ผมมีเรื่องเรื่องของชีวิตผมมากมาย ที่อยากเล่าอยากบอก
ผมอายุตอนนี้ 32ปีเต็ม ชีวิตผมเกิดตราดโตอุบล กับคุณยายบุญธรรม ผมได้เติบโตมากับคุณยาย เเต่พอ13ท่านจากผมไปผมต้องใช้ชีวิตลำพังเดียวดายเรียนจบม3เข้ามา กทม หางานทำ อยากได้ไรหาเองใช้เอง มีอดมีท้อมีเหนื่อย ...พ่อเเม่ผมเเยกทางกัน เเม่มีครอบครัวใหม่ที่สวิส พ่อไม่เคยได้เจอหน้าเลยครับ ...
ชีวิตผมได้กลับมารู้จักว่ามีครอบครัวญาติๆอยู่ตราด เเต่ผมก็ไม่สนิทกันไม่ได้เติบโตมากับญาติๆเวลามีอะไรผมไม่เคยขอร้องให้ใครช่วยเหลือเพราะผมเคยขอกับน้าๆช่สวงที่ผมเเย่มากๆเเต่ผลตอบกลับคือไม่ชาวยเเละยังไม่สนใจด้วย ....เเม่ผมสมัยก่อนทำงานอยู่สวิสเปิดรน้านอาหารเวลามาไทยก็จะติดนักร้องเอาเงินไปให้นักร้องค้องพวงมาลัย ให้กับนักร้อง มีสมัยผมอายุ16เเม่ผมให้ผมออกจาก กทม ไปอยู่ที่โคราชกับพ่อบุญธรรม คุณเชื่อไหมเขาใช้ผมเหมือนผมเป็นขี้ข้า กวาดบ้านถูบ้านเลี้ยงน้องๆหลานๆ5คน ตื่นตี5นึ่งข้าวทำกับข้าวให้เขาทานกันเเละต้องไปเก็บใบหม่อนเลี้ยงตัวไหมด้วยมันโคตรทรมานในตอนนั้นเเถมยังต้องไปไถนาเเบบปุ๋ยจากถนนลงนาเดินๆ1-2กิโลเลยเพราะรถไถเข้าไปไม่ได้...แม่เลิกกับคนโคราชก็ไม่ได้บอกผมทิ้งผมอยู่ที่นั่นโดยไม่ติดต่อผมเลย ผมได้เเต่รอวันที่จะหนีออกจากขุมนรกนั้นเเละที่สุดผมได้หนีออกมาเข้า กทม หางานทำงานเป็นเด้กเสริฟร้านอาหาร ทำงานทุกอยางที่ทำได้ วันล่ะ120 ก็ทำเพราะผมไม่รู้จะทำอะไรขอเเค่มีที่พักมีที่อยู่ซุกหัวนอน .....ชีวิตผมมันเหนื่อยมากต้องสู้ลำพัง ...
......ในวันที่1มีนาคม 2017 ผมต้องได้ไปทำงานที่กรุงเทพในตำเเหน่ง Front Office Manager + ดูเเลบริหารโรงเเรม ช่วยกับเจ้าของโรงเเรม
ที่เคยร่วมงานกันเมื่อตอนผมทำงานที่กรุงเทพ เเละสำคัญกว่านั้นคือ ผมจะได้ไปอยู่กับเเฟนที่คอนโดกับเเฟน ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน ..คุณรู้ไหมครับว่า ในตอนนั้นเพื่อนน้องที่ทำงานอิจฉาผมมากที่ผมมีทั้งเเฟนที่ดีมีเเฟนที่จะได้อยู่ด้วยกันเเถมการงานก็ขึ้นตำเเหน่งที่ดี อนคตไกลอีกต่างหากเเต่สุดท้ายความฝันมันก้พังทลายลงไปในพริบตา....
.........................................ตอนนี้ผมก็ขอเล่าเรื่องราวล่าสุดให้เพื่อนๆๆอ่านนะครับ ..............................
....เมื่อวันที่15 กุมภา 2017 มันเป็นวันที่ผมต้องจดจำไปทั้งชีวิตเพราะมันมีเหตุการณ์มากมายที่เกิดขึ้นโดยผมไม่คาดคิดว่ามันจะเกิดขึ้นกับชีวิตผม...ผมต้องโดนตำรวจจับในข้อหา.. เมื่อปี2549ซึ่งในสมัยนั้นผมได้อยู่กับเเฟนคนเเรกเเละได้มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นเเละเเฟนไปเเจ้งความจับผมในสมัยนั้น ผมเเทบบ้าทำไรไม่ถูกเเละไม่รู้ว่าต้องทำไง...ผมต้องโดนจับไปสถานีตำรวจพัทยาโดนเข้าเรือนจำเป็นเวลา48วัน ในตอนอยู่ในเรือนจัมโดนจับผมไม่รู้เลยผมจะดำเนินชีวิตยังไงทำยังไงเเต่มันก็มีหลายๆๆอย่างที่มีทั้งดีเเย่เเย่ในเวลา48วันในเวลาผมมีปัญหาต้องเจอกับคดีที่หนักหนามา ....
1ทำให้ผมรู้ว่าเเฟนผมที่คบกันเพียงเวลา1เดียวเขารู้ว่าผมโดนจับก็ขับรถจาก กทม มา สถานีตำรวจพัทยา พอมาถึงเเฟนผมน้ำตาไหลเเละจับมือผมไว้เเละบอกว่าสู้เเละจะสู้ไปด้วยกันอย่าอ่อนเเอเเละยอมเเพ้..เเฟนผมช่วยผมทุกอย่างทั้งเรื่องทนายทั้งคดีความสู้คดีเสียเงินจ้างทนายเป็นจำนวนมาก..ซึ่งถ้าเป็นคนอื่นๆๆรู้จักกันเพียง1เดือนไม่มีใครมาช่วยเเน่นอน..เเต่เเฟนผมก็ทำไม่รู้ว่าจะช่วยได้หรือไม่ไม่สนใจว่าใครจะว่าเขาบ้าเเต่เขาก็ทำเเละทำได้สำเร็จ...ทั้งๆที่เขาสามารถไม่ติดต่อผมหรือไม่มาหาผมก็ทำได้..เเต่เขาเลือกที่จะทำให้ผม...ขอบคุณจริงๆๆขอบคุณมากๆๆๆกับชีวิตใหม่ที่มอบให้กับคนที่ไม่มีค่าอะไรเเม้แต่ญาติพี่น้องยังไม่เห็นค่าอะไรในตัวผม
2 ทำให้ผมรู้ซึ้งเกี่ยวกับญาติพี่น้องครอบครัวผมไม่มีใครที่จะยื่นมือมาช่วยได้เเม้เเต่คนเดียว เเม้เเต่ไปเยี่ยมในเรือนจำ ก้ไม่มีไปเเม้เเต่คนเดียว...ทั้งๆที่เเม่เคยบอกเสมอญาติๆๆเราสายเลือดเราไม่มีใครทิ้งกันเเต่มันก็ไม่จริงที่เเม่พูด ....นี่เเหละชีวิตคนต่อให้เป็นพี่น้องสายเลือดเดียวกันก็ไม่ใช่ว่าจะดีเสมอไป!!!
3 ทำให้ผมรู้ว่าผมเพื่อนชื่อ นิวที่มันอยู่กับผมเสมอไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเเละยังมีเพื่อนหลายๆคนที่รักผมเเละอีกหลายๆคนที่ไปเยี่ยมไปหาที่เรือนจำคอยให้กำลังใจคอยติดตามผมตลอดๆๆๆ...
4ทำให้ผมรู้ซึ้งกับเพื่อนๆอีกหลายๆคนเช่นเดียวกันที่คิดว่าจะไปเยี่ยมผมไปหาผมบ้างหรือแม้เเต่เพื่อนที่คิดว่าเป็นพี่เป็นน้องกันบอกรักผมว่านับถือผมเป็นพี่อีกคนเเต่ก็ไม่เห็นเเม้เเต่เงาไม่มีเเม้เเต่วี่เเววจะไปหาด้วยซ้ำ...ทำให้ผมรู้ว่าเพื่อนเเท้มันมีไม่กี่คนจริงๆๆ
5ทำให้ผมรู้คิดรู้ทบทวนทำให้ผมใช้ชีวิตที่ง่ายขึ้นรู้ถึงความลำบากเเละรู้ถึงการกินการใช้จ่ายว่าเราต้องดำเนินชีวิตยังไง
...............เรื่องราวทั้งหมด48วันมันมีอะไรมากมายทำให้ผมคิดเเละทบทวนชีวิตผมมากมายเหลือเกิน ไม่ว่าจะเกิดไรขึ้นก็ตามนับจากนี้ผมคือคนใหม่เหมือนตายเเล้วเกิดใหม่ผมจะขอใช้ชีวิตให้คุ้มค่าเเละมีค่าที่สุด .....ขอบคุณกับประสบการณ์อันนี้ที่ทำให้ผมได้รู้อะไรมากมายในชีวิตที่มีอยู่จริง!!!
.....*****คุณรู้ไหมครับ ผมออกจากเรือนจำในวันนั้นมันเหมือนผมได้ขึ้นสวรรค์มันเหมือนออกจากกองไฟที่กำลังไหม้ผม / ผมได้มาพักผ่อนที่ทำงานเก่า เเละได้คุยกับเเฟนผมเเละคุณรู้ไหมครับ ในวันที่ผมคิดว่าผมจะมีเเฟนคนนี้ที่จะอยู่กับผมจนวันตายเเฟนคนนี้ที่อยู่ข้างกายผม เเฟนคนนี้จะคอยปลอบผมเวลาทุกข์ เวลาผมท้อจะมีเขา เเละผมจะขอมีเขาซื่อสัตย์กับเขาเพียงคนเดียว ...ผมออกมาได้2วันเราคุยกันทางไลน์ ผมถามเขาว่ายังรักผมไหมยังที่อยากจะใช้ชีวิตกับผมไหม??? ****สิ่งที่เขาตอบทำให้ผมร้องไห้น้ำตาไหลพรากไม่หยุดเลยทั้งวัน ....เขาตอบผมเเค่คำเดียวที่คิดว่าไม่รู้สึกอะไร คำตอบเดียวที่ทำให้ผมเจ็บไปทั้งใจเเละรู้สึกเเย่มาก คือ .... ไม่ *** ไม่คำเดียวของเขาทำให้ผมทรมานมากเเละเจ็บมาก ผมคิดนะครับว่าถ้าเขาไม่รักผมไม่คิดจะรักจะอยู่ด้วยกันเขาจะช่วยผมไปทำไมในเมื่อเรารู้จักกันไม่ได้ถึงเดือนเลย...ผมคิดนะบางทีเขาอาจจะสงสารหรือสมเพศผมมากกว่าที่ผมไม่มีใครช่วยเหลือไม่มีใครสนใจผม เขาคงอยากทำบุญหรือช่วยชีวิตคนคนหนึ่งหลุดพ้นจากขุมนรก!!! ....ซึ่งคำตอบพวกนี้ผมก็ไม่รู้เลยว่าเขาคิดอะไรเเละไม่มีใครรู้เลยว่าเขาทำไมถึงไม่คบผมต่อทั้งๆที่ยอมทุ่มเทเวลางานเเละทุ่มเททั้งกายเเละใจทั้งเงินจำนวนมากที่ช่วยเหลือผมขนาดนี้!!!! คุณรู้ไหมครับ ทุกวันนี้ผมบอกเขาเเค่ผมรอรอเขากลับมาไม่ว่าจะนานเเค่ไหนไม่ว่าจะอีกกี่ปี เขาอายุ43 ผม32 ผมไม่สนว่าจะกลับมาหรือไม่เเต่ผมก็จะตั้งใจรอเขากลับมาหาผมผมเชื่อว่าถ้าเราเป็นเนื้อคู่กันยังไงก็ต้องใช่........ผมจะขอรักเขาจนวันที่ผมสิ้นลมหายใจเเละจะขอรักเขาจนวันสุดท้ายที่ผมมีชีวิตอยู่!!!
นามประกา............ @ Badboyinthailand / นาย พิษณูวัชร์
RE : เมื่อถึงจุดที่คิดว่าจะไปสูงสุด..เเต่สุดท้ายก็ต้องลงมาต่ำสุดของฃีวิต
ผมอายุตอนนี้ 32ปีเต็ม ชีวิตผมเกิดตราดโตอุบล กับคุณยายบุญธรรม ผมได้เติบโตมากับคุณยาย เเต่พอ13ท่านจากผมไปผมต้องใช้ชีวิตลำพังเดียวดายเรียนจบม3เข้ามา กทม หางานทำ อยากได้ไรหาเองใช้เอง มีอดมีท้อมีเหนื่อย ...พ่อเเม่ผมเเยกทางกัน เเม่มีครอบครัวใหม่ที่สวิส พ่อไม่เคยได้เจอหน้าเลยครับ ...
ชีวิตผมได้กลับมารู้จักว่ามีครอบครัวญาติๆอยู่ตราด เเต่ผมก็ไม่สนิทกันไม่ได้เติบโตมากับญาติๆเวลามีอะไรผมไม่เคยขอร้องให้ใครช่วยเหลือเพราะผมเคยขอกับน้าๆช่สวงที่ผมเเย่มากๆเเต่ผลตอบกลับคือไม่ชาวยเเละยังไม่สนใจด้วย ....เเม่ผมสมัยก่อนทำงานอยู่สวิสเปิดรน้านอาหารเวลามาไทยก็จะติดนักร้องเอาเงินไปให้นักร้องค้องพวงมาลัย ให้กับนักร้อง มีสมัยผมอายุ16เเม่ผมให้ผมออกจาก กทม ไปอยู่ที่โคราชกับพ่อบุญธรรม คุณเชื่อไหมเขาใช้ผมเหมือนผมเป็นขี้ข้า กวาดบ้านถูบ้านเลี้ยงน้องๆหลานๆ5คน ตื่นตี5นึ่งข้าวทำกับข้าวให้เขาทานกันเเละต้องไปเก็บใบหม่อนเลี้ยงตัวไหมด้วยมันโคตรทรมานในตอนนั้นเเถมยังต้องไปไถนาเเบบปุ๋ยจากถนนลงนาเดินๆ1-2กิโลเลยเพราะรถไถเข้าไปไม่ได้...แม่เลิกกับคนโคราชก็ไม่ได้บอกผมทิ้งผมอยู่ที่นั่นโดยไม่ติดต่อผมเลย ผมได้เเต่รอวันที่จะหนีออกจากขุมนรกนั้นเเละที่สุดผมได้หนีออกมาเข้า กทม หางานทำงานเป็นเด้กเสริฟร้านอาหาร ทำงานทุกอยางที่ทำได้ วันล่ะ120 ก็ทำเพราะผมไม่รู้จะทำอะไรขอเเค่มีที่พักมีที่อยู่ซุกหัวนอน .....ชีวิตผมมันเหนื่อยมากต้องสู้ลำพัง ...
......ในวันที่1มีนาคม 2017 ผมต้องได้ไปทำงานที่กรุงเทพในตำเเหน่ง Front Office Manager + ดูเเลบริหารโรงเเรม ช่วยกับเจ้าของโรงเเรม
ที่เคยร่วมงานกันเมื่อตอนผมทำงานที่กรุงเทพ เเละสำคัญกว่านั้นคือ ผมจะได้ไปอยู่กับเเฟนที่คอนโดกับเเฟน ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน ..คุณรู้ไหมครับว่า ในตอนนั้นเพื่อนน้องที่ทำงานอิจฉาผมมากที่ผมมีทั้งเเฟนที่ดีมีเเฟนที่จะได้อยู่ด้วยกันเเถมการงานก็ขึ้นตำเเหน่งที่ดี อนคตไกลอีกต่างหากเเต่สุดท้ายความฝันมันก้พังทลายลงไปในพริบตา....
.........................................ตอนนี้ผมก็ขอเล่าเรื่องราวล่าสุดให้เพื่อนๆๆอ่านนะครับ ..............................
....เมื่อวันที่15 กุมภา 2017 มันเป็นวันที่ผมต้องจดจำไปทั้งชีวิตเพราะมันมีเหตุการณ์มากมายที่เกิดขึ้นโดยผมไม่คาดคิดว่ามันจะเกิดขึ้นกับชีวิตผม...ผมต้องโดนตำรวจจับในข้อหา.. เมื่อปี2549ซึ่งในสมัยนั้นผมได้อยู่กับเเฟนคนเเรกเเละได้มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นเเละเเฟนไปเเจ้งความจับผมในสมัยนั้น ผมเเทบบ้าทำไรไม่ถูกเเละไม่รู้ว่าต้องทำไง...ผมต้องโดนจับไปสถานีตำรวจพัทยาโดนเข้าเรือนจำเป็นเวลา48วัน ในตอนอยู่ในเรือนจัมโดนจับผมไม่รู้เลยผมจะดำเนินชีวิตยังไงทำยังไงเเต่มันก็มีหลายๆๆอย่างที่มีทั้งดีเเย่เเย่ในเวลา48วันในเวลาผมมีปัญหาต้องเจอกับคดีที่หนักหนามา ....
1ทำให้ผมรู้ว่าเเฟนผมที่คบกันเพียงเวลา1เดียวเขารู้ว่าผมโดนจับก็ขับรถจาก กทม มา สถานีตำรวจพัทยา พอมาถึงเเฟนผมน้ำตาไหลเเละจับมือผมไว้เเละบอกว่าสู้เเละจะสู้ไปด้วยกันอย่าอ่อนเเอเเละยอมเเพ้..เเฟนผมช่วยผมทุกอย่างทั้งเรื่องทนายทั้งคดีความสู้คดีเสียเงินจ้างทนายเป็นจำนวนมาก..ซึ่งถ้าเป็นคนอื่นๆๆรู้จักกันเพียง1เดือนไม่มีใครมาช่วยเเน่นอน..เเต่เเฟนผมก็ทำไม่รู้ว่าจะช่วยได้หรือไม่ไม่สนใจว่าใครจะว่าเขาบ้าเเต่เขาก็ทำเเละทำได้สำเร็จ...ทั้งๆที่เขาสามารถไม่ติดต่อผมหรือไม่มาหาผมก็ทำได้..เเต่เขาเลือกที่จะทำให้ผม...ขอบคุณจริงๆๆขอบคุณมากๆๆๆกับชีวิตใหม่ที่มอบให้กับคนที่ไม่มีค่าอะไรเเม้แต่ญาติพี่น้องยังไม่เห็นค่าอะไรในตัวผม
2 ทำให้ผมรู้ซึ้งเกี่ยวกับญาติพี่น้องครอบครัวผมไม่มีใครที่จะยื่นมือมาช่วยได้เเม้เเต่คนเดียว เเม้เเต่ไปเยี่ยมในเรือนจำ ก้ไม่มีไปเเม้เเต่คนเดียว...ทั้งๆที่เเม่เคยบอกเสมอญาติๆๆเราสายเลือดเราไม่มีใครทิ้งกันเเต่มันก็ไม่จริงที่เเม่พูด ....นี่เเหละชีวิตคนต่อให้เป็นพี่น้องสายเลือดเดียวกันก็ไม่ใช่ว่าจะดีเสมอไป!!!
3 ทำให้ผมรู้ว่าผมเพื่อนชื่อ นิวที่มันอยู่กับผมเสมอไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเเละยังมีเพื่อนหลายๆคนที่รักผมเเละอีกหลายๆคนที่ไปเยี่ยมไปหาที่เรือนจำคอยให้กำลังใจคอยติดตามผมตลอดๆๆๆ...
4ทำให้ผมรู้ซึ้งกับเพื่อนๆอีกหลายๆคนเช่นเดียวกันที่คิดว่าจะไปเยี่ยมผมไปหาผมบ้างหรือแม้เเต่เพื่อนที่คิดว่าเป็นพี่เป็นน้องกันบอกรักผมว่านับถือผมเป็นพี่อีกคนเเต่ก็ไม่เห็นเเม้เเต่เงาไม่มีเเม้เเต่วี่เเววจะไปหาด้วยซ้ำ...ทำให้ผมรู้ว่าเพื่อนเเท้มันมีไม่กี่คนจริงๆๆ
5ทำให้ผมรู้คิดรู้ทบทวนทำให้ผมใช้ชีวิตที่ง่ายขึ้นรู้ถึงความลำบากเเละรู้ถึงการกินการใช้จ่ายว่าเราต้องดำเนินชีวิตยังไง
...............เรื่องราวทั้งหมด48วันมันมีอะไรมากมายทำให้ผมคิดเเละทบทวนชีวิตผมมากมายเหลือเกิน ไม่ว่าจะเกิดไรขึ้นก็ตามนับจากนี้ผมคือคนใหม่เหมือนตายเเล้วเกิดใหม่ผมจะขอใช้ชีวิตให้คุ้มค่าเเละมีค่าที่สุด .....ขอบคุณกับประสบการณ์อันนี้ที่ทำให้ผมได้รู้อะไรมากมายในชีวิตที่มีอยู่จริง!!!
.....*****คุณรู้ไหมครับ ผมออกจากเรือนจำในวันนั้นมันเหมือนผมได้ขึ้นสวรรค์มันเหมือนออกจากกองไฟที่กำลังไหม้ผม / ผมได้มาพักผ่อนที่ทำงานเก่า เเละได้คุยกับเเฟนผมเเละคุณรู้ไหมครับ ในวันที่ผมคิดว่าผมจะมีเเฟนคนนี้ที่จะอยู่กับผมจนวันตายเเฟนคนนี้ที่อยู่ข้างกายผม เเฟนคนนี้จะคอยปลอบผมเวลาทุกข์ เวลาผมท้อจะมีเขา เเละผมจะขอมีเขาซื่อสัตย์กับเขาเพียงคนเดียว ...ผมออกมาได้2วันเราคุยกันทางไลน์ ผมถามเขาว่ายังรักผมไหมยังที่อยากจะใช้ชีวิตกับผมไหม??? ****สิ่งที่เขาตอบทำให้ผมร้องไห้น้ำตาไหลพรากไม่หยุดเลยทั้งวัน ....เขาตอบผมเเค่คำเดียวที่คิดว่าไม่รู้สึกอะไร คำตอบเดียวที่ทำให้ผมเจ็บไปทั้งใจเเละรู้สึกเเย่มาก คือ .... ไม่ *** ไม่คำเดียวของเขาทำให้ผมทรมานมากเเละเจ็บมาก ผมคิดนะครับว่าถ้าเขาไม่รักผมไม่คิดจะรักจะอยู่ด้วยกันเขาจะช่วยผมไปทำไมในเมื่อเรารู้จักกันไม่ได้ถึงเดือนเลย...ผมคิดนะบางทีเขาอาจจะสงสารหรือสมเพศผมมากกว่าที่ผมไม่มีใครช่วยเหลือไม่มีใครสนใจผม เขาคงอยากทำบุญหรือช่วยชีวิตคนคนหนึ่งหลุดพ้นจากขุมนรก!!! ....ซึ่งคำตอบพวกนี้ผมก็ไม่รู้เลยว่าเขาคิดอะไรเเละไม่มีใครรู้เลยว่าเขาทำไมถึงไม่คบผมต่อทั้งๆที่ยอมทุ่มเทเวลางานเเละทุ่มเททั้งกายเเละใจทั้งเงินจำนวนมากที่ช่วยเหลือผมขนาดนี้!!!! คุณรู้ไหมครับ ทุกวันนี้ผมบอกเขาเเค่ผมรอรอเขากลับมาไม่ว่าจะนานเเค่ไหนไม่ว่าจะอีกกี่ปี เขาอายุ43 ผม32 ผมไม่สนว่าจะกลับมาหรือไม่เเต่ผมก็จะตั้งใจรอเขากลับมาหาผมผมเชื่อว่าถ้าเราเป็นเนื้อคู่กันยังไงก็ต้องใช่........ผมจะขอรักเขาจนวันที่ผมสิ้นลมหายใจเเละจะขอรักเขาจนวันสุดท้ายที่ผมมีชีวิตอยู่!!!
นามประกา............ @ Badboyinthailand / นาย พิษณูวัชร์