สวัสดีค่ะ คือเรามีปัญหาเกี่ยวกับน้องชายค่ะ ตอนนี้น้องชายอายุ 14 ปี
ตั้งแต่เล็กจนโต แม่เป็นคนที่เลี้ยงเราและน้องมาตลอด พ่อเราเสียตอนเราอายุ 5 ขวบ ในตอนนั้นแม่เราอุ้มท้องน้องเราอยู่อีก 1 เดือนถัดมาแม่ก็คลอดน้อง
ทางบ้านเราดูแลน้องชายอย่างดี เพื่อให้เค้าไม่รู้สึกขาดความรัก มีน้าเราและน้าเขยคอยช่วบดูแลตั้งแต่ 2 ขวบ เค้ารักน้องชายเราเหมือนลูกแท้ๆ
จนหลังๆ มาเริ่มมีพฤติกรรมแย่มากค่ะ คือติดเพื่อน ติดเหล้า ติดบุหรี่ บ้านไม่กลับ บางทีกลับมาก็ตี 4-5 คือเข้าใจค่ะว่าเป็นพฤติกรรมของวัยรุ่นทั่วไปในสมัยนี้
แต่ที่แย่ไปกว่านั้นคือ ด่าคนในบ้าน ด่าแม่ ด่าน้า
เราเคยเตือนเค้าครั้งนึงเค้าไม่พอใจก็ตีเรา ด้วยความที่เค้าเป็นเด็กผู้ชายร่างใหญ่ เราสู้เค้าไม่ได้ เค้าเลยผลักเราโดนไม้ที่อยู่ข้างหลัง
วันที่เค้าขอเงินคนที่บ้านไม่ได้ เค้าโมโห เค้าขว้างแว่นตาแม่เรา ขว้างรองเท้าใส่หน้าบ้าน เราเลยตะโกนว่า ทำแบบนี้ไม่ได้นะนี่แม่นะ เค้าก็พูดประมาณว่าแล้วจะทำไม . . ตอนนั้นเค้าอายุ 12 - 13 เอง
น้องเราถึงขั้นสูบกัญชา แต่แค่ครั้งเดียวนะ แต่เราก็ถือว่ามันหนักแหละ เพราะมันเกินอายุของเด็กเกินไป
ขอเงินแม่แล้วแม่ไม่ให้ก็พูดว่า แม่ here ไรขอเงินก็ไม่ให้ แต่พูดตอนเดินผ่านน้าเรา แล้วน้าเราได้ยิน
เวลาน้าตักเตือนเค้าก็ว่าน้าว่า น้า here
เราไม่เข้าใจน้องทั้งๆที่เค้าเลี้ยงมาก็ยังว่าเค้าได้ เราก็เคยนิสัยไม่ดีนะแต่ไม่ถึงขนาดเค้า ไม่เคยทำแบบเค้า เข้าใจว่าเด็กผู้ชายแต่ก็ไม่น่าแย่ถึงขนาดนี้
พอเจ็บขึ้นมา เกิดอะไรขึ้นมาก็ดันร้องหาครอบครัว พอหายเจ็บหายป่วย ก็ออกไปแล้วเบื่อบ้านคนในบ้านน่าเบื่อ ไม่อยากอยู่
แต่ก่อนน้องเราน่ารักมากเลย เราอยากได้น้องคนเดิมเราคืนมา เราสงสารแม่ที่ต้งมานั่งร้องไห้ ทุกวันนี้แม่เรานั่งสวดมนต์ฟังเทศน์ฟังธรรมตลอด
ตอนนี้คนที่บ้านไม่มีใครเอาน้องเลยค่ะ เค้าไม่ไหวแล้ว ไม่ได้ปล่อยนะคะแต่ไม่ได้ยุ่งเหมือนแต่ก่อน
เราอยากเอาน้องไปโรงเรียนประจำแต่เราก็สงสารน้อง แม่เราเคยพูดกับน้องว่าจะเอาไปโรงเรียนประจำ น้องเราบอกว่าให้ตายยังดีกว่าไป ไม่เรียนก็ได้ อะไรประมาณนี้ค่ะ
พอเกิดเรื่องน้องขึ้นมาเราเครียดมากๆ จนแบบบางทีนั่งอยู่เฉยๆเราก็อยากร้องไห้ บางทีก็ร้องไห้ออกมาโดยที่เราเองไม่รู้ตัว เคยคิดว่าชีวิตนี้จะเกิดมาทำไม เกิดมาก็กำพร้าพ่อ ยังมาเจอเรื่องแบบนี้กับครอบครัวอีก ทำไมครอบครัวเราไม่สมบูรณ์เหมือนคนอื่นเค้า อยากจะตายๆไปให้พ้น . .
เราเคยคิด. . แต่เราสงสารแม่ มีแม่คนเดียวไม่อยากทิ้งแม่ แต่มันก็เหนื่อย
เราควรทำอย่างไรดีคะ ? ขอคำปรึกษาหน่อยค่ะ ตอนนี้ครอบครัวเครียดมากค่ะ
ปรึกษาปัญหาที่บ้านค่ะ มีน้องชายแบบนี้หนูควรทำอย่างไรคะ
ตั้งแต่เล็กจนโต แม่เป็นคนที่เลี้ยงเราและน้องมาตลอด พ่อเราเสียตอนเราอายุ 5 ขวบ ในตอนนั้นแม่เราอุ้มท้องน้องเราอยู่อีก 1 เดือนถัดมาแม่ก็คลอดน้อง
ทางบ้านเราดูแลน้องชายอย่างดี เพื่อให้เค้าไม่รู้สึกขาดความรัก มีน้าเราและน้าเขยคอยช่วบดูแลตั้งแต่ 2 ขวบ เค้ารักน้องชายเราเหมือนลูกแท้ๆ
จนหลังๆ มาเริ่มมีพฤติกรรมแย่มากค่ะ คือติดเพื่อน ติดเหล้า ติดบุหรี่ บ้านไม่กลับ บางทีกลับมาก็ตี 4-5 คือเข้าใจค่ะว่าเป็นพฤติกรรมของวัยรุ่นทั่วไปในสมัยนี้
แต่ที่แย่ไปกว่านั้นคือ ด่าคนในบ้าน ด่าแม่ ด่าน้า
เราเคยเตือนเค้าครั้งนึงเค้าไม่พอใจก็ตีเรา ด้วยความที่เค้าเป็นเด็กผู้ชายร่างใหญ่ เราสู้เค้าไม่ได้ เค้าเลยผลักเราโดนไม้ที่อยู่ข้างหลัง
วันที่เค้าขอเงินคนที่บ้านไม่ได้ เค้าโมโห เค้าขว้างแว่นตาแม่เรา ขว้างรองเท้าใส่หน้าบ้าน เราเลยตะโกนว่า ทำแบบนี้ไม่ได้นะนี่แม่นะ เค้าก็พูดประมาณว่าแล้วจะทำไม . . ตอนนั้นเค้าอายุ 12 - 13 เอง
น้องเราถึงขั้นสูบกัญชา แต่แค่ครั้งเดียวนะ แต่เราก็ถือว่ามันหนักแหละ เพราะมันเกินอายุของเด็กเกินไป
ขอเงินแม่แล้วแม่ไม่ให้ก็พูดว่า แม่ here ไรขอเงินก็ไม่ให้ แต่พูดตอนเดินผ่านน้าเรา แล้วน้าเราได้ยิน
เวลาน้าตักเตือนเค้าก็ว่าน้าว่า น้า here
เราไม่เข้าใจน้องทั้งๆที่เค้าเลี้ยงมาก็ยังว่าเค้าได้ เราก็เคยนิสัยไม่ดีนะแต่ไม่ถึงขนาดเค้า ไม่เคยทำแบบเค้า เข้าใจว่าเด็กผู้ชายแต่ก็ไม่น่าแย่ถึงขนาดนี้
พอเจ็บขึ้นมา เกิดอะไรขึ้นมาก็ดันร้องหาครอบครัว พอหายเจ็บหายป่วย ก็ออกไปแล้วเบื่อบ้านคนในบ้านน่าเบื่อ ไม่อยากอยู่
แต่ก่อนน้องเราน่ารักมากเลย เราอยากได้น้องคนเดิมเราคืนมา เราสงสารแม่ที่ต้งมานั่งร้องไห้ ทุกวันนี้แม่เรานั่งสวดมนต์ฟังเทศน์ฟังธรรมตลอด
ตอนนี้คนที่บ้านไม่มีใครเอาน้องเลยค่ะ เค้าไม่ไหวแล้ว ไม่ได้ปล่อยนะคะแต่ไม่ได้ยุ่งเหมือนแต่ก่อน
เราอยากเอาน้องไปโรงเรียนประจำแต่เราก็สงสารน้อง แม่เราเคยพูดกับน้องว่าจะเอาไปโรงเรียนประจำ น้องเราบอกว่าให้ตายยังดีกว่าไป ไม่เรียนก็ได้ อะไรประมาณนี้ค่ะ
พอเกิดเรื่องน้องขึ้นมาเราเครียดมากๆ จนแบบบางทีนั่งอยู่เฉยๆเราก็อยากร้องไห้ บางทีก็ร้องไห้ออกมาโดยที่เราเองไม่รู้ตัว เคยคิดว่าชีวิตนี้จะเกิดมาทำไม เกิดมาก็กำพร้าพ่อ ยังมาเจอเรื่องแบบนี้กับครอบครัวอีก ทำไมครอบครัวเราไม่สมบูรณ์เหมือนคนอื่นเค้า อยากจะตายๆไปให้พ้น . .
เราเคยคิด. . แต่เราสงสารแม่ มีแม่คนเดียวไม่อยากทิ้งแม่ แต่มันก็เหนื่อย
เราควรทำอย่างไรดีคะ ? ขอคำปรึกษาหน่อยค่ะ ตอนนี้ครอบครัวเครียดมากค่ะ