทรศัพท์แม่ค้าแถวนั้นโทรหาเรา เราก็ตอบแม่ว่า หนูออกมาแล้ว
พอกลับถึงบ้าน เป็นเรื่อง....แม่ก็ว่าเราค่ะ เราก็อธิบายด้วยเหตุผล ณ ตอนนั้นว่าทำไมถึงกลับก่อน
แต่ที่จึ๊กคือแม่พูดประโยคว่า เลี้ยงมาแล้วรู้เลยว่า เรากับพี่สาวไม่เหมือนกันเลย ถ้าเป็นพี่สาวไม่มีทางกลับไปก่อนแน่ แม่โกรธเราค่ะ รู้สึกแย่มากๆกับประโยคนั้น เราก็เสียใจนะที่หนีกลับไปก่อนแต่ตอนนั้นคือ ประมวลแล้วว่า รอไปไม่น่าเจอแน่ เราผิดมากหรอคะที่ไม่รอแม่วันนั้น?TT
ลูกผิดไหมที่ไม่รอแม่?
เรื่องของเรื่อง...วันนั้นมีขบวนเสด็จฯคุณตำรวจจึงต้องเคลียร์พื้นที่ห้ามจอดรถตลอดแนวเลย แต่ฝั่งศึกษาภัณฑ์จอดได้ คือก็จะเห็นรถของผู้ปกครองจอดรอเด็กนักเรียนกันเป็นแนวยาว
ทีนี้ทำไงละหว่า ปกติแม่ออกจากบริษัทก็ขับมาถึงจุดนัดหมายใช้เวลาไม่เกิน15นาที เรารอที่นั่นจน16.30น.ตาก็สอดส่องไม่เจอรถของแม่เลย เลยข้ามไปฝั่งศึกษาภัณฑ์ที่มีรถจอดรอ ไปหารถแม่ก็ไม่เจอ ข้ามกลับมาที่เดิมก็รออีก10นาที เราเลยตัดสินใจนั่งรถเมล์กลับบ้านค่ะ
ผลสรุปคือ วันนั้นที่แม่ออกจากบริษัทรถติดค่ะ ทำให้มาถึงช้า แล้วแม่ก็ไปจอดรอฝั่งศึกษาภัณฑ์เวลาที่แม่ถึงก็เท่ากับตอนที่เราขึ้นรถเมล์กลับบ้านค่ะ แม่ก็รอเราตาก็มองหาสักพัก
ก็เลยไปยืมโทรศัพท์แม่ค้าแถวนั้นโทรหาเรา เราก็ตอบแม่ว่า หนูออกมาแล้ว
พอกลับถึงบ้าน เป็นเรื่อง....แม่ก็ว่าเราค่ะ เราก็อธิบายด้วยเหตุผล ณ ตอนนั้นว่าทำไมถึงกลับก่อน
แต่ที่จึ๊กคือแม่พูดประโยคว่า เลี้ยงมาแล้วรู้เลยว่า เรากับพี่สาวไม่เหมือนกันเลย ถ้าเป็นพี่สาวไม่มีทางกลับไปก่อนแน่ แม่โกรธเราค่ะ รู้สึกแย่มากๆกับประโยคนั้น เราก็เสียใจนะที่หนีกลับไปก่อนแต่ตอนนั้นคือ ประมวลแล้วว่า รอไปไม่น่าเจอแน่ เราผิดมากหรอคะที่ไม่รอแม่วันนั้น?TT