สวัสดีครับ ผมเอ (ขอใช้ชื่อนี้นะครับ) ผมอยากแชร์ประสบการณ์ที่เกิดขึ้นกับชีวิตรักของผมครับ
แล้วก็อยากรู้ว่ามีเพื่อนๆคนไหนเคยโดนแบบผมมาแล้วบ้าง
เอาล่ะ เริ่มละนะครับ
เริ่มที่ ผมเป็นเกย์ครับ ผมยอมรับเลย ผมชอบเพื่อนผู้ชายคนนึงครับ (ชายแท้มั้งตอนนั้น)
มันเป็นความรู้สึกที่ เจอครั้งแรกก็ชอบเลย มันไม่ได้หล่อ ไม่ได้รวย แต่ผมชอบว่ะ อธิบายไม่ได้ด้วย อยู่ๆก็ชอบ ไม่มีเหตุผล
-หยังกะโดนน้ำมันพรายสาดเวอร์ชั่นสาดน้ำสงกานต์-
ผมบอกมันไปตรงๆนี่ล่ะครับว่าชอบมัน รักมัน เวลามันโดนคนอื่นจีบผมก็หึง ถามว่าผมกลัวเสียเพื่อนไหม กลัว
แต่ผมไม่ชอบอะไรที่มันอึดอัดว่ะ ผมก็บอกแม่-งเลย
ผลที่ได้คือ มันก็บอกโอเค ก็ไม่ได้เกลียดอะไร สรุปก็ได้คบกันแบบ งงๆ
ผมเองก็แมน มันเองก็แมน เราตกลงกันว่า ไม่ไห้ใครรู้ คบกันแอบๆ เพราะถ้าเพื่อนๆเรารู้มันมีผล หลายๆอย่าง
ตลอดมา ผมรักมันมากก เหมือนความรักมันเริ่มจาก 120 ถ้าเต็มที่มัน 100 อะนะครับ
คบกันแรกๆก็ puppy love อะไรก็ดีไปหมดโคตรมีความสุขเลย
แต่นานๆไป ก็เริ่มทะเลาะกัน หนักขึ้น หนักขึ้นเรื่อยๆ ส่วนมากจะเป็นเรื่องไร้สาระ ขนาดนอนข้างกันเฉยๆยังทะเลาะได้
และก็เป็นฝ่ายผม ที่มักจะยอมมันเสมอ ไม่มักแหละ ยอมมันทุกครั้ง!!
ผมพยายามไม่ทะเลาะ ไม่อยากให้ที่เป็นอยู่มันแย่ลง แต่มันกลับหาเรื่องมาทะเลาะได้ทุก 10 นาที
พอเห็นเรายอมก็ได้ใจ ความเอาแต่ใจ x10 มันมีความสุขนะครับ ที่ได้พูดอะไรไห้ผมเสียใจ (เจตนามันคงแค่อยากแกล้ง)
แต่ผมนี่ดิ เหนื่อยจริง เสียใจจริง เก็บกดเรื่อยๆ จนนานๆวันไป ไอ้ ความรัก 120 ของผม มันก็ ลดลง
จากที่เคยมีอะไรกันแล้วผมโคตรดีใจ โคตรมีความสุข ตอนนี้ก็เฉยๆ บางทีทำกับมันผมก็คิดถึงคนอื่น(หมายถึงคนใน AV)
ผมรักมันน้อยลง ผมเหนื่อยที่จะตามง้อ เหนื่อยที่จะฝืนตัวเอง เหนื่อยที่จะพยายามเป็นคนที่มันรัก
แต่ตอนนี้ผมก็คบกันอยู่นะครับ
มีครั้งนึงเคยคุยกันเรื่องอนาคต ว่าจะเอายังไงต่อไป
ในอนาคตของผม มีมันเป็นคู่ชีวิต อยู่กันอย่างมีความสุข
ในอนาคตของมันคือ มีครอบครัว ที่ไม่มีผม
ผมได้ยินก็เฟลนะ ไม่รู้มันพูดแกล้ง หรือพูดจริง แต่เฟล
เหมือนที่ทำให้ทุกอย่างมันไม่ได้มีค่าไรเลย
เป็นเพื่อนที่ดี ไม่ใช่คนรักด้วยมั้งนั่น
โคตรน้อยใจเลย ตอนนี้ก็รักน้อยลงเรื่อยๆ จากที่เคยตามง้อทุกอย่างเดี๋ยวนี้ก็ไม่ค่อยทำแล้ว
ทำไมผมรู้สึกว่า การที่ผมสองคนคบกันแล้วคนหนึ่งสุข คนหนึ่งทุกข์ มันไม่น่าจะใช่ความรักวะครับ
หรือมันไม่ได้เรียกว่ารักตั้งแต่แรก ผมกลายเป็นเพื่อนกันเอากันมันดี ไปแล้วรึเปล่า 555
ขอโทษที่บ่นไปซะเยอะนะครับ บางทีที่ผมเป็นอยู่นี่ อาจจะเพราะตัวผมเองก็ได้
มีใครเคยผ่านอะไรแบบนี้มาบ้างไหมครับ แชร์กันหน่อยย
ปล.ฝากถึงเพื่อนๆที่มีความสุขจากการโดนง้อนะครับ
-ดูด้วยเด้อ ว่าคนที่ง้อคุณเค้าโอเครึเปล่า น่าสงสารเค้านะครับ (อันนี้ผมเข้าข้างตัวเอง )
อยากแชร์ประสบการณ์ เมื่อ รุก รัก รุก(มั้ง) ครับ (ข้างในยาวนะครับ ว่างๆค่อยมาอ่าน)
แล้วก็อยากรู้ว่ามีเพื่อนๆคนไหนเคยโดนแบบผมมาแล้วบ้าง
เอาล่ะ เริ่มละนะครับ
เริ่มที่ ผมเป็นเกย์ครับ ผมยอมรับเลย ผมชอบเพื่อนผู้ชายคนนึงครับ (ชายแท้มั้งตอนนั้น)
มันเป็นความรู้สึกที่ เจอครั้งแรกก็ชอบเลย มันไม่ได้หล่อ ไม่ได้รวย แต่ผมชอบว่ะ อธิบายไม่ได้ด้วย อยู่ๆก็ชอบ ไม่มีเหตุผล
-หยังกะโดนน้ำมันพรายสาดเวอร์ชั่นสาดน้ำสงกานต์-
ผมบอกมันไปตรงๆนี่ล่ะครับว่าชอบมัน รักมัน เวลามันโดนคนอื่นจีบผมก็หึง ถามว่าผมกลัวเสียเพื่อนไหม กลัว
แต่ผมไม่ชอบอะไรที่มันอึดอัดว่ะ ผมก็บอกแม่-งเลย
ผลที่ได้คือ มันก็บอกโอเค ก็ไม่ได้เกลียดอะไร สรุปก็ได้คบกันแบบ งงๆ
ผมเองก็แมน มันเองก็แมน เราตกลงกันว่า ไม่ไห้ใครรู้ คบกันแอบๆ เพราะถ้าเพื่อนๆเรารู้มันมีผล หลายๆอย่าง
ตลอดมา ผมรักมันมากก เหมือนความรักมันเริ่มจาก 120 ถ้าเต็มที่มัน 100 อะนะครับ
คบกันแรกๆก็ puppy love อะไรก็ดีไปหมดโคตรมีความสุขเลย
แต่นานๆไป ก็เริ่มทะเลาะกัน หนักขึ้น หนักขึ้นเรื่อยๆ ส่วนมากจะเป็นเรื่องไร้สาระ ขนาดนอนข้างกันเฉยๆยังทะเลาะได้
และก็เป็นฝ่ายผม ที่มักจะยอมมันเสมอ ไม่มักแหละ ยอมมันทุกครั้ง!!
ผมพยายามไม่ทะเลาะ ไม่อยากให้ที่เป็นอยู่มันแย่ลง แต่มันกลับหาเรื่องมาทะเลาะได้ทุก 10 นาที
พอเห็นเรายอมก็ได้ใจ ความเอาแต่ใจ x10 มันมีความสุขนะครับ ที่ได้พูดอะไรไห้ผมเสียใจ (เจตนามันคงแค่อยากแกล้ง)
แต่ผมนี่ดิ เหนื่อยจริง เสียใจจริง เก็บกดเรื่อยๆ จนนานๆวันไป ไอ้ ความรัก 120 ของผม มันก็ ลดลง
จากที่เคยมีอะไรกันแล้วผมโคตรดีใจ โคตรมีความสุข ตอนนี้ก็เฉยๆ บางทีทำกับมันผมก็คิดถึงคนอื่น(หมายถึงคนใน AV)
ผมรักมันน้อยลง ผมเหนื่อยที่จะตามง้อ เหนื่อยที่จะฝืนตัวเอง เหนื่อยที่จะพยายามเป็นคนที่มันรัก
แต่ตอนนี้ผมก็คบกันอยู่นะครับ
มีครั้งนึงเคยคุยกันเรื่องอนาคต ว่าจะเอายังไงต่อไป
ในอนาคตของผม มีมันเป็นคู่ชีวิต อยู่กันอย่างมีความสุข
ในอนาคตของมันคือ มีครอบครัว ที่ไม่มีผม
ผมได้ยินก็เฟลนะ ไม่รู้มันพูดแกล้ง หรือพูดจริง แต่เฟล
เหมือนที่ทำให้ทุกอย่างมันไม่ได้มีค่าไรเลย
เป็นเพื่อนที่ดี ไม่ใช่คนรักด้วยมั้งนั่น
โคตรน้อยใจเลย ตอนนี้ก็รักน้อยลงเรื่อยๆ จากที่เคยตามง้อทุกอย่างเดี๋ยวนี้ก็ไม่ค่อยทำแล้ว
ทำไมผมรู้สึกว่า การที่ผมสองคนคบกันแล้วคนหนึ่งสุข คนหนึ่งทุกข์ มันไม่น่าจะใช่ความรักวะครับ
หรือมันไม่ได้เรียกว่ารักตั้งแต่แรก ผมกลายเป็นเพื่อนกันเอากันมันดี ไปแล้วรึเปล่า 555
ขอโทษที่บ่นไปซะเยอะนะครับ บางทีที่ผมเป็นอยู่นี่ อาจจะเพราะตัวผมเองก็ได้
มีใครเคยผ่านอะไรแบบนี้มาบ้างไหมครับ แชร์กันหน่อยย
ปล.ฝากถึงเพื่อนๆที่มีความสุขจากการโดนง้อนะครับ
-ดูด้วยเด้อ ว่าคนที่ง้อคุณเค้าโอเครึเปล่า น่าสงสารเค้านะครับ (อันนี้ผมเข้าข้างตัวเอง )