เราคบกะแฟนได้ประมาณ4ปี่ คือเราแต่งงานกัน เราก็ย้ายไปอยู่กะครอบครัวฝ่าย ช. ทางครอบครัวเค้าก็ดีกะเรามากนะ ดูรักเราด้วย เพราะท่านไม่เคยมีลูกผู้หญิง เราก็สนิทกับครอบครัวเค้ามาก ทั้งน้องชายของแฟน เราก็สนิทกันมาก ขนาดที่หยอกล้อ กันอย่างสนิทสนม
แต่มีเหตุ บางเหตุที่ทำให้เรา ตัดสินใจกลับบ้าน ประมาณช่วงเดือนกันยา เพื่อไปหาเงิน ช่วยทางฝ่ายพ่อกะแม่เราบ้าง ซึ่งวันที่เรามา เราไม่ได้คุยกะแฟนประมาณ5วันได้ แต่สำหรับฝ่ายพ่อกะแม่แฟนก็ยังคุยกะเรายุ ท่านเองก็ไม่ได้ให้เรากลับ เราเสียใจนะที่ต้องห่างกะแฟนโดยที่ไม่ได้คุยกันเลย เรากลับบ้านมาเค้าไม่เคยโทรถามเราสักคำ
พอก่อนปีใหม่เราก็ได้คุยกันอีกครั้ง เหมือนเค้าอยากให้เรากลับไปหา แต่ในความคิดเราคือ จะปีใหม่ล่ะ ไหนๆ แฟนก็จะกลับบ้านตอนปีใหม่ทุกปี เราค่อยเจอกัน และไปไหว้พ่อกะแม่กัน ในระหว่างนั้นเราก็แชทคุยกัน โทรหากันตลอด จนยุดีๆเค้าหายไปประมาณอาทิตย์ เราแชทไปถามแฟนว่า"หายไปไหนอ่ะ" คำตอบที่ได้คือ "ไปเคลียกะพ่อแม่รึยัง"เรื่องที่เรากลับมาคุยกัน.. ฉันตัดคุยเรื่องนี้กะพ่อแม่โดยบอกท่านทุกอย่าง หลังจากนั้นก็เงียบๆไปอาทิตย์กว่า จนวันสิ้นปี ทักเรามาอีกครั้งว่ากลับมายุบ้านล่ะ.. ทุๆปีเราจะเค้าดาวน์ ด้วยกัน ปีนี้ก็เช่น
พอถึงวันปีใหม่ เราก็ต้องใจจะไปไหวพ่อกะแม่แหละ แต่ไม่ว่างไปงานแต่งพี่ชายแถวบ้าน เราก็แชทถามตลอดนะ แต่คำตอบที่เราได้คือ.."มันสายไปว่ะ" ตอนบอกให้กลับมาทำไมไม่มา.. จนป่านนี้ "พอเถอะ" มันสายไปแล้ว.. มันเป็นวันที่ฉันทรมานที่สุดที่เคยเจอ ร้องไห้ทั้งวันทั้งคืน..
หลังจากปีใหม่ผ่านไปเค้าก็กลับไปทำงานที่ชลบุรีเหมือนเดิม.. เราไม่ได้ติดต่อกันเลย หลังจากนั้น.. เค้าไม่เคยถามเราสักคำ.. จนมาถึงเดือนเมษา เค้าก็กลับมาบ้านอีกครั้ง.. เราก็ได้เจอกันนะ เวลาที่เจอเค้าก็เปนเรื่องปกติที่เราแคร์เค้า ใส่ใจทุกอย่าง..เหมือนตอนที่เรายังรักกัน แต่ลึกๆในใจ มันก็รู้สึกแปลกๆ แต่มันก็ยังมีความสุขดี ที่ได้ยุกับเค้าเวลานั้น เราไม่เจอพ่อกะแม่เค้าเลย เพราะไม่กล้าไปเจอหน้า ก็ตั้งใจจะไปไหว้ท่านอีกแหละ.. แต่พอเราชวนเค้า คำตอบที่ได้คือ"ไม่ว่าง" เค้าบอกกะเราว่าไม่ต้องพยายามอีกแล้วนะ.. ให้พ่อกะแม่ รึ คนรอบๆข้างนึกว่าเราเลิกกัน มันถูกแล้ว..
พอมาถึงตอนนี้14มิถุนายน เค้าได้กลับไปคบกะแฟนเก่าอีกครั้ง.. แฟนคนนั้นเค้าเป็นรักแรกของเค้า.. ตอน ม.3 เรามีโอกาศได้แชทคุยกะแฟนเกา ที่เป็นรักแรกของแฟนเรา ก็คุยกันดีๆนี่แหละ ผู้หญิงคน นี้ยอมเลิกกะแฟนเค้า ที่คบกันตั้งแต่ม.4-ปี3 เพื่อที่จะมาคบกะสามีเรา เราเองก็ไม่ได้คิดว่าเค้ามาแย่งเรานะ เราเองคิดว่าเค้าเลือกแล้ว เราเองก็เคารพการตัดสินใจของเค้า.. ผู้หญิงคนนั้นเค้าก็บอกให้กลับมาคุยกันนะ..ถ้ายังรักกันก็ควรที่จะกลับมาคุยกัน? คนเคยยุด้วยกัน ยังไงมันก็คงคิดถึงกันเปนเรื่องธรรมดา
เราไม่โกรธ ไม่ได้เกลียดเทอเลยแม้แต่น้อย แม้เค้าจะเลือกใครก็ตาม เราเองเคารพในการตัดสินใจของเค้า คำสุดท้ายที่คุยกะผู้หญิงคนนั้นคือ.. เค้าเสียใจที่เรื่องมันเปนแบบนี้..เค้าก็ยอมรับแหละว่าเค้าก็มีส่วนผิดบ้าง..
สุดท้าย ท้ายสุดก็คือ.. นี่เค้าเคยรักเราบ้างมั้ย? ระหว่างรักแรกที่จดจำ กับรักที่เคยผูกพัน ฉันท์ผัวเมีย?
นี่เธอเคยรักฉันบ้างรึป่าว?
แต่มีเหตุ บางเหตุที่ทำให้เรา ตัดสินใจกลับบ้าน ประมาณช่วงเดือนกันยา เพื่อไปหาเงิน ช่วยทางฝ่ายพ่อกะแม่เราบ้าง ซึ่งวันที่เรามา เราไม่ได้คุยกะแฟนประมาณ5วันได้ แต่สำหรับฝ่ายพ่อกะแม่แฟนก็ยังคุยกะเรายุ ท่านเองก็ไม่ได้ให้เรากลับ เราเสียใจนะที่ต้องห่างกะแฟนโดยที่ไม่ได้คุยกันเลย เรากลับบ้านมาเค้าไม่เคยโทรถามเราสักคำ
พอก่อนปีใหม่เราก็ได้คุยกันอีกครั้ง เหมือนเค้าอยากให้เรากลับไปหา แต่ในความคิดเราคือ จะปีใหม่ล่ะ ไหนๆ แฟนก็จะกลับบ้านตอนปีใหม่ทุกปี เราค่อยเจอกัน และไปไหว้พ่อกะแม่กัน ในระหว่างนั้นเราก็แชทคุยกัน โทรหากันตลอด จนยุดีๆเค้าหายไปประมาณอาทิตย์ เราแชทไปถามแฟนว่า"หายไปไหนอ่ะ" คำตอบที่ได้คือ "ไปเคลียกะพ่อแม่รึยัง"เรื่องที่เรากลับมาคุยกัน.. ฉันตัดคุยเรื่องนี้กะพ่อแม่โดยบอกท่านทุกอย่าง หลังจากนั้นก็เงียบๆไปอาทิตย์กว่า จนวันสิ้นปี ทักเรามาอีกครั้งว่ากลับมายุบ้านล่ะ.. ทุๆปีเราจะเค้าดาวน์ ด้วยกัน ปีนี้ก็เช่น
พอถึงวันปีใหม่ เราก็ต้องใจจะไปไหวพ่อกะแม่แหละ แต่ไม่ว่างไปงานแต่งพี่ชายแถวบ้าน เราก็แชทถามตลอดนะ แต่คำตอบที่เราได้คือ.."มันสายไปว่ะ" ตอนบอกให้กลับมาทำไมไม่มา.. จนป่านนี้ "พอเถอะ" มันสายไปแล้ว.. มันเป็นวันที่ฉันทรมานที่สุดที่เคยเจอ ร้องไห้ทั้งวันทั้งคืน..
หลังจากปีใหม่ผ่านไปเค้าก็กลับไปทำงานที่ชลบุรีเหมือนเดิม.. เราไม่ได้ติดต่อกันเลย หลังจากนั้น.. เค้าไม่เคยถามเราสักคำ.. จนมาถึงเดือนเมษา เค้าก็กลับมาบ้านอีกครั้ง.. เราก็ได้เจอกันนะ เวลาที่เจอเค้าก็เปนเรื่องปกติที่เราแคร์เค้า ใส่ใจทุกอย่าง..เหมือนตอนที่เรายังรักกัน แต่ลึกๆในใจ มันก็รู้สึกแปลกๆ แต่มันก็ยังมีความสุขดี ที่ได้ยุกับเค้าเวลานั้น เราไม่เจอพ่อกะแม่เค้าเลย เพราะไม่กล้าไปเจอหน้า ก็ตั้งใจจะไปไหว้ท่านอีกแหละ.. แต่พอเราชวนเค้า คำตอบที่ได้คือ"ไม่ว่าง" เค้าบอกกะเราว่าไม่ต้องพยายามอีกแล้วนะ.. ให้พ่อกะแม่ รึ คนรอบๆข้างนึกว่าเราเลิกกัน มันถูกแล้ว..
พอมาถึงตอนนี้14มิถุนายน เค้าได้กลับไปคบกะแฟนเก่าอีกครั้ง.. แฟนคนนั้นเค้าเป็นรักแรกของเค้า.. ตอน ม.3 เรามีโอกาศได้แชทคุยกะแฟนเกา ที่เป็นรักแรกของแฟนเรา ก็คุยกันดีๆนี่แหละ ผู้หญิงคน นี้ยอมเลิกกะแฟนเค้า ที่คบกันตั้งแต่ม.4-ปี3 เพื่อที่จะมาคบกะสามีเรา เราเองก็ไม่ได้คิดว่าเค้ามาแย่งเรานะ เราเองคิดว่าเค้าเลือกแล้ว เราเองก็เคารพการตัดสินใจของเค้า.. ผู้หญิงคนนั้นเค้าก็บอกให้กลับมาคุยกันนะ..ถ้ายังรักกันก็ควรที่จะกลับมาคุยกัน? คนเคยยุด้วยกัน ยังไงมันก็คงคิดถึงกันเปนเรื่องธรรมดา
เราไม่โกรธ ไม่ได้เกลียดเทอเลยแม้แต่น้อย แม้เค้าจะเลือกใครก็ตาม เราเองเคารพในการตัดสินใจของเค้า คำสุดท้ายที่คุยกะผู้หญิงคนนั้นคือ.. เค้าเสียใจที่เรื่องมันเปนแบบนี้..เค้าก็ยอมรับแหละว่าเค้าก็มีส่วนผิดบ้าง..
สุดท้าย ท้ายสุดก็คือ.. นี่เค้าเคยรักเราบ้างมั้ย? ระหว่างรักแรกที่จดจำ กับรักที่เคยผูกพัน ฉันท์ผัวเมีย?