ต้องใช้ สติ สมาธิ มากแค่ไหน ถึงชนะ กามราคะได้

สงสัยและอยากถามว่าทำไมคนหลายคนถึงคิดว่านั่งสมาธิปฏิบัติธรรมแล้วจะเป็นบ้าคือเน้นปฏิบัติสายฌานหลงเคลิบเคลิ้มไม่มีสติติดนิมิตอย่างเดียว?? ทั้งที่สายพุทธจริงๆคือการเน้นวิปัสสนาตามหลักสติปัฏฐาน4คือเจริญสติ

อยากถามผู้ทุกท่าน่านที่เขาว่ากันนั่งสมาธิแล้วจะเป็นและกลัวกันไม่อยากให้คนป่วยจิตเวชไปนั่งสมาธิเพราะมาจากการปฏิบัติผิดสายเป็นมิจฉาสมาธิหรือเปล่าคือเน้นเพ่งฌานหลงนิมิตออกไปดูผีดูนรกสวรรค์โดยไม่มีสติสัมป

วันพระนี้ มุ่งกำจัด กามราคะ (ความกำหนัดในกาม, ความใคร่ในกาม) จากที่เคยปฏิบัติมา เมื่อกำจัดกามราคะ ออกไปแล้ว ไม่นานมันจะก่อตัวขึ้นมาอีก (เหมือนกิเลสตัวอื่นๆ) เมื่อตากระทบรูป จมูกกระทบกลิ่น กายกระทบสัมผ

ถ้าหาย ทำไมพระอรหันต์ ถึงเห็นต่อเนื่องได้? ถ้าไม่หาย ทำไมมีสติ แล้วไม่หาย?

ความสุขความพึงพอใจในกามราคะเป็นอุสรรคต่อการบรรลุธรรมแค่ไหนครับ นอกเหนือจากกามที่เป็นเรื่องเพศ  ยังรวมถึงความพอใจในรสอร่อยทางอายตนะ อาหารอร่อย รูปสวย ดนตรีไพเราะ คำเยินยอ  กลิ่นของหอม ฯลฯ บุ

รู้สึกว่าอินทรีย์ วิริยะ สูงกว่า สมาธิ ทำให้ผมฟุ้งซ่านมากเลยครับ และก็ ศรัทธา สูงกว่า ปัญญา ทำให้ผมกลายเป็นคนงมงาย เชื่อคนง่าย เจ้าอารมณ์ ราคะกำเริบ ส่วน สติ นั้นผมก็เจริญสติปัฏฐานอยู่ เน้นกายานุปัสสน

สมมติว่าผมมีความตั้งใจจะฝืนอำนาจของตัณหาราคะคือความต้องการทางเพศ ไม่เสพ ไม่ดู ไม่ยุ่ง โดยที่ผมยังไม่สามารถตัดได้จริงๆ คืออาศัยอดทนไปเรื่อยๆ พยายามถือศีล 8 นั่งสมาธิเเต่ยังไม่ได้มีปัญญาระดับวิปัสนาญาณม

ท่านยังไม่หมดกาม แบบ อรหันต์ แต่ก็ต้องคลุกคลี มีชิวิตใกล้เคียงชาวบ้าน แวดล้อมด้วย กิเลสและกาม และยังอาจมีคู่ครอง ท่านจะมองกาม หรือ เสพกาม แตกต่าง กับ ปุถุชน ทั่วๆไปอย่างไร ครับ