เราแอบคบผู้ชายคนนึงมาเกือบปีแล้วล่ะ เค้าแต่งงานแล้วแต่ยังไม่มีลูกด้วยกัน ใช่ค่ะ...เราเป็นเมียน้อย...
เราไม่รู้หรอกว่าเค้ารักเรารึเปล่า แต่เรารักเค้ามาก รักจนยอมทิ้งได้ทุกอย่างเพื่อเค้า รักจนไม่สามารถก้าวก่ายชีวิตชีวิตส่วนตัวของเค้า เราไม่เคยทักไปหรือโทรไปตอนที่เค้าเลิกงาน หรือวันหยุดที่เค้าจะต้องอยู่กับครอบครัว เรารอให้เค้าเป็นฝ่ายทักมาก่อนเสมอ บางครั้งที่เราคุยกันแล้วเค้าก็เงียบไป เราก็ไม่เคยโกรธหรืองี่เง่าเลย เหตุผลคือ...รัก...คำเดียว เราเคยบอกเค้าว่าเราจะรอวันที่เราสองคนจะมีโอกาสได้เจอกัน
เค้ากับเราอยู่ไกลกันคนละภาคของประเทศเลย ด้วยหน้าที่การงาน ทำให้เราสองคนได้เจอกัน ครั้งแรกที่เราเจอเค้า เรารู้สึกผูกพันธ์กับเค้าแปลกๆ เค้าดูหยิ่ง นิ่ง สุขุม ไม่คุยกับใคร ไม่มีมนุษยสัมพันธ์ หน้าดุ เรากลัวหน้าเค้ามาก แต่ก็ชอบแอบมองหาเค้าอยู่เสมอ ทุกเย็นหลังเค้าเลิกงาน เราจะคอยแอบมองเค้าเดินลงมาจากรถตู้ของคณะเค้า แค่ได้เห็นเค้าเดินผ่านก็สุขใจมากแล้ว เค้ามาทำงานไม่ถึงสองสัปดาห์เค้าก็กลับ เราไม่เคยแม้แต่จะยิ้มให้กันด้วยซ้ำ จนเวลาผ่านไปหลายเดือน เค้าก็กลับมาทำงานที่นี่อีกครั้ง เราถูกย้ายเข้าไปทำงานในออฟฟิตด้านในเลยไม่รู้ว่าตัวเค้ามาด้วย จนวันสุดท้ายก่อนที่เค้าจะกลับ เราก็มีโอกาสได้เจอกัน เค้าได้ไลน์เรามาจากรุ่นพี่เค้าที่เราต้องคุยประสานงานกันตลอดเวลาระหว่างที่เค้ามาทำงานที่นี่ เค้าทักมาหาเราก่อน ครั้งแรกที่เราเห็นไลน์เด้งขึ้นมาแล้วเห็นรูปโปรไฟล์เป็นเค้า หัวใจเราเต้นแรงมาก ผู้ชายหน้าดุคนนั้น คนที่เราหวังมาตลอดว่าวันนึงจะมีโอกาสได้เจอเค้าอีกครั้ง เค้าอยู่ในไลน์ของเรา เค้าทักมาหาเรา เราต้องเก็บอาการดีใจจนมือสั่นของเราไว้ไม่ให้เกินงาม เราคุยกันตลอดทั้งวัน หลังเลิกงานเค้ามีงานเลี้ยงกับคณะก่อนกลับ หลังงานเลี้ยงเลิกเราไปรับเค้าออกไปหาร้านนั่งคุยกัน เรามีโอกาสได้ใกล้ชิดกับคนที่เราแอบปลื้มเพียงไม่กี่ชั่วโมงที่ได้อยู่ด้วยกัน มันทำให้เรามีความสุขที่สุด แล้วเช้าวันถัดมาเค้าก็กลับ
หลังจากวันนั้นเราก็คุยกันมาตลอด เรารู้ว่าเค้าแต่งงานเพราะแอบหาข้อมูลจากชื่อและนามสกุลทางเน็ต เราตัดสินใจถามเค้าเพราะอยากได้ยินทุกอย่างจากปากเค้า เค้ายอมรับตรงๆ และเราก็ยอมรับสถานะนี้เพราะรักไปแล้ว รักไปตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นหน้า เราไม่ปริปากถามในสิ่งที่เค้าไม่อยากบอก เราจะรู้แค่เรื่องที่เค้าอยากให้เรารู้ เราจะคุยแค่ในช่วงเวลาที่เค้าอยากคุย เรารอด้วยความหวังว่าวันนึงเราจะได้พบกันอีก จนเวลาผ่านไปเกือบครึ่งปี การรอคอยของเราก็สิ้นสุดลง เค้าทักมาบอกว่าเค้าจะมาถึงช่วงเที่ยงคืนและพักที่นี่ 1 สัปดาห์ เรารอตั้งแต่วินาทีแรกที่เค้าบอกว่ากำลังเดินทางมา วันนั้นทั้งวันเป็นวันที่ชีวิตเรามีความสุขมาก แล้วเราก็ได้พบกันอีกครั้งคืนนั้น เรากอดเค้าแน่นด้วยความคิดถึงทั้งหมดที่เรามี ชดเชยวันเวลาที่เราต้องห่างกัน ทดแททนทุกหยดน้ำตาของคนรอ แต่การพบกันของเราต้องอยู่ในขอบเขต ต้องเจอกันแบบหลบๆซ่อนๆ ตลอดเวลาที่เค้ามาทำงาน 1 สัปดาห์ จนวันที่เค้ากลับ เรามีเวลาได้อยู่ด้วยกันรวมแล้วไม่ถึง 24 ชั่วโมงด้วยซ้ำไป แต่มันเป็นช่วงเวลาแสนสั้นที่แสนมีความสุข เราแอบมองเค้าทุกครั้งที่เค้าหลับ ทุกวินาทีที่เค้าเผลอ เราไม่ได้อยากได้เค้ามาครอบครอง เราแค่อยากเป็นอะไรก้ได้ที่สามารถทำให้เค้ามีรอยยิ้มได้ อยากได้โอกาสเป็นคนที่เค้าปรับทุกข์แชร์ความสุขด้วยบ้าง วันสุดท้ายที่เค้าต้องเดินทางกลับ เราไปส่งเค้าถึงมันจะเป็นเวลาไม่ถึงสิบนาทีที่เราได้กุมมือเค้าเราก็พอใจแล้ว หลังจากที่เค้าหันหลังไปเราร้องไห้เป็นบ้าคนเดียวในรถ เราอยากพูดว่าไม่กลับได้มั้ยคะ อยู่ด้วยกันต่ออีกหน่อยได้มั้ยคะ หรือแค่พูดว่ารักเค้า แต่เราก็ไม่กล้าพูด
แล้วทุกอย่างก็กลับเข้าสู่โหมดของการรอคอย เรายังคุยกันเหมือนเดิม แต่อาจจะน้อยลงกว่าเดิมด้วยภาระและหน้าที่ของเค้าหรืออะไรก็ตาม เราก็ไม่เคยงี่เง่า ทะเลาะกันบ้างนิดหน่อย งอนบ้างเล็กน้อยตามประสา แต่ก็ต้องหายงอนเองเพราะไม่อยากทำให้เค้าไม่สบายใจ รู้สึกน้อยใจก็ทำได้แค่หาเหตุผลดีๆมาปลอบใจตัวเอง เพราะไม่อยากเสียเค้าไป
จนวันนึงเราได้เจอกับน้องชายเค้า เค้าเหมือนกันมาก หน้าตาน้ำเสียง เรามีโอกาสได้คุยกับน้องชายเค้า แต่ก็ไม่ได้บอกเค้าเรื่องพี่ชายเค้ากับเรา เพราะมันไม่สามารถบอกใครได้อยู่แล้ว น้องชายเค้ามีแฟนแล้ว เราเริ่มจากกันคุยกันเรื่อยเปื่อย ยิ่งเราคุยกันมากเท่าไหร่ เรายิ่งคิดถึงพี่ชายเค้ามากขึ้นเท่านั้น เราไม่รู้เพราะว่าเราเห็นน้องชายเค้าเป็นตัวแทนเค้ารึเปล่า สับสนกับตัวเองว่ากำลังทำอะไรอยู่คิดอะไรอยู่ เพื่อนๆเริ่มทักว่ามันไม่ถูกต้อง จะแอบทำแบบนี้ลับหลังคนที่เรารักไม่ได้ เราต้องตัดสินใจบอกเค้าไป รับผิดชอบการกระทำของตัวเอง เราใช้เวลาคิดทบทวนอยู่หลายวันเราตัดสินใจพูดกับน้องชายเค้า แต่ดูเหมือนเค้าไม่มีท่าทีอะไร ไม่ได้สนใจอะไร คงเพราะเค้าก็ไม่ได้คิดจะจริงอะไรกับเราอยู่แล้ว แค่เล่นๆขำๆกัน แล้วเราก็ตัดสินใจบอกพี่เค้า แล้วจุดสิ้นสุดของการรอคอยของเราก็มาถึง
พี่เค้าโกรธเรามาก เค้าโทรมาด่าทั้งๆที่เค้าไม่เคยด่าเรา หรือพูดจาไม่เพราะกับเรามาก่อนเลย คืนนั้นเราทั้งเสียใจกับการกระทำของตัวเอง ตกใจกับคำพูดของพี่เค้า แล้วเค้าวางสาย เราทักไลน์ไปอธิบายเค้าก้ไม่ไม่ตอบ โทรไปก็ไม่รับ วินาทีนั้นเรารู้แล้วว่าชีวิตเราขาดเค้าไม่ได้จริงๆ เค้าคือทุกอย่าง เราเห็นน้องชายเค้าเป็นตัวแทนเค้าจริงๆ เราแค่อยากอยู่ใกล้น้องชายเค้าเพื่อให้รู้สึกว่าได้ใกล้เค้า
ตอนนี้ผ่านมาหนึ่งเดือนเศษแล้ว เรายังคงส่งข้อความไปขอโทษเค้าเสมอ ขอโอกาสให้คนเลวได้ยินเสียงเค้าอีกสักครั้ง ต่อให้ปลายสายจะด่าจะพูดจาไม่ดีเราก้อยากได้ยิน ดีกว่าเค้าเงียบหายไปแบบนี้ เราทรมานมาก ทุกเช้าที่ต้องตื่นมารับรูว่าไม่มีเค้าอีกต่อไปมันช่างแสนเจ็บปวด เราทำตัวเราเอง มาสำนึกตอนนี้มันก็สายเกินไป เราแค่อยากขอโทษ เราแค่อยากได้เฝ้ามองเค้า ได้เห็นว่าเค้าสบายดี ได้ข่าวคราวเค้าบ้างก็ยังดี ไม่ใช่การเงียบไปแบบนี้ หนึ่งเดือนที่ผ่านมาเรา อยู่กับความทุกข์ ร้องไห้ทุกวัน อยากกดโทรศัพท์ไปหาแต่ก็รู้ว่าเค้าบล๊อคเบอร์ ส่งข้อความไปก็คงไม่ได้รับ อยากไปเจอก็ไม่รู้แม้กระทั่งเค้าอยู่ที่ไหน นี่สินะผลของความเลวที่เราสร้างไว้ ........
คุณเคยอยากขอโทษแต่ไม่รู้จะหาเค้าเจอได้ที่ไหนมั้ย?
เราไม่รู้หรอกว่าเค้ารักเรารึเปล่า แต่เรารักเค้ามาก รักจนยอมทิ้งได้ทุกอย่างเพื่อเค้า รักจนไม่สามารถก้าวก่ายชีวิตชีวิตส่วนตัวของเค้า เราไม่เคยทักไปหรือโทรไปตอนที่เค้าเลิกงาน หรือวันหยุดที่เค้าจะต้องอยู่กับครอบครัว เรารอให้เค้าเป็นฝ่ายทักมาก่อนเสมอ บางครั้งที่เราคุยกันแล้วเค้าก็เงียบไป เราก็ไม่เคยโกรธหรืองี่เง่าเลย เหตุผลคือ...รัก...คำเดียว เราเคยบอกเค้าว่าเราจะรอวันที่เราสองคนจะมีโอกาสได้เจอกัน
เค้ากับเราอยู่ไกลกันคนละภาคของประเทศเลย ด้วยหน้าที่การงาน ทำให้เราสองคนได้เจอกัน ครั้งแรกที่เราเจอเค้า เรารู้สึกผูกพันธ์กับเค้าแปลกๆ เค้าดูหยิ่ง นิ่ง สุขุม ไม่คุยกับใคร ไม่มีมนุษยสัมพันธ์ หน้าดุ เรากลัวหน้าเค้ามาก แต่ก็ชอบแอบมองหาเค้าอยู่เสมอ ทุกเย็นหลังเค้าเลิกงาน เราจะคอยแอบมองเค้าเดินลงมาจากรถตู้ของคณะเค้า แค่ได้เห็นเค้าเดินผ่านก็สุขใจมากแล้ว เค้ามาทำงานไม่ถึงสองสัปดาห์เค้าก็กลับ เราไม่เคยแม้แต่จะยิ้มให้กันด้วยซ้ำ จนเวลาผ่านไปหลายเดือน เค้าก็กลับมาทำงานที่นี่อีกครั้ง เราถูกย้ายเข้าไปทำงานในออฟฟิตด้านในเลยไม่รู้ว่าตัวเค้ามาด้วย จนวันสุดท้ายก่อนที่เค้าจะกลับ เราก็มีโอกาสได้เจอกัน เค้าได้ไลน์เรามาจากรุ่นพี่เค้าที่เราต้องคุยประสานงานกันตลอดเวลาระหว่างที่เค้ามาทำงานที่นี่ เค้าทักมาหาเราก่อน ครั้งแรกที่เราเห็นไลน์เด้งขึ้นมาแล้วเห็นรูปโปรไฟล์เป็นเค้า หัวใจเราเต้นแรงมาก ผู้ชายหน้าดุคนนั้น คนที่เราหวังมาตลอดว่าวันนึงจะมีโอกาสได้เจอเค้าอีกครั้ง เค้าอยู่ในไลน์ของเรา เค้าทักมาหาเรา เราต้องเก็บอาการดีใจจนมือสั่นของเราไว้ไม่ให้เกินงาม เราคุยกันตลอดทั้งวัน หลังเลิกงานเค้ามีงานเลี้ยงกับคณะก่อนกลับ หลังงานเลี้ยงเลิกเราไปรับเค้าออกไปหาร้านนั่งคุยกัน เรามีโอกาสได้ใกล้ชิดกับคนที่เราแอบปลื้มเพียงไม่กี่ชั่วโมงที่ได้อยู่ด้วยกัน มันทำให้เรามีความสุขที่สุด แล้วเช้าวันถัดมาเค้าก็กลับ
หลังจากวันนั้นเราก็คุยกันมาตลอด เรารู้ว่าเค้าแต่งงานเพราะแอบหาข้อมูลจากชื่อและนามสกุลทางเน็ต เราตัดสินใจถามเค้าเพราะอยากได้ยินทุกอย่างจากปากเค้า เค้ายอมรับตรงๆ และเราก็ยอมรับสถานะนี้เพราะรักไปแล้ว รักไปตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นหน้า เราไม่ปริปากถามในสิ่งที่เค้าไม่อยากบอก เราจะรู้แค่เรื่องที่เค้าอยากให้เรารู้ เราจะคุยแค่ในช่วงเวลาที่เค้าอยากคุย เรารอด้วยความหวังว่าวันนึงเราจะได้พบกันอีก จนเวลาผ่านไปเกือบครึ่งปี การรอคอยของเราก็สิ้นสุดลง เค้าทักมาบอกว่าเค้าจะมาถึงช่วงเที่ยงคืนและพักที่นี่ 1 สัปดาห์ เรารอตั้งแต่วินาทีแรกที่เค้าบอกว่ากำลังเดินทางมา วันนั้นทั้งวันเป็นวันที่ชีวิตเรามีความสุขมาก แล้วเราก็ได้พบกันอีกครั้งคืนนั้น เรากอดเค้าแน่นด้วยความคิดถึงทั้งหมดที่เรามี ชดเชยวันเวลาที่เราต้องห่างกัน ทดแททนทุกหยดน้ำตาของคนรอ แต่การพบกันของเราต้องอยู่ในขอบเขต ต้องเจอกันแบบหลบๆซ่อนๆ ตลอดเวลาที่เค้ามาทำงาน 1 สัปดาห์ จนวันที่เค้ากลับ เรามีเวลาได้อยู่ด้วยกันรวมแล้วไม่ถึง 24 ชั่วโมงด้วยซ้ำไป แต่มันเป็นช่วงเวลาแสนสั้นที่แสนมีความสุข เราแอบมองเค้าทุกครั้งที่เค้าหลับ ทุกวินาทีที่เค้าเผลอ เราไม่ได้อยากได้เค้ามาครอบครอง เราแค่อยากเป็นอะไรก้ได้ที่สามารถทำให้เค้ามีรอยยิ้มได้ อยากได้โอกาสเป็นคนที่เค้าปรับทุกข์แชร์ความสุขด้วยบ้าง วันสุดท้ายที่เค้าต้องเดินทางกลับ เราไปส่งเค้าถึงมันจะเป็นเวลาไม่ถึงสิบนาทีที่เราได้กุมมือเค้าเราก็พอใจแล้ว หลังจากที่เค้าหันหลังไปเราร้องไห้เป็นบ้าคนเดียวในรถ เราอยากพูดว่าไม่กลับได้มั้ยคะ อยู่ด้วยกันต่ออีกหน่อยได้มั้ยคะ หรือแค่พูดว่ารักเค้า แต่เราก็ไม่กล้าพูด
แล้วทุกอย่างก็กลับเข้าสู่โหมดของการรอคอย เรายังคุยกันเหมือนเดิม แต่อาจจะน้อยลงกว่าเดิมด้วยภาระและหน้าที่ของเค้าหรืออะไรก็ตาม เราก็ไม่เคยงี่เง่า ทะเลาะกันบ้างนิดหน่อย งอนบ้างเล็กน้อยตามประสา แต่ก็ต้องหายงอนเองเพราะไม่อยากทำให้เค้าไม่สบายใจ รู้สึกน้อยใจก็ทำได้แค่หาเหตุผลดีๆมาปลอบใจตัวเอง เพราะไม่อยากเสียเค้าไป
จนวันนึงเราได้เจอกับน้องชายเค้า เค้าเหมือนกันมาก หน้าตาน้ำเสียง เรามีโอกาสได้คุยกับน้องชายเค้า แต่ก็ไม่ได้บอกเค้าเรื่องพี่ชายเค้ากับเรา เพราะมันไม่สามารถบอกใครได้อยู่แล้ว น้องชายเค้ามีแฟนแล้ว เราเริ่มจากกันคุยกันเรื่อยเปื่อย ยิ่งเราคุยกันมากเท่าไหร่ เรายิ่งคิดถึงพี่ชายเค้ามากขึ้นเท่านั้น เราไม่รู้เพราะว่าเราเห็นน้องชายเค้าเป็นตัวแทนเค้ารึเปล่า สับสนกับตัวเองว่ากำลังทำอะไรอยู่คิดอะไรอยู่ เพื่อนๆเริ่มทักว่ามันไม่ถูกต้อง จะแอบทำแบบนี้ลับหลังคนที่เรารักไม่ได้ เราต้องตัดสินใจบอกเค้าไป รับผิดชอบการกระทำของตัวเอง เราใช้เวลาคิดทบทวนอยู่หลายวันเราตัดสินใจพูดกับน้องชายเค้า แต่ดูเหมือนเค้าไม่มีท่าทีอะไร ไม่ได้สนใจอะไร คงเพราะเค้าก็ไม่ได้คิดจะจริงอะไรกับเราอยู่แล้ว แค่เล่นๆขำๆกัน แล้วเราก็ตัดสินใจบอกพี่เค้า แล้วจุดสิ้นสุดของการรอคอยของเราก็มาถึง
พี่เค้าโกรธเรามาก เค้าโทรมาด่าทั้งๆที่เค้าไม่เคยด่าเรา หรือพูดจาไม่เพราะกับเรามาก่อนเลย คืนนั้นเราทั้งเสียใจกับการกระทำของตัวเอง ตกใจกับคำพูดของพี่เค้า แล้วเค้าวางสาย เราทักไลน์ไปอธิบายเค้าก้ไม่ไม่ตอบ โทรไปก็ไม่รับ วินาทีนั้นเรารู้แล้วว่าชีวิตเราขาดเค้าไม่ได้จริงๆ เค้าคือทุกอย่าง เราเห็นน้องชายเค้าเป็นตัวแทนเค้าจริงๆ เราแค่อยากอยู่ใกล้น้องชายเค้าเพื่อให้รู้สึกว่าได้ใกล้เค้า
ตอนนี้ผ่านมาหนึ่งเดือนเศษแล้ว เรายังคงส่งข้อความไปขอโทษเค้าเสมอ ขอโอกาสให้คนเลวได้ยินเสียงเค้าอีกสักครั้ง ต่อให้ปลายสายจะด่าจะพูดจาไม่ดีเราก้อยากได้ยิน ดีกว่าเค้าเงียบหายไปแบบนี้ เราทรมานมาก ทุกเช้าที่ต้องตื่นมารับรูว่าไม่มีเค้าอีกต่อไปมันช่างแสนเจ็บปวด เราทำตัวเราเอง มาสำนึกตอนนี้มันก็สายเกินไป เราแค่อยากขอโทษ เราแค่อยากได้เฝ้ามองเค้า ได้เห็นว่าเค้าสบายดี ได้ข่าวคราวเค้าบ้างก็ยังดี ไม่ใช่การเงียบไปแบบนี้ หนึ่งเดือนที่ผ่านมาเรา อยู่กับความทุกข์ ร้องไห้ทุกวัน อยากกดโทรศัพท์ไปหาแต่ก็รู้ว่าเค้าบล๊อคเบอร์ ส่งข้อความไปก็คงไม่ได้รับ อยากไปเจอก็ไม่รู้แม้กระทั่งเค้าอยู่ที่ไหน นี่สินะผลของความเลวที่เราสร้างไว้ ........