คือผมเป็นเด็กอายุ15 ที่ผมตั้งคำถามแบบนี้คือ ผมมีพ่อที่ค่อนข้างแปลกๆ ผมขอเกริ่นก่อนนะว่าคนในบ้านผมมี พ่อ,แม่เลี้ยง,ผม,น้องสองพ่อเดียวกัน
คือพ่อเขาอารมณ์ร้อนหงุดหงิดง่ายค่อนข้างใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผลง่ายๆก็คือเขาค่อนข้างEQต่ำเช่นตอนป.6ผมเคยซ้อมดนตรีจนดึก ซึ่งผมก็บอกพ่อแล้วนะว่ากลับดึก แต่เขาก็ดูมึนๆ แล้วอยู่ดีๆเขาก็พิมพ์ลงกลุ่มโรงเรียนว่า "ขออนุญาตให้เด็กชาย...(ผม) ออกจากวงดนตรีนะครับ เพราะครูปล่อยเด็กกลับบ้านดึกเกินไป" จนทำให้ครูสอนดนตรีผมโกรธพ่อผมที่พาดพิงถึงครูในเรื่องที่เขาไม่ผิด และตอนม.2ผมไปเป็นสตาฟให้วงดนตรีลูกทุ่งวงนึง แต่หลังเลิกงานวงดนตรีเขาจะมีกินเลี้ยงกัน ซึ่งผมก็บอกพ่อแล้วเหมือนกันว่า "กลับดึกนะ เดี๋ยวครูเขาจะพาไปกินเลี้ยง แล้วขากลับให้รุ่นพี่ในวงมาส่ง ไม่ต้องเป็นห่วงมีครูคุม" พอขากลับบ้าน พ่อก็ถามว่าครูไม่ได้มาส่งหรอ ผมก็บอกไปแล้วว่าเป็นรุ่นพี่ แล้วเขาก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ โทรไปหาครูวงว่าทำไมปล่อยเด็กมาเอง แล้วเขาก็ด่าครูยับๆ จนครูต้องมาทักหาผมว่า"พ่อเป็นอะไร" นั่นแหละครับ แล้วก็มี ด่าน้องบ้าง ใช้กำลังกับผมบ้าง ใช้คำหยาบกับผม เคยเรียกผมว่า"อย่าไปคุยกับเขานะ เขาไม่ใช่ครอบครัวเรา" เคยด่าแม่เลี้ยงต่อหน้าน้อง คุณทำบางทีแม่เลี้ยงกับน้องต้องให้ผมนอนกับเขาเพราะเขากลัวพ่อผมจะบ้าขาดสติ
และมีกิ๊ก คือพ่อผมจะพยายามทำเหมือนว่าการมีเมียน้อยเป็นเรื่องปกติ คือบางครั้งเขาก็เอาเมียน้อยเข้าบ้าน ทั้งๆที่เมียหลวง(แม่เลี้ยงผม)ก็ยังอยู่ในบ้านด้วย แล้วบางทีพ่อผมก็คอลกับเมียน้อยแล้วยื่นให้น้องผมคุย ซึ่งผมไม่ติดอะไร แต่ผมติดที่ว่าพ่อผมพยายามให้เมียน้อยคนนี้เป็นเหมือนแม่คนที่3 ซึ่งผมไม่โอเค แล้วก็มีเหตุการณ์ที่แบบ เหมือนเขากินข้าวอยู่กับแม่เลี้ยง แล้วเมียน้อยเขาก็โทรมา แล้วอยู่ดีๆพ่อผมก็กดรับแล้วตะคอกใส่เมียน้อยว่า "โทรมาทำ
ไรไอ้สัส" แล้วเขาก็ลุกออกไปข้างนอกบ้าน เพื่อโทรหาเมียน้อยแล้วขอโทษ ซึ่งผมรู้สึกว่ามันเป็นพฤติกรรมที่ คนที่มีวุฒิภาวะเขาไม่ทำกัน
และที่ผมตั้งคำถามแบบนี้อีกอย่างก็คือผมจะทำยังไงดี คือผมแค่รู้สึกว่า คนในครอบครัวควรเป็น safe zone ให้กันและกัน ไม่ใช่เอาตัวเองเป็นศูนย์กลาง อยากให้เขามาใส่ใจเรา แต่ตัวเองกลับสบถคำพิสดารออกมา เอาง่ายๆก็คือ ผมไม่มีความสุข คือผมอยู่กับพ่อแล้วมันไม่เกิดสุข บางวันผมต้องกังวลว่า วันนี้เข้ามาด้วยอารมณ์ไหน คือผมอยู่ด้วยแล้วอึดอัดอะ ผมเลยคิดว่า ม.ปลาย ผมต้องไปให้ไกลที่สุด ทำยังไงก็ได้ให้ผมห่างจากชายที่แปลกประหลาดที่สุด เพราะมันไม่เกิดสุขเลยอะ คือแบบ มันทนไม่ได้ อยู่ด้วยแล้วประสาทอะ
(ผมอาจจะใช้คำพูดที่แปลกประหลาดไปหน่อยนะครับ ต้องขอโทษด้วยนะครับ)
เราสามารถเกลียดคนในบ้านได้ไหม
คือพ่อเขาอารมณ์ร้อนหงุดหงิดง่ายค่อนข้างใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผลง่ายๆก็คือเขาค่อนข้างEQต่ำเช่นตอนป.6ผมเคยซ้อมดนตรีจนดึก ซึ่งผมก็บอกพ่อแล้วนะว่ากลับดึก แต่เขาก็ดูมึนๆ แล้วอยู่ดีๆเขาก็พิมพ์ลงกลุ่มโรงเรียนว่า "ขออนุญาตให้เด็กชาย...(ผม) ออกจากวงดนตรีนะครับ เพราะครูปล่อยเด็กกลับบ้านดึกเกินไป" จนทำให้ครูสอนดนตรีผมโกรธพ่อผมที่พาดพิงถึงครูในเรื่องที่เขาไม่ผิด และตอนม.2ผมไปเป็นสตาฟให้วงดนตรีลูกทุ่งวงนึง แต่หลังเลิกงานวงดนตรีเขาจะมีกินเลี้ยงกัน ซึ่งผมก็บอกพ่อแล้วเหมือนกันว่า "กลับดึกนะ เดี๋ยวครูเขาจะพาไปกินเลี้ยง แล้วขากลับให้รุ่นพี่ในวงมาส่ง ไม่ต้องเป็นห่วงมีครูคุม" พอขากลับบ้าน พ่อก็ถามว่าครูไม่ได้มาส่งหรอ ผมก็บอกไปแล้วว่าเป็นรุ่นพี่ แล้วเขาก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ โทรไปหาครูวงว่าทำไมปล่อยเด็กมาเอง แล้วเขาก็ด่าครูยับๆ จนครูต้องมาทักหาผมว่า"พ่อเป็นอะไร" นั่นแหละครับ แล้วก็มี ด่าน้องบ้าง ใช้กำลังกับผมบ้าง ใช้คำหยาบกับผม เคยเรียกผมว่า"อย่าไปคุยกับเขานะ เขาไม่ใช่ครอบครัวเรา" เคยด่าแม่เลี้ยงต่อหน้าน้อง คุณทำบางทีแม่เลี้ยงกับน้องต้องให้ผมนอนกับเขาเพราะเขากลัวพ่อผมจะบ้าขาดสติ
และมีกิ๊ก คือพ่อผมจะพยายามทำเหมือนว่าการมีเมียน้อยเป็นเรื่องปกติ คือบางครั้งเขาก็เอาเมียน้อยเข้าบ้าน ทั้งๆที่เมียหลวง(แม่เลี้ยงผม)ก็ยังอยู่ในบ้านด้วย แล้วบางทีพ่อผมก็คอลกับเมียน้อยแล้วยื่นให้น้องผมคุย ซึ่งผมไม่ติดอะไร แต่ผมติดที่ว่าพ่อผมพยายามให้เมียน้อยคนนี้เป็นเหมือนแม่คนที่3 ซึ่งผมไม่โอเค แล้วก็มีเหตุการณ์ที่แบบ เหมือนเขากินข้าวอยู่กับแม่เลี้ยง แล้วเมียน้อยเขาก็โทรมา แล้วอยู่ดีๆพ่อผมก็กดรับแล้วตะคอกใส่เมียน้อยว่า "โทรมาทำ
และที่ผมตั้งคำถามแบบนี้อีกอย่างก็คือผมจะทำยังไงดี คือผมแค่รู้สึกว่า คนในครอบครัวควรเป็น safe zone ให้กันและกัน ไม่ใช่เอาตัวเองเป็นศูนย์กลาง อยากให้เขามาใส่ใจเรา แต่ตัวเองกลับสบถคำพิสดารออกมา เอาง่ายๆก็คือ ผมไม่มีความสุข คือผมอยู่กับพ่อแล้วมันไม่เกิดสุข บางวันผมต้องกังวลว่า วันนี้เข้ามาด้วยอารมณ์ไหน คือผมอยู่ด้วยแล้วอึดอัดอะ ผมเลยคิดว่า ม.ปลาย ผมต้องไปให้ไกลที่สุด ทำยังไงก็ได้ให้ผมห่างจากชายที่แปลกประหลาดที่สุด เพราะมันไม่เกิดสุขเลยอะ คือแบบ มันทนไม่ได้ อยู่ด้วยแล้วประสาทอะ
(ผมอาจจะใช้คำพูดที่แปลกประหลาดไปหน่อยนะครับ ต้องขอโทษด้วยนะครับ)