ขอโทษ

เลิกกับแฟนคนล่าสุดมา 6 เดือน รู้จักกันก็จะเกือบปี เลิกกันเพราะมันแชร์รูป ผญ ถ่ายแบบสยิว มีคนบอกว่าเราคิดมากไปป่ะ มันก็เรื่องธรรมดาของผู้ชาย จริงๆแล้วมันมีเยอะกว่านี้อีก ร้องไห้กับมันมา 16 ครั้งกูนับได้เลย เพราะเบื่อกับมันแล้วก็คิดว่าพอแล้ว เรายังวัยรุ่น ชีวิตต้องเจอคนอีกมากมาย กูต้องเจอคนที่ดีกว่านี้ ช่วงแรกที่เลิกกันมีคนมาแวะเวียนชีวิตเราบ้างแต่เราไม่ได้จริงจัง จน 14 กุมภา วันเกิดมันเลยให้เพื่อนเราไปแฮปมัน มันก็ถามหาเรานะ เราเลยแอดเฟสมันไป นั่นแหละคือจุดที่กลับมาคุยกัน คุยไปๆมาๆมันก็พูดเข้าเรื่องอดีต มันบอกว่ามันรอเรามาตลอด มันไม่เคยมีใครเลย เรื่องนี้เรื่องจริงไปสืบมา แตาเรามีคนคุยอีกคนนึงอยู่เลยไม่อะไร เราไม่ผูกมัดใครคุยไปเรื่อยๆเวลาจะช่วยตัดคนที่ไม่ใช่ออกไปเอง จนเมื่อคืนอ่ะ ไปเจอว่าคนที่คุยอยู่มันคุยกับคนอื่น ไม่ได้เสียใจนะแต่โกรธ เป็นคนโมโหร้าย นี่ก็ด่ามันให้ไปตาย รู้สึกเหมือนโดนเหยียบ กับคนคุยไม่ใช่แฟนหรอก แต่ที่ทำอยู่ทุกวันมันก็ไม่ต่าง ก็เลยนึกถึงแฟนเก่า มันรู้ว่าเรามีคนคุย แต่มันเลือกที่จะรอ เราไประบายใส่มันเรื่อง ผช คนอื่นมันก็ยังอยู่เป็นเพื่อน ไม่ไล่เราคอยปลอบเรา เป็นเพราะเราทิฐิสูงเกินไป อะไรที่มันทำให้ก็ไม่เคยมีใครทำให้แบบมัน กับทุกสิ่งที่มันทำแค่ความผิดที่พอให้อภัยได้เรากับเลือกที่จะทิ้งมันไอ้ความคิดที่ว่าต้องเจอคนที่ดีกว่ามันจนวันนี้กูก็ยังไม่เจอ มีรักแท้อยู่ดูแลไม่ได้อ่ะ แล้วมันก็ส่งเพลง สักวินา มาให้พอเปิดฟังเข้าใจมันเลยอ่ะว่ารู้สึกอะไรอยากขอโทษมันมากๆ มันขอคืนดีมา 3 รอบ แต่เราก็ตอบแบบเดิมว่าไม่พร้อม มันก็บอกว่าไม่เป็นไร รอมันพร้อมก่อน เพราะมันสอบติด ช่างฝีมือทหาร มันก็บอกว่ามันกลัวไม่มีเวลาให้เรา แต่มันรอเรากลับมา มันก็บอกว่ากลัวมีคนมาแย่งเราไป จนวันนี้มันไปโพสว่า ไม่ใช่กูไม่รู้หรอกการที่ต้องเสียของรักไปเพราะความลังเลของตัวเองเป็นยังไงมันจะเป็นสิ่งที่ยังติดค้างอยู่ในใจไม่ไปไหนต่อให้หาของสิ่งอื่นเเทนมันก็ไม่เหมือนของที่รัก แล้วเพื่อนมันมาเม้นว่า เขาดีกับหรือถ้ายังดีกันอยู่...ไม่กลับไปคบละถ้าคนมันใช่อ่ะ  แต่ถ้าอยากได้รักดีๆก้ไม่ควรมักง่ายงี้วะคือเพื่อนมันก็รู้ว่าเรามีคนคุยอยู่ ละตั้งแต่เลิกกันมันก็ทำตัวเพล์บอยตลอด เพื่อนเลยพูดทำนองว่าไปหารักใหม่ที่ซื่ิอสัตย์ประมาณนี้ แต่เราก็เข้าใจนะเราเองก็ไม่แน่ไม่นอน เราเองก็ยังไม่อยากผูกมัดกับใคร ไม่แปลกที่ว่าวันนึงมันจะไม่รอ มันจะไปเจอใครที่ดีคนที่คอยเติมเต็มให้มันเราก็ยินดี สุดท้ายก็คงเป็นเราที่ไม่เหลือใคร