มีใครที่โตมาแล้วไม่สนิทกับครอบครัวตัวเองบ้างครับ

ผมอายุ 25 ครับ ตอนเด็กๆ ยายเป็นคนเลี้ยงมาเพราะพ่อแม่ต้องไปทำงาน

พออายุซัก 5-6 ขวบ พ่อก็ไปมีภรรยาใหม่ ส่วนแม่ก็มีน้องอีกคนพอดี

ก็เลยแบ่งลูกกัน ตัวผมได้ไปอยู่กับพ่อกับภรรยาใหม่ของพ่อ ส่วนน้องยายก็เป้นคนเลี้ยง

เพราะว่าแม่ต้องไปทำงาน ฐานะทางบ้านผมก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร กลางๆ ค่อนไปทางจน

ยายผมเพิ่งเสียไปได้เมื่อประมาณ 3-4 ปีที่แล้ว ตอนน้องกำลังจะจบ ม.2 น้องเลยต้องมาอยู่กับพ่อ

ส่วนตัวผมก่อนที่ยายจะเสีย ได้ออกมาหางานทำข้างนอกและอาศัยอยู่ข้างนอก

พอน้องผมจบ ม.3 แล้วก็ย้ายกลับมาอยู่กับแม่และได้เข้าเรียน ปวช. ที่วิทยาลัยประจำจังหวัด

แต่ไม่ไปเรียน ชอบหลอกแม่ว่าไปเรียน หลอกเงินค่าอุปกรณ์การเรียน ทำผลการเรียนปลอมมาให้แม่ดู

พอผมเอารหัสนักศึกษาไปเช็คกับเว็บ ติดขร. หลายวิชา และไม่ผ่านหลายวิชามาก แต่ผมยังไม่ได้บอกแม่

คือตัวผมโตมาแบบดูแลตัวเองคนเดียวมาตลอด น้อง แม่ และพ่อผมไม่ได้สนิทเลย ไม่ค่อยจะได้คุยกันด้วยซ้ำ

และโตมาแบบที่พ่อ แม่ ไม่เคยให้อะไรผมเลยนอกจากชีวิต ผมรู้พวกท่านคงพยายามดีที่สุดแล้ว แต่ก็ได้เท่านี้

แต่พอตอนนี้น้องมีปัญหาเรื่องการเรียน พ่อกับแม่ก็บอกว่าให้ผมเป้นคนจัดการ เพราะมันเป็นน้องของผม

คือเหมือนพ่อแม่ผมเลี้ยงลูกไม่เป็น ผมก็เลี้ยงน้องไม่เป็น ตอนนี้มันอายุ 17 จะ 18 แล้ว

มีแววเหมือนจะเรียนไม่จบ ไม่สนใจชีวิตตัวเอง แล้วเหมือนติดผู้หญิงด้วย

ผมก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงดีเหมือนกัน ตัวผมก็ตกงานกำลังหางานอยู่ด้วย มีแต่ปัญหาเข้ามา

แต่ทุกข์ไปก็เท่านั้น เพราะยังมีคนที่มีปัญหามากกว่าผมอีกเยอะ แต่เพียงแค่ตอนนี้ผมไม่รู้จะหาทางออกยังไงดีครับ

ผมอยากให้มันตั้งใจเรียน ให้มันห่วงอนาคตตัวเองบ้าง แต่ผมไม่สนิทกับทั้งน้องและแม่ ส่วนยายก็เสียไปแล้ว

สุดท้ายนี้ขอบคุณมากครับที่อ่านจนจบ ใครมีไอเดียอะไรก็ช่วยแนะนำด้วยนะครับ