มีคำภาษาบาลี หรือคำที่นิยมใช้ในคำกลอนที่ประพันธ์สมัยโบราณ ของคำว่า อากาศ ไหมครับ

เช่น ผู้หญิง ยังมีคำว่า ยุพินทร์ สุดา อนงค์ เป็นต้น

ทีนี้มีศัพย์กวีคำไหน ที่หมายถึง อากาศ (ที่เราสูดหายใจเข้าไป) ไหมครับ (ไม่ใช่พวก เวหน ที่หมายถึง ท้องฟ้า อะไรแบบนั้นนะครับ)