อ่านบทความเกี่ยวกับ แอรอน เลนน่อล ปีกตัวเก่ง ทีมชาติอังกฤษ
อดีตดาวรุ่งอนาคตไกลบนเวทีลูกหนังเมืองผู้ดี ที่ในปัจจุบันมีรายได้ ประมาณ 2.4 ล้านบาท ต่อสัปดาห์
แต่วันหนึ่ง เขาคือคนที่ถูกพบโดยตำรวจ ขณะกำลังเดินอยู่ริมถนน ในเมืองแมนเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ ด้วยท่าทีและอาการแปลกๆ
เกิดอะไรขึ้นกับเขา...
จากบทความนั้น พอจะสรุปได้ว่า เขามีอาการเครียด และเครียดมากจนต้องถูกดร๊อป เพราะไม่พร้อมที่จะลงสนาม
และเขาไม่ใช่คนแรกในเวทีลูกหนังของโลกใบนี้ ถ้ายังจำกันได้ มีผู้เล่นในอดีตไม่นานมานี้อีก 2 คน
ที่ตัดสินใจจบชีวิตลง เพราะพวกเขาไม่สามารถทนรับความกดดันนั้นได้อีกต่อไป
คนแรกคือ โรเบิร์ต อังเค่ ผู้รักษาประตูทีมชาติเยอรมัน และแกรี่ สปีด ห้องเครื่องทีมชาติเวลส์
และในบทความนั้นยังมีการกล่าวถึงนักเตะอีกหลายคน เช่น แสตน คอลลีมอร์ อดีตหัวหอกจอมถล่มประตู ก็เป็นโรคซึมเศร้าจากความกดดันเช่นกัน
แต่หลังจากแขวนสตั๊ด ในปัจจุบัน คอลลีมอร์ ทำหน้าที่เป็นผู้บรรยายฟุตบอลแทน
แม้ว่าในบทความนี้ โดยหลักจะกล่าวถึงปัญหาความเครียดจากการที่ต้องแบกรับความกดดันของนักฟุตบอลก็ตาม
แต่ผมแน่ใจว่า ปัญหานี้คงไม่ได้เกิดแค่ในสนามซ้อม หรือในสนามแข่งขันทางกีฬา เท่านั้น
บางทีในสนามสอบ ในสนามสี่เหลี่ยมที่เป็นห้องเรียน ในสนามทำงานที่เป็นออฟฟิต หรือแม้แต่สนามที่เอาไว้รักษาผู้ป่วย ก็อาจจะมีเช่นกัน
เพราะมนุษย์แต่ละคนสามารถทนรับความกดดัน และความคาดหวังได้ไม่เท่ากัน
หรือแม้แต่คนๆเดิม ในบางเวลายังไม่สามารถแบกรับความกดดันได้เท่าเดิมเลย เพราะมนุษย์ไม่ได้เข้มแข็งตลอดเวลา
เพียงแค่เขาอาจจะต้องการเอาชีวิตรอดจากความอ่อนแอในบางช่วงเวลาให้ได้เท่านั้น
ปัญหาคือช่วงเวลานั้น ช่วงเวลาที่สำคัญตรงนั้น มักจะถูกละเลย และถูกมองข้าม ไม่ว่าจะเพราะภายนอกที่ดูเข้มแข็งเสมอ
หรือเพราะความสำเร็จในอดีตของเขา ที่ทำให้เขาดูเข้มแข็ง แต่เบื้องหลังชุดเกราะ และศักยภาพเหล่านั้น เขาก็คือมนุษย์ที่พร้อมจะอ่อนแอเสมอ
ดังนั้น ผมจึงรู้สึกว่า ถ้าหากที่ทำงาน สโมสรกีฬา และสถานศึกษา จะมีการจ้างงาน "จิตแพทย์" (ไม่รู้ว่าอาชีพนี้ถูกต้องหรือไม่)
เพื่อให้คำปรึกษากับบุคคลากรขององค์กร หรือนักเรียน นักศึกษา อาจจะเป็นทางออกที่ดี ที่จะช่วยลดภาวะกดดันลงได้บ้าง
และสามารถทำให้ผู้ที่ขอคำปรึกษา หรือเพียงแค่ให้เขาได้พูดอะไรบ้าง สามารถกลับมาทำงานด้วยศักยภาพเช่นเดิมได้อีกครั้ง คงจะดีไม่น้อย
เพราะถึงยังไงการแสดงความอ่อนแอให้คนสนิท หรือเพื่อนร่วมงานรับรู้ บางทีก็ไม่ใช่ทางออกที่ดีนักก็ได้
https://www.facebook.com/thematterco/posts/1881625852052808:0 
สุขภาพจิต ปัญหาที่ถูกละเลย เพียงเพราะไม่มีใครยากเป็นอ่อนแอ ที่ดูไร้ค่าในสนาม
อดีตดาวรุ่งอนาคตไกลบนเวทีลูกหนังเมืองผู้ดี ที่ในปัจจุบันมีรายได้ ประมาณ 2.4 ล้านบาท ต่อสัปดาห์
แต่วันหนึ่ง เขาคือคนที่ถูกพบโดยตำรวจ ขณะกำลังเดินอยู่ริมถนน ในเมืองแมนเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ ด้วยท่าทีและอาการแปลกๆ
เกิดอะไรขึ้นกับเขา...
จากบทความนั้น พอจะสรุปได้ว่า เขามีอาการเครียด และเครียดมากจนต้องถูกดร๊อป เพราะไม่พร้อมที่จะลงสนาม
และเขาไม่ใช่คนแรกในเวทีลูกหนังของโลกใบนี้ ถ้ายังจำกันได้ มีผู้เล่นในอดีตไม่นานมานี้อีก 2 คน
ที่ตัดสินใจจบชีวิตลง เพราะพวกเขาไม่สามารถทนรับความกดดันนั้นได้อีกต่อไป
คนแรกคือ โรเบิร์ต อังเค่ ผู้รักษาประตูทีมชาติเยอรมัน และแกรี่ สปีด ห้องเครื่องทีมชาติเวลส์
และในบทความนั้นยังมีการกล่าวถึงนักเตะอีกหลายคน เช่น แสตน คอลลีมอร์ อดีตหัวหอกจอมถล่มประตู ก็เป็นโรคซึมเศร้าจากความกดดันเช่นกัน
แต่หลังจากแขวนสตั๊ด ในปัจจุบัน คอลลีมอร์ ทำหน้าที่เป็นผู้บรรยายฟุตบอลแทน
แม้ว่าในบทความนี้ โดยหลักจะกล่าวถึงปัญหาความเครียดจากการที่ต้องแบกรับความกดดันของนักฟุตบอลก็ตาม
แต่ผมแน่ใจว่า ปัญหานี้คงไม่ได้เกิดแค่ในสนามซ้อม หรือในสนามแข่งขันทางกีฬา เท่านั้น
บางทีในสนามสอบ ในสนามสี่เหลี่ยมที่เป็นห้องเรียน ในสนามทำงานที่เป็นออฟฟิต หรือแม้แต่สนามที่เอาไว้รักษาผู้ป่วย ก็อาจจะมีเช่นกัน
เพราะมนุษย์แต่ละคนสามารถทนรับความกดดัน และความคาดหวังได้ไม่เท่ากัน
หรือแม้แต่คนๆเดิม ในบางเวลายังไม่สามารถแบกรับความกดดันได้เท่าเดิมเลย เพราะมนุษย์ไม่ได้เข้มแข็งตลอดเวลา
เพียงแค่เขาอาจจะต้องการเอาชีวิตรอดจากความอ่อนแอในบางช่วงเวลาให้ได้เท่านั้น
ปัญหาคือช่วงเวลานั้น ช่วงเวลาที่สำคัญตรงนั้น มักจะถูกละเลย และถูกมองข้าม ไม่ว่าจะเพราะภายนอกที่ดูเข้มแข็งเสมอ
หรือเพราะความสำเร็จในอดีตของเขา ที่ทำให้เขาดูเข้มแข็ง แต่เบื้องหลังชุดเกราะ และศักยภาพเหล่านั้น เขาก็คือมนุษย์ที่พร้อมจะอ่อนแอเสมอ
ดังนั้น ผมจึงรู้สึกว่า ถ้าหากที่ทำงาน สโมสรกีฬา และสถานศึกษา จะมีการจ้างงาน "จิตแพทย์" (ไม่รู้ว่าอาชีพนี้ถูกต้องหรือไม่)
เพื่อให้คำปรึกษากับบุคคลากรขององค์กร หรือนักเรียน นักศึกษา อาจจะเป็นทางออกที่ดี ที่จะช่วยลดภาวะกดดันลงได้บ้าง
และสามารถทำให้ผู้ที่ขอคำปรึกษา หรือเพียงแค่ให้เขาได้พูดอะไรบ้าง สามารถกลับมาทำงานด้วยศักยภาพเช่นเดิมได้อีกครั้ง คงจะดีไม่น้อย
เพราะถึงยังไงการแสดงความอ่อนแอให้คนสนิท หรือเพื่อนร่วมงานรับรู้ บางทีก็ไม่ใช่ทางออกที่ดีนักก็ได้
https://www.facebook.com/thematterco/posts/1881625852052808:0