สวัสดีค่ะ ขณะนี้จขกท.กำลังศึกษาปริญญาโทวิศวกรรมศาสตร์อยู่ที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง
หลังจากเรียนจบปริญญาตรีแล้ว ก็ศึกษาต่อปริญญาโททันที เลยมีเพื่อนกลุ่มเดียวกันที่เคยเรียนด้วยกันมา 4 คนรวมถึงจขกท.ด้วย
แต่ก่อนก็ไม่เคยอยู่กลุ่มเดียวกันนะคะ แต่พอต้องมาร่วมชะตากรรมเดียวกันเลยต้องเกาะกลุ่มกันไว้ คือในกลุ่มประกอบไปด้วยผู้ชาย 1 คน ผู้หญิง 3 คน
เมื่อเวลาผ่านเข้าเทอมที่ 2 ในปีแรกต่างคนก็ต้องต่างเลือกทำงานวิจัยในงานที่ตัวเองชอบ
พอเข้าสู่เทอมที่ 4 (ปัจจุบัน) ทุกคนก็เริ่มห่างกันไป เนื่องจากว่างานวิจัยที่เลือกทำมันเป็นไปคนละสายเลยค่ะ
จากเมื่อก่อนที่กินข้าวด้วยกันเป็นกลุ่ม กลายเป็นต่างคนต่างแยกย้ายกันกินข้าว แยกกันทำงาน เพื่อจะเร่งงานให้จบทันภายใน 2 ปี
ซึ่ง 1 คนในกลุ่มนี้ซึ่งเป็นผู้ชาย จขกท.ขอเรียกว่า พี นะคะ
พี เนี่ยเป็นคนที่ดูภายนอกเค้าจะค่อนข้างเงียบ เก็บตัว เค้าจะสนิทกับจขกท. มากที่สุดค่ะ เวลาขอความช่วยเหลืออะไรเค้าจะเต็มใจทำเสมอๆ
พีถนัดในสายงานคอมพิวเตอร์ เพื่อนๆก็จะคอยเรียกให้ลงโปรแกรมให้ ไม่ว่าจะเรียกให้มาช่วยวันไหนเค้าจะไม่เคยเกี่ยงเลยแม้แต่ในวันเสาร์-อาทิตย์
ส่วนงานวิจัยที่พีเลือกทำนั้นค่อนข้างจะยากค่ะ ต้องคอยติดต่ออาจารย์นอกคณะเพื่อปรึกษาตลอดเวลา งานของพีก็เลยจะค่อนข้างช้า เมื่อเทียบกับเพื่อนคนอื่นๆ มันมักจะมีอุปสรรคหลายๆเรื่องจนเค้าท้อ
เค้าบอกว่าเค้านอนไม่ค่อยหลับจนต้องอาศัยยานอนหลับ และเค้าชอบตื่นกลางดึก เป็นแบบนี้ตลอดในช่วงที่เค้าแก้ปัญหาเรื่องงานวิจัยของเค้าไม่ได้ จขกท.และเพื่อนคนอื่นๆก็ใกล้จะเรียนจบแล้ว พีจะยิ่งรู้สึกกดดันมากขึ้นค่ะ
จนเพื่อนๆ สังเกตเห็นว่าขอบตาเค้าคล้ำมากๆ แถมน้ำหนักลดจนสังเกตเห็นได้ชัดเจน เหมือนกับว่าสุขภาพเค้าจะแย่ลงเรื่อยๆ
จขกท.มักจะเสนอความช่วยเหลือให้เค้าตลอดในเรื่องเรียน พยายามจะชวนเค้าออกมากินข้าวเพื่อจะได้คุยกันทำให้เค้าไม่คิดมาก แต่ก็ไม่รู้สึกว่าพีจะดีขึ้นเลย
อยากให้เค้าคุย อยากให้เค้ารู้ว่าเราเป็นห่วงเค้ามากๆค่ะ อยากให้เรียนจบออกไปพร้อมๆกัน
จึงอยากจะปรึกษาว่า จขกท.ควรจะทำอย่างไรดีให้พีเลิกเครียด เลิกคิดมาก เพราะสุดท้ายแล้วจขกท.เชื่อว่าทุกอย่างต้องมีทางออกค่ะ
เคยได้ยินมาว่าเวลาเพื่อนหรือคนรอบข้างมีปัญหา เราควรรับฟัง แต่ไม่ใช่แนะแนวทางการแก้ปัญหาให้เค้า แต่พีไม่ยอมออกมาเจอเพื่อนๆเลย
หรือว่าเราเป็นเพื่อนต่างเพศ เค้าถึงไม่อยากเปิดใจ (ตอนนี้คิดไปต่างๆ นาๆแล้วค่ะ)
ปล. เราไม่ได้คิดกันเกินเพื่อนนะคะ จขกท.เป็นห่วงพีมากกลัวว่าวันนึงเค้าเกิดแย่ลงมากกว่าเดิมกลัวจะช่วยเค้าไม่ได้
เป็นหวงเพื่อนอยากให้เค้าหายเครียดค่ะ
หลังจากเรียนจบปริญญาตรีแล้ว ก็ศึกษาต่อปริญญาโททันที เลยมีเพื่อนกลุ่มเดียวกันที่เคยเรียนด้วยกันมา 4 คนรวมถึงจขกท.ด้วย
แต่ก่อนก็ไม่เคยอยู่กลุ่มเดียวกันนะคะ แต่พอต้องมาร่วมชะตากรรมเดียวกันเลยต้องเกาะกลุ่มกันไว้ คือในกลุ่มประกอบไปด้วยผู้ชาย 1 คน ผู้หญิง 3 คน
เมื่อเวลาผ่านเข้าเทอมที่ 2 ในปีแรกต่างคนก็ต้องต่างเลือกทำงานวิจัยในงานที่ตัวเองชอบ
พอเข้าสู่เทอมที่ 4 (ปัจจุบัน) ทุกคนก็เริ่มห่างกันไป เนื่องจากว่างานวิจัยที่เลือกทำมันเป็นไปคนละสายเลยค่ะ
จากเมื่อก่อนที่กินข้าวด้วยกันเป็นกลุ่ม กลายเป็นต่างคนต่างแยกย้ายกันกินข้าว แยกกันทำงาน เพื่อจะเร่งงานให้จบทันภายใน 2 ปี
ซึ่ง 1 คนในกลุ่มนี้ซึ่งเป็นผู้ชาย จขกท.ขอเรียกว่า พี นะคะ
พี เนี่ยเป็นคนที่ดูภายนอกเค้าจะค่อนข้างเงียบ เก็บตัว เค้าจะสนิทกับจขกท. มากที่สุดค่ะ เวลาขอความช่วยเหลืออะไรเค้าจะเต็มใจทำเสมอๆ
พีถนัดในสายงานคอมพิวเตอร์ เพื่อนๆก็จะคอยเรียกให้ลงโปรแกรมให้ ไม่ว่าจะเรียกให้มาช่วยวันไหนเค้าจะไม่เคยเกี่ยงเลยแม้แต่ในวันเสาร์-อาทิตย์
ส่วนงานวิจัยที่พีเลือกทำนั้นค่อนข้างจะยากค่ะ ต้องคอยติดต่ออาจารย์นอกคณะเพื่อปรึกษาตลอดเวลา งานของพีก็เลยจะค่อนข้างช้า เมื่อเทียบกับเพื่อนคนอื่นๆ มันมักจะมีอุปสรรคหลายๆเรื่องจนเค้าท้อ
เค้าบอกว่าเค้านอนไม่ค่อยหลับจนต้องอาศัยยานอนหลับ และเค้าชอบตื่นกลางดึก เป็นแบบนี้ตลอดในช่วงที่เค้าแก้ปัญหาเรื่องงานวิจัยของเค้าไม่ได้ จขกท.และเพื่อนคนอื่นๆก็ใกล้จะเรียนจบแล้ว พีจะยิ่งรู้สึกกดดันมากขึ้นค่ะ
จนเพื่อนๆ สังเกตเห็นว่าขอบตาเค้าคล้ำมากๆ แถมน้ำหนักลดจนสังเกตเห็นได้ชัดเจน เหมือนกับว่าสุขภาพเค้าจะแย่ลงเรื่อยๆ
จขกท.มักจะเสนอความช่วยเหลือให้เค้าตลอดในเรื่องเรียน พยายามจะชวนเค้าออกมากินข้าวเพื่อจะได้คุยกันทำให้เค้าไม่คิดมาก แต่ก็ไม่รู้สึกว่าพีจะดีขึ้นเลย
อยากให้เค้าคุย อยากให้เค้ารู้ว่าเราเป็นห่วงเค้ามากๆค่ะ อยากให้เรียนจบออกไปพร้อมๆกัน
จึงอยากจะปรึกษาว่า จขกท.ควรจะทำอย่างไรดีให้พีเลิกเครียด เลิกคิดมาก เพราะสุดท้ายแล้วจขกท.เชื่อว่าทุกอย่างต้องมีทางออกค่ะ
เคยได้ยินมาว่าเวลาเพื่อนหรือคนรอบข้างมีปัญหา เราควรรับฟัง แต่ไม่ใช่แนะแนวทางการแก้ปัญหาให้เค้า แต่พีไม่ยอมออกมาเจอเพื่อนๆเลย
หรือว่าเราเป็นเพื่อนต่างเพศ เค้าถึงไม่อยากเปิดใจ (ตอนนี้คิดไปต่างๆ นาๆแล้วค่ะ)
ปล. เราไม่ได้คิดกันเกินเพื่อนนะคะ จขกท.เป็นห่วงพีมากกลัวว่าวันนึงเค้าเกิดแย่ลงมากกว่าเดิมกลัวจะช่วยเค้าไม่ได้