อริยะสัจ ๔

อริยะสัจ ๔

ทุกข์ สมุทัย นิโรธ มรรค

หัวใจแห่งพุทธ

สัมมาทิฎฐิแห่งบวรพระพุทธศาสนา

สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงตรัสรู้ก้อด้วยทรงเห็นบรมสัจจธรรม นั่นคือวงจรแห่งปฎิจจสมุปทบาท

แล้วทรงเห็นทางแห่งความดับแห่งสังขารทั้งปวงนั่นคือ อริยมรรค

ทรงประกาศพระบรมสัจจธรรมด้วย อริยสัจ ๔

อริยสัจ ๔ ความจริงแท้ ๔ ประการ

เมื่อผู้ที่ได้สนับ เกิดศรัทธาเป็นสัมมาทิฎฐิเบื้องต้นทั้งสิบประการแล้ว ศึกษาปริยัติ ปฎิบัติตามมรรคทั้งแปดแล้ว พึงพิจารณาผลแห่งการปฎิบัติ

ด้วยตนเองนั่นคือปฎิเวธ

การพิจารณาผลแห่งการปฎิบัติ นี่คือวิมังสา ปัญญาขั้นสูงที่พึงสำรวจตรวจสอบ แก้ไข พัฒนา ปรับปรุงตนเองให้พัฒนายิ่งๆขึ้น

พิจารณาอะไร สิ่งที่พึงพิจารณานั้นคือ ทุกข์ เมื่อศึกษา ปฎิบัติมาถึงระดับนึงแล้ว ต้องมาพิจารณา ทุกข์ ในตนเอง

นั่นคือ ทุกข์ ควรกำหนดรู้

การปฎิบัติธรรมอันเป็นสัมมาทิฎฐิ ขั้นสุดท้ายนั่นคือสัมมาสติ ในหมวดธรรม หมวดสุดท้ายคือ อริยสัจ ๔

                                                                    มีสติระลึกรู้ อริยสัจ ๔ ในชีวิตประจำวัน

มีสติระลึกรู้ในปัจจุบันขณะว่า ทุกข์ เกิดขึ้นไหม

เหตุแห่งทุกข์นั่นคืออะไร

ละเหตุแห่งทุกข์ซะด้วยอริยมรรคได้หรือยัง

สภาวะแห่งความดับทุกข์เป็นอย่างไร

มีแต่ทุกข์เท่านั้นที่เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป พิจารณาเห็นไหม

กองแห่งทุกข์ทั้งปวงก้อคือ สังขาร ความทุกข์ก้อคือการยึดมั่นถือมั่นในสังขารทั้งปวง

เมื่อกำหนดทุกข์รู้แล้ว ละเหตุแห่งทุกข์ด้วยอริยมรรคนั้นได้แล้ว

กระทำให้แจ้งถึงสภาวะความดับแห่งทุกข์นั้นแล้ว

นั่นคือ กิจอื่นอันยิ่งกว่าเป็นไม่มี

                                             กิจอื่นอันยิ่งกว่าการกระทำให้แจ้งถึงความดับทุกข์นั้นเป็นไม่มี

นี่คือสัมมาสติในขั้นสุดท้ายในหมวด ธรรมมานุปัสสนา มีสติระลึกรู้อริสัจ ๔

นี่คือสัมมาทิฎฐิ

อริยะสัจ ๔ หัวใจแห่งบวรพระพุทธศาสนา