ทำไมมีแต่เพลงที่แต่งเอาใจพวกเมียน้อย แต่งเหมือนเข้าใจเมียน้อย แต่ทำไมไม่เห็นแต่งเพื่อเมียหลวงบ้าง

ผมไม่ได้ดูละครไทยมา เกือบ 30 ปีละ... ที่จำได้ ก็สมัยเด็กๆ เลย เช่น นายขนมต้ม, สายโลหิต, ดาวพระศุกร์ (สุวนันท์-ศรราม), ขอหมอนใบนั้นที่เธอฝันยามหนุน, ข้ามสีทันดร ปัจจุบันไม่ได้ดูเลยครับ... ถ้ายังเป็นตาม

เห็นมีคนชอบพูดกันว่าที่ผู้ชายมีเมียน้อย มีชู้ มีกิ๊ก หลายๆคนชอบไปโทษว่าพวกเมียหลวงไม่ดีถ้าดีผู้ชายคงไม่มีเมียน้อยเพราะเมียน้อยเอาใจเก่งพูดเพราะปากหวานพี่คะพี่ขาแต่เมียหลวงกับเป็นพวกจู้จี้ขี้บ่น ด่าเก่

ผัวก็ดันรู้ทันว่า    มีเจตนาจะพรากผัวจากเมียหลวง  เพื่อให้มาอยู่กับเมียน้อย แต่ผัวก็ดันชอบเมียน้อยมากกว่าด้วย  ปรนนิบัติอย่างดี อีกสถานการณ์นึง    เด็กในครอบครัวดันทำตัว

สังเกตจากหลายๆคนรอบตัว เมียหลวงแพ้เมียน้อยตรงที่การเอาอกเอาใจ การปรนนิบัติเพื่อพิชิตใจสามี เมียน้อยทำได้ดีกว่าเยอะเลย อยากทราบว่าเพราะอะไร  ทำไมถึงเป็นแบบนั้นครับ

คือเห็นจากรอบๆตัวนะคะ คนร่วมงาน เพื่อน ส่วนใหญ่มักจะมีเมียน้อย อย่างโจ่งแจ้งโดยที่มีเมียยุแล้ว ตีเนียนเพราะเมียหลวงไม่รู้ด้วยมั้งคะ คิดว่า มีครอบครัวที่น่ารักยุแล้ว เพราะอะไร หรอคะ เค้าไม่กลัวเมียหลวง

ส่วนมากเท่าที่เห็นในสังคมจริง ผู้ชายพอมันหลงเมียใหม่มันใส่เกียร์หมาไปอยู่กะเมียใหม่อย่างไวเลยนะ น้อยเคสมากที่จะเสียดายของเก่า ถ้ารักปานจะกลืน มันไม่นอกใจแต่แรกอะบอกเลย บางทีละครผัวเมียควรแหวกแนวม