สวัสดีค่ะเพื่อนๆ
เคยคิดไหมค่ะว่าคนเราจะแอบรักคนๆนึงได้นานแค่ไหน?????
เราแอบชอบเพื่อนคนนึงมาตั้งแต่ตอนที่เราเรียนอยู่ม.ปลายคะตอนนั้นเราอยู่ม.5 ค่ะเขาอยู่ห้องเดียวกับเราเราชอบมองแววตาของเขาซึ่งเป็นแววตาที่เราชอบมากเขาสนิทกับเรามากคะเราสองคนสนิทกันมากจนเพื่อนในห้องคิดว่าเราสองคนเป็นแฟนกัน มีอยู่เหตุการณ์นึงซึ่งเราไม่ลืมมาจนถึงทุกวันนี้คะคือตอนที่เราอยู่ ม.5 นั้นแระคะมีอยู่วันนึงเรากำลังจะเลิกเรียนกันเขาก็บอกเราว่าพรุ่งนี้เราไม่มาเรียนนะแต่ไม่บอกเราว่าจะไปไหนเขาบอกแค่ว่าขอฝากส่งการบ้านหน่อยแระกันเราก็เลยบอกว่าได้เขาก็ยื่นสมุดให้เขาก็บอกเปิดดูสิเราเปิดสมุดดูเห็นเป็นสร้อยคอแต่เราดูไม่ชัดเขาบอกกับเราว่าให้อย่าบอกใครนะเราก็บอกว่าได้ไม่บอกก็ไม่บอกเราดีใจมากคะพอกลับมาถึงบ้านเราก็เปิดดูเป็นสร้อยเงินจี้รูปหัวใจ(ซึ่งตอนนี้เราเก็บมันไว้เป็นอย่างดี)เราก็โทรไปถามเขาเขาบอกว่าขโมยของน้องมาให้อะไรประมาณนี้ 55555 แล้วก็แยกย้ายกันคะวันต่อมาเขาก็มาโรงเรียนตามปกติทำตัวปกติเหมือนเดิมเราก็งงว่ามันคืออะไรแต่เขาก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้นอีกเลยจากนั้นเขาก็ไปคบกับรุ่นน้องคบกันได้สักพักเรารู้ว่าน้องคนนั้นเขาคบซ้อนเราก็เลยเตือนๆเขาขอให้เขาเลิกเขาก็ยอมเลิกนะคะเราก็ดีใจคะ จากนั้นเราก็สนิทกันมาเรื่อยๆเราขอให้เขามาช่วยงานแปลงานวิชาภาษาอังกฤษเขาก็มาคะซึ่งตอนนั้นมันก็เย็นมากแล้ว ไม่ว่าเราจะขอให้เขาช่วยอะไรเขาก็ช่วยหมดเลยคะเขาดีกับเรามาก เขาเคยโทรมาเล่าปัญหาของเขาให้เราฟังเขาร้องไห้ซึ่งเราตกใจมากคะที่เขาร้องไห้กับเราซึ่งเราปลอบไม่เป็นแต่เวลามาโรงเรียนเขาก็ทำตัวเป็นปกตินะคะไม่มีทีท่าว่าจะชอบเราสักนิดมีแต่เราที่ชอบคิดชอบมโนไปเองคนเดียวอยากอยู่ใกล้เขาตลอดเวลาแต่ก็กลัวเพื่อนจับได้คะก็เลยต้องเก็บอาการตลอดแต่อย่างว่าแระคะพวกเพื่อนตัวดีมันก็ต้องแซวเราอยู่ดี แต่เราก็เฉยเขาก้เฉยทำตัวปกติมีวันนั้นเรากลับมาจากติวสอบเราไม่มีรถกลับเขาก็อาสามาส่งวันต่อมาเป็นเรื่องคะมีคนเห็นแล้วเอาไปพูดที่โรงเรียนแต่เขาไม่รู้นะคะ(เพราะเขาไม่เคยรู้อะไรเลย)เราทำตัวแสดงออกให้เขารู้ทุกอย่างว่าเราชอบเขาเวลาอยู่กับเขาแต่เขาก็ทำตัวไม่รับรู้อาจเป็นเพราะเขารู้แต่ไม่ได้คิดอะไรกับเรากลัวเราเสียใจเลยทำแบบนั้นหรือเปล่าทำตัวเป็นเพื่อนที่ดี เราถึงขั้นถามว่าเขาจะไปเรียนต่อที่ไหนเราพยายามอ่านหนังสือมากตอนนั้นเพื่อจะสอบให้ได้ที่เดียวกับเขาแต่เหมือนโชคชะตามันกำหนดไว้แล้วคะ ตอนนั้นพ่อเราเกิดอุบัติเหตุรถคว่ำนอนโรงบาลเป็นเดือนๆเราไม่มีจิตใจทำอะไรต่อเลยคะไม่มีแรงที่จะอ่านหนังสือแล้วที่บ้านก็ไม่มีรายได้อะไรเลยเราเลยตัดสินใจเรียนมหาลัยแถวบ้านคะ หลังจากจบม. 6 เราก้ไม่เจอกันอีกเลยคะจนจบชั้นปี 1 ช่วงปิดเทอมเขาก็มาหาเราที่บ้านมาเยี่ยมเรา เราก็คุยกันตามปกติคุยเล่นๆกันสักพักเขาก็ขอตัวกลับบ้านไป และมาเจอกันอีกครั้งที่ก็เป็นช่วงปีใหม่เราขอให้เขาพาไปซื้อกล้องเขาก็พาไปเดินเล่นกันแล้วก็กลับมาฉลองที่บ้านเพื่อนต่อคะหลังจากวันนั้นเราก็ไม่ได้เจอไม่ได้คุยกับเขาอีกเลยคะ จนกระทั่งปีที่แล้วเราได้มีโอกาสเจอกันเนื่องจากเพื่อนๆในกลุ่มตอนม.ปลายนัดเจอกันเราก็ไปคะมีเพื่อนมารับพอไปถึงทีบ้านเพื่อนเขาก็นั่งรออยู่แล้วคะอยากบอกว่าตอนนั้นหัวใจเราเต้นแรงมากคะจนไม่อยากที่จะลงจากรถเลยคะ เราได้มีโอกาสคุยกันอีกครั้งมีความสุขมากคะเหมือนเรารอมานานแล้วเราก็คุยกันสนุกสนานแต่ก็ต้องมาสะดุดในคำถามที่เพื่อนของฉันอยู่ๆนึกบ้าอะไรไม่รู้ถามว่าเรามาดูกันว่ากลุ่มเราใครจะแต่งงานก่อน(เพราะยังไม่มีใครแต่งสักคน)แล้วนางก็ได้เริ่มถามแต่ละคนว่ามีแฟนกันหรือยังจนมาถึงเขาเขาก็เงียบไปพักนึงเพื่อนเรามันก็ย้ำๆอยู่นั้น แล้วเขาก็ตอบออกมาว่ามีแล้วมีแล้ว รู้ไหมคะว่าใจเราวูบหูอึ้งเหมือนไม่ได้ยินอะไรเลยได้แต่ยิ้ม น้ำตาไหลอยู่ข้างในคะเราไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันคะ หลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีก ประมาณปีที่แล้วเดือน ก.ค.เขาทักเฟสมาหาเราบอกว่าเป็นห่วงมีอะไรเล่าให้เขาฟังได้นะเราดีใจมากที่เขาเป็นห่วงเราเขาบอกเห็นสเตตัสเราดูเศร้าๆๆหลังจากที่เขาทักมาวันนั้นเขาก็เงียบไปเราก็ไม่ได้ทักไปหาเขาอีกเลย จนมาเมื่ออาทิตย์ก่อนเขาก็ทักมาอีกเราดีใจมากใจนิเต้น สั่นทำอะไรไม่ถูกเขาทักมาถามเราว่านอนดึกเนอะ มีปัญหาอะไรทักมาหาเขาได้เล่าให้เขาฟังได้นะ เราก็ดีใจนะแต่ไม่กล้าพูดอะไรกับเขาเยอะกลัวเขาอยู่กะแฟนเราไม่กล้าถามอะไรเยอะ ยังไม่ลากันเลยเขาก็เงียบไปเขาคงอยู่ดะแฟนเขาแระ เรายังรอเขาอยู่เสมอเรื่องนี้เราไม่เคยเล่าให้ใครฟังเลยเราเก็บมันไว้จากวันนั้นจนวันนี้เป็นเวลา 8 ปีที่เขาไม่เคยได้รับรู้เลยดีแล้วละคะเพราะถ้าเราบอกเขาไปเราอาจจะไม่ได้เป็นเพื่อนกันมาจนถึงทุกวันนี้เราเป็นห่วงเขาเสมอแอบส่องดูเขาจากเฟสของเขาบางทีมองรูปก็น้ำตาไหล รูปทุกอย่างสิ่งของที่เคยให้เรายังเก็บมันไว้เป็นอย่างดี เขายังเป็นเพื่อนที่ดีสำหรับเราเสมอถึงเราจะไม่ได้คิดกับเขาแค่เพื่อนแต่การที่เราเห็นเขามีความสุขเราก็ดีใจแล้วคะ เขาเคยสัญญากับเราว่าอยากพาเราไปที่ที่นึงคะแต่วันนี้เขาคงลืมมันไปแล้วคะ เขาเคยเขียนในเฟรนซิฟของเราบอกว่าขออย่าให้เราเปลี่ยนเบอร์ อย่าเปลี่ยนไป ที่สำคัญที่เราอ่านแล้วไม่เข้าใจคือเขาบอกว่า "เรื่องบางอย่างมันจะมีเหตุและผลในตัวมันเอง" แล้วก็หลายอย่างที่เราอ่านแล้วไม่เข้าใจ อยากบอกว่าทุกวันนี้เราก็ยังชอบเขาอยู่และดีใจทุกครั้งที่เขาทักมาและคิดถึงเสมอคิดถึงตลอดเวลา
เพื่อนคนนึง
นานเท่าไหร่เราก็ยังรอ????
เคยคิดไหมค่ะว่าคนเราจะแอบรักคนๆนึงได้นานแค่ไหน?????
เราแอบชอบเพื่อนคนนึงมาตั้งแต่ตอนที่เราเรียนอยู่ม.ปลายคะตอนนั้นเราอยู่ม.5 ค่ะเขาอยู่ห้องเดียวกับเราเราชอบมองแววตาของเขาซึ่งเป็นแววตาที่เราชอบมากเขาสนิทกับเรามากคะเราสองคนสนิทกันมากจนเพื่อนในห้องคิดว่าเราสองคนเป็นแฟนกัน มีอยู่เหตุการณ์นึงซึ่งเราไม่ลืมมาจนถึงทุกวันนี้คะคือตอนที่เราอยู่ ม.5 นั้นแระคะมีอยู่วันนึงเรากำลังจะเลิกเรียนกันเขาก็บอกเราว่าพรุ่งนี้เราไม่มาเรียนนะแต่ไม่บอกเราว่าจะไปไหนเขาบอกแค่ว่าขอฝากส่งการบ้านหน่อยแระกันเราก็เลยบอกว่าได้เขาก็ยื่นสมุดให้เขาก็บอกเปิดดูสิเราเปิดสมุดดูเห็นเป็นสร้อยคอแต่เราดูไม่ชัดเขาบอกกับเราว่าให้อย่าบอกใครนะเราก็บอกว่าได้ไม่บอกก็ไม่บอกเราดีใจมากคะพอกลับมาถึงบ้านเราก็เปิดดูเป็นสร้อยเงินจี้รูปหัวใจ(ซึ่งตอนนี้เราเก็บมันไว้เป็นอย่างดี)เราก็โทรไปถามเขาเขาบอกว่าขโมยของน้องมาให้อะไรประมาณนี้ 55555 แล้วก็แยกย้ายกันคะวันต่อมาเขาก็มาโรงเรียนตามปกติทำตัวปกติเหมือนเดิมเราก็งงว่ามันคืออะไรแต่เขาก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้นอีกเลยจากนั้นเขาก็ไปคบกับรุ่นน้องคบกันได้สักพักเรารู้ว่าน้องคนนั้นเขาคบซ้อนเราก็เลยเตือนๆเขาขอให้เขาเลิกเขาก็ยอมเลิกนะคะเราก็ดีใจคะ จากนั้นเราก็สนิทกันมาเรื่อยๆเราขอให้เขามาช่วยงานแปลงานวิชาภาษาอังกฤษเขาก็มาคะซึ่งตอนนั้นมันก็เย็นมากแล้ว ไม่ว่าเราจะขอให้เขาช่วยอะไรเขาก็ช่วยหมดเลยคะเขาดีกับเรามาก เขาเคยโทรมาเล่าปัญหาของเขาให้เราฟังเขาร้องไห้ซึ่งเราตกใจมากคะที่เขาร้องไห้กับเราซึ่งเราปลอบไม่เป็นแต่เวลามาโรงเรียนเขาก็ทำตัวเป็นปกตินะคะไม่มีทีท่าว่าจะชอบเราสักนิดมีแต่เราที่ชอบคิดชอบมโนไปเองคนเดียวอยากอยู่ใกล้เขาตลอดเวลาแต่ก็กลัวเพื่อนจับได้คะก็เลยต้องเก็บอาการตลอดแต่อย่างว่าแระคะพวกเพื่อนตัวดีมันก็ต้องแซวเราอยู่ดี แต่เราก็เฉยเขาก้เฉยทำตัวปกติมีวันนั้นเรากลับมาจากติวสอบเราไม่มีรถกลับเขาก็อาสามาส่งวันต่อมาเป็นเรื่องคะมีคนเห็นแล้วเอาไปพูดที่โรงเรียนแต่เขาไม่รู้นะคะ(เพราะเขาไม่เคยรู้อะไรเลย)เราทำตัวแสดงออกให้เขารู้ทุกอย่างว่าเราชอบเขาเวลาอยู่กับเขาแต่เขาก็ทำตัวไม่รับรู้อาจเป็นเพราะเขารู้แต่ไม่ได้คิดอะไรกับเรากลัวเราเสียใจเลยทำแบบนั้นหรือเปล่าทำตัวเป็นเพื่อนที่ดี เราถึงขั้นถามว่าเขาจะไปเรียนต่อที่ไหนเราพยายามอ่านหนังสือมากตอนนั้นเพื่อจะสอบให้ได้ที่เดียวกับเขาแต่เหมือนโชคชะตามันกำหนดไว้แล้วคะ ตอนนั้นพ่อเราเกิดอุบัติเหตุรถคว่ำนอนโรงบาลเป็นเดือนๆเราไม่มีจิตใจทำอะไรต่อเลยคะไม่มีแรงที่จะอ่านหนังสือแล้วที่บ้านก็ไม่มีรายได้อะไรเลยเราเลยตัดสินใจเรียนมหาลัยแถวบ้านคะ หลังจากจบม. 6 เราก้ไม่เจอกันอีกเลยคะจนจบชั้นปี 1 ช่วงปิดเทอมเขาก็มาหาเราที่บ้านมาเยี่ยมเรา เราก็คุยกันตามปกติคุยเล่นๆกันสักพักเขาก็ขอตัวกลับบ้านไป และมาเจอกันอีกครั้งที่ก็เป็นช่วงปีใหม่เราขอให้เขาพาไปซื้อกล้องเขาก็พาไปเดินเล่นกันแล้วก็กลับมาฉลองที่บ้านเพื่อนต่อคะหลังจากวันนั้นเราก็ไม่ได้เจอไม่ได้คุยกับเขาอีกเลยคะ จนกระทั่งปีที่แล้วเราได้มีโอกาสเจอกันเนื่องจากเพื่อนๆในกลุ่มตอนม.ปลายนัดเจอกันเราก็ไปคะมีเพื่อนมารับพอไปถึงทีบ้านเพื่อนเขาก็นั่งรออยู่แล้วคะอยากบอกว่าตอนนั้นหัวใจเราเต้นแรงมากคะจนไม่อยากที่จะลงจากรถเลยคะ เราได้มีโอกาสคุยกันอีกครั้งมีความสุขมากคะเหมือนเรารอมานานแล้วเราก็คุยกันสนุกสนานแต่ก็ต้องมาสะดุดในคำถามที่เพื่อนของฉันอยู่ๆนึกบ้าอะไรไม่รู้ถามว่าเรามาดูกันว่ากลุ่มเราใครจะแต่งงานก่อน(เพราะยังไม่มีใครแต่งสักคน)แล้วนางก็ได้เริ่มถามแต่ละคนว่ามีแฟนกันหรือยังจนมาถึงเขาเขาก็เงียบไปพักนึงเพื่อนเรามันก็ย้ำๆอยู่นั้น แล้วเขาก็ตอบออกมาว่ามีแล้วมีแล้ว รู้ไหมคะว่าใจเราวูบหูอึ้งเหมือนไม่ได้ยินอะไรเลยได้แต่ยิ้ม น้ำตาไหลอยู่ข้างในคะเราไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันคะ หลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีก ประมาณปีที่แล้วเดือน ก.ค.เขาทักเฟสมาหาเราบอกว่าเป็นห่วงมีอะไรเล่าให้เขาฟังได้นะเราดีใจมากที่เขาเป็นห่วงเราเขาบอกเห็นสเตตัสเราดูเศร้าๆๆหลังจากที่เขาทักมาวันนั้นเขาก็เงียบไปเราก็ไม่ได้ทักไปหาเขาอีกเลย จนมาเมื่ออาทิตย์ก่อนเขาก็ทักมาอีกเราดีใจมากใจนิเต้น สั่นทำอะไรไม่ถูกเขาทักมาถามเราว่านอนดึกเนอะ มีปัญหาอะไรทักมาหาเขาได้เล่าให้เขาฟังได้นะ เราก็ดีใจนะแต่ไม่กล้าพูดอะไรกับเขาเยอะกลัวเขาอยู่กะแฟนเราไม่กล้าถามอะไรเยอะ ยังไม่ลากันเลยเขาก็เงียบไปเขาคงอยู่ดะแฟนเขาแระ เรายังรอเขาอยู่เสมอเรื่องนี้เราไม่เคยเล่าให้ใครฟังเลยเราเก็บมันไว้จากวันนั้นจนวันนี้เป็นเวลา 8 ปีที่เขาไม่เคยได้รับรู้เลยดีแล้วละคะเพราะถ้าเราบอกเขาไปเราอาจจะไม่ได้เป็นเพื่อนกันมาจนถึงทุกวันนี้เราเป็นห่วงเขาเสมอแอบส่องดูเขาจากเฟสของเขาบางทีมองรูปก็น้ำตาไหล รูปทุกอย่างสิ่งของที่เคยให้เรายังเก็บมันไว้เป็นอย่างดี เขายังเป็นเพื่อนที่ดีสำหรับเราเสมอถึงเราจะไม่ได้คิดกับเขาแค่เพื่อนแต่การที่เราเห็นเขามีความสุขเราก็ดีใจแล้วคะ เขาเคยสัญญากับเราว่าอยากพาเราไปที่ที่นึงคะแต่วันนี้เขาคงลืมมันไปแล้วคะ เขาเคยเขียนในเฟรนซิฟของเราบอกว่าขออย่าให้เราเปลี่ยนเบอร์ อย่าเปลี่ยนไป ที่สำคัญที่เราอ่านแล้วไม่เข้าใจคือเขาบอกว่า "เรื่องบางอย่างมันจะมีเหตุและผลในตัวมันเอง" แล้วก็หลายอย่างที่เราอ่านแล้วไม่เข้าใจ อยากบอกว่าทุกวันนี้เราก็ยังชอบเขาอยู่และดีใจทุกครั้งที่เขาทักมาและคิดถึงเสมอคิดถึงตลอดเวลา