สวัสดีครับ อยากชวนทุกๆท่านคุยหน่อยครับ
มีใครที่เคยมีประสบการณ์หรือเจอเหตุการณ์อะไรที่ทำให้คุณเปลี่ยนไปเป็นอีกคนนึง ไม่ว่าจะดีขึ้นหรือแย่ลง
แล้วมันทำให้คุณรู้สึกยังไงบ้าง
ยกตัวอย่างขอจขกท. ฟังดูอาจจะเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่มันทำให้ตัวผมเปลี่ยนไปเป็นอีกคนไปเลย
สมัยมัธยมผมเป็นคนมีความเชื่อมั่นในตัวเองสูงมาก มั่นใจในตัวเอง แบบ positive นะครับ ไม่ใช่แบบอีโก้หรือมั่นหน้า
ตอนนั้นชีวิตดีมาก เรียนเก่งระดับท๊อปของโรงเรียน เป็นนักกิจกรรม กล้าแสดงออก รู้จักคนเยอะมาก เดินไปไหนก็มีคนทักทายเต็มไปหมด (ถึงจะไม่มีเพื่อนสนิทจริงๆก็เหอะ) เป็นที่รักของอาจารย์ จนกระทั่งเข้ามหาลัยผมเลือกเรียนตามค่านิยมสังคมจนเมื่อเรียนไป 1 ปีเต็มก็รู้ว่าสิ่งที่เลือกมันไม่ใช่ตัวเองและไม่ชอบเลย ตลอด 1 ปีที่เรียน ไม่ใช่แค่ไม่ชอบแต่ทรมานมาก เลือกซิ่วได้ที่ใหม่แต่สุดท้ายก็ดันทุรังเรียนต่อคณะเดิม จนจบมาทำงานยิ่งรู้ว่าความทรมานมันเพิ่งเริ่มต้น กลายเป็นว่าไม่ใช่แค่เราต้องอยู่กับสิ่งที่ไม่ชอบ 4 ปี แต่เราต้องเจอมันไปตลอดชีวิตการทำงานเพราะมันกลายเป็นวิชาชีพที่ต้องนำมาหาเลี้ยงตัวเอง ต้องอยู่กับสิ่งที่ไม่ชอบ ไม่ถนัด กลายเป็นอยู่กับความไม่เชื่อมั่นตลอดเวลา นานวันเข้าสิ่งเหล่านี้มันบั่นทอนข้างในทุกวัน จนทุกวันนี้กลายเป็นคนไม่มีความมั่นใจในตัวเองเลยครับ จากคนที่พูดต่อหน้าคนเยอะๆ ต่อหน้าหอประชุม ทุกวันนี้พูดกับคน สองคนยังตื่นเต้น สั่นไปหมด อ่อนไหวง่ายกับสิ่งเร้าหรืออะไรที่มากระทบง่ายมาก เก็บเอาทุกอย่างมาคิดไปหมด ทั้งที่แต่ก่อนเป็นคนไม่สนคำไม่ดีของคนเลย คิดถึงตัวเองแต่ก่อนมากครับ เพราะความที่เราต้องทนอยู่กับสิ่งที่ไม่ถนัดและไม่ใช่ตัวเอง มันเลยลดทอนความมั่นใจไปหมด ตอนนี้ก็พยายามหาทางกลับไปเป็นคนเดิมอยู่ ซึ่งมันยากมาก
อยากให้ทุกท่านแชร์เรื่องราวของตัวเองบ้างครับ
ป.ล. ขออ่านเรื่องราวที่อยากแชร์นะครับ ไม่ขอความเห็นประเภทประชดประชัน-ดันครับ ถ้ามีขอแจ้งลบ
เหตุการณ์อะไรที่ทำให้คุณเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ?
มีใครที่เคยมีประสบการณ์หรือเจอเหตุการณ์อะไรที่ทำให้คุณเปลี่ยนไปเป็นอีกคนนึง ไม่ว่าจะดีขึ้นหรือแย่ลง
แล้วมันทำให้คุณรู้สึกยังไงบ้าง
ยกตัวอย่างขอจขกท. ฟังดูอาจจะเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่มันทำให้ตัวผมเปลี่ยนไปเป็นอีกคนไปเลย
สมัยมัธยมผมเป็นคนมีความเชื่อมั่นในตัวเองสูงมาก มั่นใจในตัวเอง แบบ positive นะครับ ไม่ใช่แบบอีโก้หรือมั่นหน้า
ตอนนั้นชีวิตดีมาก เรียนเก่งระดับท๊อปของโรงเรียน เป็นนักกิจกรรม กล้าแสดงออก รู้จักคนเยอะมาก เดินไปไหนก็มีคนทักทายเต็มไปหมด (ถึงจะไม่มีเพื่อนสนิทจริงๆก็เหอะ) เป็นที่รักของอาจารย์ จนกระทั่งเข้ามหาลัยผมเลือกเรียนตามค่านิยมสังคมจนเมื่อเรียนไป 1 ปีเต็มก็รู้ว่าสิ่งที่เลือกมันไม่ใช่ตัวเองและไม่ชอบเลย ตลอด 1 ปีที่เรียน ไม่ใช่แค่ไม่ชอบแต่ทรมานมาก เลือกซิ่วได้ที่ใหม่แต่สุดท้ายก็ดันทุรังเรียนต่อคณะเดิม จนจบมาทำงานยิ่งรู้ว่าความทรมานมันเพิ่งเริ่มต้น กลายเป็นว่าไม่ใช่แค่เราต้องอยู่กับสิ่งที่ไม่ชอบ 4 ปี แต่เราต้องเจอมันไปตลอดชีวิตการทำงานเพราะมันกลายเป็นวิชาชีพที่ต้องนำมาหาเลี้ยงตัวเอง ต้องอยู่กับสิ่งที่ไม่ชอบ ไม่ถนัด กลายเป็นอยู่กับความไม่เชื่อมั่นตลอดเวลา นานวันเข้าสิ่งเหล่านี้มันบั่นทอนข้างในทุกวัน จนทุกวันนี้กลายเป็นคนไม่มีความมั่นใจในตัวเองเลยครับ จากคนที่พูดต่อหน้าคนเยอะๆ ต่อหน้าหอประชุม ทุกวันนี้พูดกับคน สองคนยังตื่นเต้น สั่นไปหมด อ่อนไหวง่ายกับสิ่งเร้าหรืออะไรที่มากระทบง่ายมาก เก็บเอาทุกอย่างมาคิดไปหมด ทั้งที่แต่ก่อนเป็นคนไม่สนคำไม่ดีของคนเลย คิดถึงตัวเองแต่ก่อนมากครับ เพราะความที่เราต้องทนอยู่กับสิ่งที่ไม่ถนัดและไม่ใช่ตัวเอง มันเลยลดทอนความมั่นใจไปหมด ตอนนี้ก็พยายามหาทางกลับไปเป็นคนเดิมอยู่ ซึ่งมันยากมาก
อยากให้ทุกท่านแชร์เรื่องราวของตัวเองบ้างครับ
ป.ล. ขออ่านเรื่องราวที่อยากแชร์นะครับ ไม่ขอความเห็นประเภทประชดประชัน-ดันครับ ถ้ามีขอแจ้งลบ