สวัสดีครับนี่เป็นกระทู้แรกของผม ขอเข้าเรื่องเลยน่ะคับ
ผมอายุ24ปีคับ เมื่อ3ปีที่แล้วผมได้เจอกับผู้ชายคนนึงเรารู้จักกันผ่านเฟสบุ๊คเขาอายุ 20 คุยกันได้สักพักเราตกลงนัดเจอกันและได้ตกลงคบกันเป็นแฟน ในระหว่างที่คบกันเดือนแรก ผมก็จับได้ว่าเขาแอบคุยกับคนอื่นซึ่งไม่ใช่การคุยปกติแต่เป็นการคุย 18+ และนัดเจอกัน ตอนที่ผมจับได้ผมก็ตัดสินใจหนีออกมาจากจุดนั้นทันที แต่เขากอดผมไว้และบอกว่าอย่าไป เขาขอโทษ ขอโอกาส ด้วยความที่ผมเป็นคนขี้สงสารผมเลยให้โอกาสเาสักครั้งเพื่อแก้ตัว แม้ในใจผมจะเจ็บจนแทบยืนไม่ไหว แต่ก็ยังหวังลึกๆว่าเขาจะปรับปรุงตัวเลยให้โอกาสเขาไป ซึ่งความเชื่อใจของผมถูกทำลายำปแล้ว จากนั้นก็ผ่านมาไม่กี่เดือน ข้อเสนอจะให้รหัสเฟสบุ๊คผม เพื่อเป็นการทำให้ผมหายระแวง ซึ่งผมก็ได้รับไว้แต่ในใจก็รู้เสมอ ว่า เขาไม่ได้มีแค่เฟสบุ๊ค เขามีไลน์ สไก้ เบอร์โทร และอีกหลายอย่างถ้าเขาจะคุยจิงๆ ยังไงผมคงห้ามเขาไมได้ แล้ววันหนึ่งผมก็ลองเข้ารหัสเฟสเขาดู และสิ่งที่ผมเห็นแทบทำให้ผมยืนไม่อยู่ เพราะไม่ใช่แค่ผมที่โดนเขาหลอกว่ารัก เขาอายุเพียง19-20 แต่ผ่านการมีเพศสัมพันทั้งภายนอกและภายในมามากกว่า 30คน เท่าที่ผมจำไม่ผิดและยังมีที่คุย18+ผ่านกล้องอีกนับไม่ถ้วน ซึ่งก่อนหน้าที่ผมจะตกลงคบกับเขาเขาบอกผมว่า เขาเคยมีแฟนมาแค่3คน มีอะไรกันก็ป้องกันทุกครั้ง (ซึ่งเขาโกหก) แต่ผมก็คิดว่าไม่เป็นไร อดีตก็คืออดีตเขาผ่านใครมาเท่าไรผมก็ไม่ว่า ขอแค่เขาหยุดที่ผม แต่คบกันไปเรื่อยๆ นิสัยเดิมๆที่เคยจับได้ ผมก็จับเขาได้เรื่อยๆ ผมเลยลองปรึกษาพี่สาวเขาดูซึ่งเป็นทอม ปรึกษาพี่เขาว่าพี่ครับผมจะทำยังไงดีน้องเขาคุยแบบนี้กับคนอื่นไปทั่ว แต่คำตอบที่ผมได้รับจากพี่คือ "อย่ามากล่าวหาน้องเขา น้องเขาดีน้องเขาไม่เคยมั่ว จะทนมั้ยทนไม่ได้ก็เลิก" ผมอึ้งแต่ก็ได้แต่ก้มหน้ายอมคบต่อไปจนเมื่อปีที่แล้วผมเริ่มกังวลเกี่ยวกับโรคๆนึง และบังเอิญตอนนั้นผมได้ไปสมัครงานที่แห่งนึงแล้วบังเอิญเขาต้องตรวจเลือดก่อนเข้าทำงาน ซึ่งผมก็ไม่คิดอะไรอยู่แล้วตรวจก็ตรวจเพราะผมรู้ตัวผมป้องกันตัวเองตลอดก่อนจะมาเจอแฟนคนนี้ สรุปผลออกมา ผมเลือด+ครับ เป็นไปตามที่กลัวจริงๆ และแฟนผมก็รู้ผลเลือดของผมพร้อมกัน เขาตกใจว่าไม่น่าเป็นไปได้ ด้วยความที่ผมโตกว่าผมจึงให้กำลังใจเขา และบอกเขาให้สู้ๆ เราเป็นไปแล้ว โรคนี้ไม่ได้น่ากลัว สมัยนี้เขามียา เรากินยารักษาก็อยู่ได้อีกนาน แล้วอีกไม่นานก็รักษาหาย ผมและเขาสัญญาจะจับมือกันเดินไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่แล้ววันนึง เขาก็กลับไปทำเหมือนเดิมคือแอบคุยกับคนอื่นนัดเจอคนอื่นเพื่อมีอะไรกัน ทั้งๆที่เขาก็รู้ว่าเขาก็มีสิทที่จะมีเชื้ออยู่ในตัว ผมก็เลยคอยขอร้องให้เขาไปตรวจ ขอร้องเป็นปีกว่าจะไปตรวจ สรุปเลือด+ หมอบอกติดเชื้อมา เกิน5ปีแล้วเพราะค่าของเลือดคำนวณออกมา ผมก็ได้แต่ปลอบใจเขา ให้กำลังใจเขา แนะนำวิธีกินยา ดูแลตัวเองกับเขา จนเขากินยาไปได้สัก3เดือน เขาก็เริ่มทะเลาะกับผมบ่อยขึ้น เพราะด้วยความที่ผมถูกทำร้ายความเชื่อใจเป็น10ครั้ง ผมอยากถามทุกคนว่ามันแปลกมั้ยที่ผมจะระแวง เขาก็พูดมาคำนึงว่า "ทนได้มั้ย ทนไม่ได้ก็เลิก" ผมไปไม่ถูกเลย ผมต้องออกจากมหาลัยเพราะเรียนต่อไม่ไหว และจิตใจผมแย่มาก เพราะที่ผ่านมา ผมช่วยเหลือและประครองเขาไว้ตลอดไม่เคยทิ้งไม่เคยไล่เขาต่อให้เขาจะเป็นอะไร ตอนนี้เขาก็ทิ้งผมไปแล้วด้วยเหตุผลสั้นๆว่า เบื่อ" แต่ที่น่าเจ็บใจ เขาเลิกกับผมไม่ทันไรเขาก็หาคนใหม่ทันที โดยโกหกคนใหม่ว่า เขาปกติเขารักจิงเขาอย่างนั้นเขาดีอย่างนี้ ผมสงสารคนที่จะหลงกลของเขาแล้วต้องมาชีวิตพังเหมือนผม แต่ผมก็ทำได้แค่ดูเขาห่างๆ กลัวเขาจะไปเจอคนที่ใจร้ายกว่าผม กลัวเขากินยาไม่ตรง กลัวทุกอย่างห่วงทุกอย่าง ทั้งๆที่เขาไม่เคยหันกลับมามองผมเลย ผมควรตัดใจยังไงดีคับ ผมมืดไปหมดร่างกายยิ่งเครียดมันก็จะแย่ ผมท้อแท้มากที่เขาตอบแทนโอกาสที่ผมให้ไป ด้วยการทิ้งกันไปแบบนี้ิ
ขอบคุณทุกคนน่ะคับที่อ่านจนจบ แต่ชีวิตผมก็คงต้องเดินต่อไปคับผมเชื่อเสมอ ความดีเท่านั้นที่จะติดตัวเราไป ใครทำอย่างไรสักวันเขาจะได้รับอย่างนั้น ทุดวันนี้ผมก็อยู่ได้เพราะผมยังมีพ่อมีแม่ ที่อยู่ข้างๆ แต่ผมก็ไม่รู้ถ้าวันนึงเขาจากผมไป ผมจะเหลือใครบ้างที่จะช่วยเหลือกันยามทุกข์ยามเจ็บป่วย
ขอบคุณคับที่เข้ามาอ่าน
เขาเข้ามาทำให้ชีวิตผมพังแล้วเขาก็ทิ้งไป
ผมอายุ24ปีคับ เมื่อ3ปีที่แล้วผมได้เจอกับผู้ชายคนนึงเรารู้จักกันผ่านเฟสบุ๊คเขาอายุ 20 คุยกันได้สักพักเราตกลงนัดเจอกันและได้ตกลงคบกันเป็นแฟน ในระหว่างที่คบกันเดือนแรก ผมก็จับได้ว่าเขาแอบคุยกับคนอื่นซึ่งไม่ใช่การคุยปกติแต่เป็นการคุย 18+ และนัดเจอกัน ตอนที่ผมจับได้ผมก็ตัดสินใจหนีออกมาจากจุดนั้นทันที แต่เขากอดผมไว้และบอกว่าอย่าไป เขาขอโทษ ขอโอกาส ด้วยความที่ผมเป็นคนขี้สงสารผมเลยให้โอกาสเาสักครั้งเพื่อแก้ตัว แม้ในใจผมจะเจ็บจนแทบยืนไม่ไหว แต่ก็ยังหวังลึกๆว่าเขาจะปรับปรุงตัวเลยให้โอกาสเขาไป ซึ่งความเชื่อใจของผมถูกทำลายำปแล้ว จากนั้นก็ผ่านมาไม่กี่เดือน ข้อเสนอจะให้รหัสเฟสบุ๊คผม เพื่อเป็นการทำให้ผมหายระแวง ซึ่งผมก็ได้รับไว้แต่ในใจก็รู้เสมอ ว่า เขาไม่ได้มีแค่เฟสบุ๊ค เขามีไลน์ สไก้ เบอร์โทร และอีกหลายอย่างถ้าเขาจะคุยจิงๆ ยังไงผมคงห้ามเขาไมได้ แล้ววันหนึ่งผมก็ลองเข้ารหัสเฟสเขาดู และสิ่งที่ผมเห็นแทบทำให้ผมยืนไม่อยู่ เพราะไม่ใช่แค่ผมที่โดนเขาหลอกว่ารัก เขาอายุเพียง19-20 แต่ผ่านการมีเพศสัมพันทั้งภายนอกและภายในมามากกว่า 30คน เท่าที่ผมจำไม่ผิดและยังมีที่คุย18+ผ่านกล้องอีกนับไม่ถ้วน ซึ่งก่อนหน้าที่ผมจะตกลงคบกับเขาเขาบอกผมว่า เขาเคยมีแฟนมาแค่3คน มีอะไรกันก็ป้องกันทุกครั้ง (ซึ่งเขาโกหก) แต่ผมก็คิดว่าไม่เป็นไร อดีตก็คืออดีตเขาผ่านใครมาเท่าไรผมก็ไม่ว่า ขอแค่เขาหยุดที่ผม แต่คบกันไปเรื่อยๆ นิสัยเดิมๆที่เคยจับได้ ผมก็จับเขาได้เรื่อยๆ ผมเลยลองปรึกษาพี่สาวเขาดูซึ่งเป็นทอม ปรึกษาพี่เขาว่าพี่ครับผมจะทำยังไงดีน้องเขาคุยแบบนี้กับคนอื่นไปทั่ว แต่คำตอบที่ผมได้รับจากพี่คือ "อย่ามากล่าวหาน้องเขา น้องเขาดีน้องเขาไม่เคยมั่ว จะทนมั้ยทนไม่ได้ก็เลิก" ผมอึ้งแต่ก็ได้แต่ก้มหน้ายอมคบต่อไปจนเมื่อปีที่แล้วผมเริ่มกังวลเกี่ยวกับโรคๆนึง และบังเอิญตอนนั้นผมได้ไปสมัครงานที่แห่งนึงแล้วบังเอิญเขาต้องตรวจเลือดก่อนเข้าทำงาน ซึ่งผมก็ไม่คิดอะไรอยู่แล้วตรวจก็ตรวจเพราะผมรู้ตัวผมป้องกันตัวเองตลอดก่อนจะมาเจอแฟนคนนี้ สรุปผลออกมา ผมเลือด+ครับ เป็นไปตามที่กลัวจริงๆ และแฟนผมก็รู้ผลเลือดของผมพร้อมกัน เขาตกใจว่าไม่น่าเป็นไปได้ ด้วยความที่ผมโตกว่าผมจึงให้กำลังใจเขา และบอกเขาให้สู้ๆ เราเป็นไปแล้ว โรคนี้ไม่ได้น่ากลัว สมัยนี้เขามียา เรากินยารักษาก็อยู่ได้อีกนาน แล้วอีกไม่นานก็รักษาหาย ผมและเขาสัญญาจะจับมือกันเดินไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่แล้ววันนึง เขาก็กลับไปทำเหมือนเดิมคือแอบคุยกับคนอื่นนัดเจอคนอื่นเพื่อมีอะไรกัน ทั้งๆที่เขาก็รู้ว่าเขาก็มีสิทที่จะมีเชื้ออยู่ในตัว ผมก็เลยคอยขอร้องให้เขาไปตรวจ ขอร้องเป็นปีกว่าจะไปตรวจ สรุปเลือด+ หมอบอกติดเชื้อมา เกิน5ปีแล้วเพราะค่าของเลือดคำนวณออกมา ผมก็ได้แต่ปลอบใจเขา ให้กำลังใจเขา แนะนำวิธีกินยา ดูแลตัวเองกับเขา จนเขากินยาไปได้สัก3เดือน เขาก็เริ่มทะเลาะกับผมบ่อยขึ้น เพราะด้วยความที่ผมถูกทำร้ายความเชื่อใจเป็น10ครั้ง ผมอยากถามทุกคนว่ามันแปลกมั้ยที่ผมจะระแวง เขาก็พูดมาคำนึงว่า "ทนได้มั้ย ทนไม่ได้ก็เลิก" ผมไปไม่ถูกเลย ผมต้องออกจากมหาลัยเพราะเรียนต่อไม่ไหว และจิตใจผมแย่มาก เพราะที่ผ่านมา ผมช่วยเหลือและประครองเขาไว้ตลอดไม่เคยทิ้งไม่เคยไล่เขาต่อให้เขาจะเป็นอะไร ตอนนี้เขาก็ทิ้งผมไปแล้วด้วยเหตุผลสั้นๆว่า เบื่อ" แต่ที่น่าเจ็บใจ เขาเลิกกับผมไม่ทันไรเขาก็หาคนใหม่ทันที โดยโกหกคนใหม่ว่า เขาปกติเขารักจิงเขาอย่างนั้นเขาดีอย่างนี้ ผมสงสารคนที่จะหลงกลของเขาแล้วต้องมาชีวิตพังเหมือนผม แต่ผมก็ทำได้แค่ดูเขาห่างๆ กลัวเขาจะไปเจอคนที่ใจร้ายกว่าผม กลัวเขากินยาไม่ตรง กลัวทุกอย่างห่วงทุกอย่าง ทั้งๆที่เขาไม่เคยหันกลับมามองผมเลย ผมควรตัดใจยังไงดีคับ ผมมืดไปหมดร่างกายยิ่งเครียดมันก็จะแย่ ผมท้อแท้มากที่เขาตอบแทนโอกาสที่ผมให้ไป ด้วยการทิ้งกันไปแบบนี้ิ
ขอบคุณทุกคนน่ะคับที่อ่านจนจบ แต่ชีวิตผมก็คงต้องเดินต่อไปคับผมเชื่อเสมอ ความดีเท่านั้นที่จะติดตัวเราไป ใครทำอย่างไรสักวันเขาจะได้รับอย่างนั้น ทุดวันนี้ผมก็อยู่ได้เพราะผมยังมีพ่อมีแม่ ที่อยู่ข้างๆ แต่ผมก็ไม่รู้ถ้าวันนึงเขาจากผมไป ผมจะเหลือใครบ้างที่จะช่วยเหลือกันยามทุกข์ยามเจ็บป่วย
ขอบคุณคับที่เข้ามาอ่าน