ผมไม่มีลูกนะครับ
แต่มีเหตุการณ์เล็กๆ เหตุการณ์หนึ่ง
ที่ทำให้ผมกลับมาคิดเรื่องเด็กอีกมุมหนึ่ง ....
วันหนึ่ง ผมกับภรรยาได้นัดไปกินข้าวกับ
น้องชายของภรรยาและครอบครัว
มีหลานสองคน
- คนโตประมาณ
5 ขวบ
- คนน้องประมาณ
3 ขวบ
ระหว่างกินข้าว ก็มีการพูดคุยกัน ตามประสาพี่น้องที่สนิทกันมาก
ภรรยาผมกับน้องชายก็คุยกันตามสไตล์พี่น้องทั่วไป
มีหลุด
มุง–กู กันบ้างตามจังหวะการคุย
คุยกันไปสักพัก ...พบจบบทสนทนา....
หลาน คนโตวัย 5 ขวบ
แอบกระซิบกับพ่อของเขาเบา ๆ ...
แต่ผมนั่งอยู่เก้าอี้ข้าง ๆ เลยได้ยินพอดี
เด็กพูดว่า
“ป๊าพูดไม่เพราะเลย”
ผมได้ยินเท่านั้นแหละครับ "
เย็นวูบเลย"
หลังจากนั้น น้องชายภรรยาผม ก็หันไปหาลูก แล้วพูดว่า
“ป๊าขอโทษ ป๊าจะไม่พูดคำหยาบอีกแล้ว”
เหตุการณ์มันเล็กมากนะครับ
แต่ทำให้ผมนึกถึง อีกแนวคิดหนึ่งที่เคยได้ยินมา
เรามักจะได้ยินกันบ่อยว่า
“เด็กคือผ้าขาว”
คือผู้ใหญ่มีหน้าที่สอน คอยปลูกฝัง
เหมือนเป็นคนแต่งแต้มสี
ลงไปบนผ้าผืนนั้น
แต่ก็มีคนบอกว่า
บางทีเด็กอาจไม่ได้เหมือน
“ผ้าขาว” เสียทีเดียว
แต่เหมือน
“ฟองน้ำ” มากกว่า
คือ ไม่ได้แค่รอให้ผู้ใหญ่สอน
แต่เขาสามารถ
ซึมซับสิ่งรอบตัวอยู่ตลอดเวลา
ไม่ใช่แค่คำสอน
แต่รวมถึงพฤติกรรมเล็กๆ น้อยๆ ที่ผู้ใหญ่ทำให้เห็นด้วย ....
เลยอยากชวนคุยครับว่า
ระหว่างคำเปรียบเทียบว่าเด็กคือ
“ผ้าขาว”
กับแนวคิดที่ว่าเด็กเหมือน
“ฟองน้ำ” ที่คอยซึมซับสิ่งรอบตัว
คุณคิดว่าแบบไหนสะท้อนความจริงของการเติบโตของเด็กในยุคนี้ มากกว่ากัน
หรือจริงๆ แล้ว เด็กอาจมีทั้งสองด้านผสมกันครับ ?
เด็กคือ “ผ้าขาว” หรือบางทีอาจเหมือน “ฟองน้ำ” ที่ซึมซับสิ่งรอบตัว
แต่มีเหตุการณ์เล็กๆ เหตุการณ์หนึ่ง
ที่ทำให้ผมกลับมาคิดเรื่องเด็กอีกมุมหนึ่ง ....
วันหนึ่ง ผมกับภรรยาได้นัดไปกินข้าวกับ
น้องชายของภรรยาและครอบครัว
มีหลานสองคน
- คนโตประมาณ 5 ขวบ
- คนน้องประมาณ 3 ขวบ
ระหว่างกินข้าว ก็มีการพูดคุยกัน ตามประสาพี่น้องที่สนิทกันมาก
ภรรยาผมกับน้องชายก็คุยกันตามสไตล์พี่น้องทั่วไป
มีหลุด มุง–กู กันบ้างตามจังหวะการคุย
คุยกันไปสักพัก ...พบจบบทสนทนา....
หลาน คนโตวัย 5 ขวบ
แอบกระซิบกับพ่อของเขาเบา ๆ ...
แต่ผมนั่งอยู่เก้าอี้ข้าง ๆ เลยได้ยินพอดี
เด็กพูดว่า
“ป๊าพูดไม่เพราะเลย”
ผมได้ยินเท่านั้นแหละครับ "เย็นวูบเลย"
หลังจากนั้น น้องชายภรรยาผม ก็หันไปหาลูก แล้วพูดว่า
“ป๊าขอโทษ ป๊าจะไม่พูดคำหยาบอีกแล้ว”
เหตุการณ์มันเล็กมากนะครับ
แต่ทำให้ผมนึกถึง อีกแนวคิดหนึ่งที่เคยได้ยินมา
เรามักจะได้ยินกันบ่อยว่า
“เด็กคือผ้าขาว”
คือผู้ใหญ่มีหน้าที่สอน คอยปลูกฝัง
เหมือนเป็นคนแต่งแต้มสี ลงไปบนผ้าผืนนั้น
แต่ก็มีคนบอกว่า
บางทีเด็กอาจไม่ได้เหมือน “ผ้าขาว” เสียทีเดียว
แต่เหมือน “ฟองน้ำ” มากกว่า
คือ ไม่ได้แค่รอให้ผู้ใหญ่สอน
แต่เขาสามารถ ซึมซับสิ่งรอบตัวอยู่ตลอดเวลา
ไม่ใช่แค่คำสอน
แต่รวมถึงพฤติกรรมเล็กๆ น้อยๆ ที่ผู้ใหญ่ทำให้เห็นด้วย ....
เลยอยากชวนคุยครับว่า
ระหว่างคำเปรียบเทียบว่าเด็กคือ “ผ้าขาว”
กับแนวคิดที่ว่าเด็กเหมือน “ฟองน้ำ” ที่คอยซึมซับสิ่งรอบตัว
คุณคิดว่าแบบไหนสะท้อนความจริงของการเติบโตของเด็กในยุคนี้ มากกว่ากัน
หรือจริงๆ แล้ว เด็กอาจมีทั้งสองด้านผสมกันครับ ?