พุทธศาสนา

พุทธ คือความรู้

รู้ในความจริงแห่งธรรมทั้งปวง หรือ รู้ในสัจจสภาวะธรรม

สัพเพ ธัมมา นั่นคือสังขตธรรมและอสังขตะธรรม

หรือคือ จิต เจตสิก รูป และนิพพาน

ศึกษาปฎิบัติก้อเพื่อให้รู้ สัจจสภาวะธรรมเหล่านั้น ว่าแท้จริงแล้วสภาวะธรรมเหล่านั้นเป็นอย่างไร

เมื่อรู้สภาวะธรรมทั้งปวงเป็นอย่างไรแล้ว จะคลายความยึดติดอันเป็นไปเองตามธรรมดาของมัน

ความยึดติดหรืออุปาทานในสิ่งทั้งปวงนั่นแหละคือทุกข์

ยิ่งคลายความยึดติดมากขึ้นเท่าไหร่ ทุกข์ยิ่งจางคลายน้อยลงเท่านั้น จนไม่มีทุกข์เหลืออยู่เลย

แต่เพราะไม่รู้อะไรคือทุกข์ จึงยึดติด ติดอยู่กับทุกข์ ติดอยู่กับโลก

มีสัญญาวิปลาสเห็นทุกข์เป็นสุข

มองไม่เห็นภัยแห่งวัฎฎะสงสาร นั่นคือการเกิด  การได้อายตนะเพื่อมารับทุกข์

มารับทุกข์จากการเกิด ทุกข์จากการพลัดพรากจากสิ่งอันเป็นที่รัก ทุกข์จากต้องประสบกับสิ่งอันไม่เป็นที่รักที่พอใจ ทุกจากการที่ไม่ได้ในสิ่งที่ปรารถนา

ทุกข์จากความเร่าร้อนจากตัณหา โทสะ โมหะ อิจฉา ริษยา มารยา สาไถย ทิฎฐิ มานะ ฯลฯ

ทุกข์จากความกลัว ทุกข์จากความเจ็บปวด ทรมาน ทุกข์จากโรคภัยไข้เจ็บ ทุกข์จากการถูกเบียดเบียนทางกาย วาจา ใจ

สังขาร หรือขันธ์ห้าล้วนคือกองทุกข์ อุปาทานในขันธ์ล้วนคือความทุกข์

ปัญญาเท่านั้นที่จะออกจากกองทุกข์ทั้งหลาย ออกจากภัยแห่งวัฎฎะ

วิธีการสร้างปัญญาคือ อริยมรรคมีองค์แปด ตามที่สมเด็จพระบรมครูท่านวางไว้ให้แด่เวไนยสัตว์

มีปัญญาเพื่อรู้สัจจสภาวะธรรม เพื่อคลายความยึดติดในสิ่งทั้งปวง

เพื่อความสิ้นทุกข์ เพื่อความไม่เบียดเบียนทั้งตนเองและผู้อื่น

เพื่อความสงบ สันติ อันเป็นสุขที่แท้จริง สงบสันติจากอาสวะกิเลสทั้งปวง

เพื่อความสงบสันติ ทั้งต่อตนเองและผู้อื่น ของสังคม ของเหล่าเวไนยสัตว์ทั้งหลาย

                                                                                    นี่คือพุทธ