มีใครเคยรู้สึกแบบว่าเฉยๆกับทุกอย่างวันๆมีแต่คิดว่าตัวเองจะทำอะไรดีเหมือนชีวิตเราต้องการอะไรสักอย่างที่ขาดหายไป

.....นี่เป็นกระทู้แรกของผมนะครับ ผมพูดอะไรไม่ค่อยเก่งหรอกนะถ้าไม่ดีหรือมีไรควรแก้ไขก้เม้นบอกได้นะครับ

ผมรู้สึกว่าพักนี้ผมมีความรู้สึกว่าผม ไม่ค่อยจะกระตือรือร้นกับอะรเลยวันๆผมเอาแต่นั่งเล่นโทรศัพท์ไม่ทำไรเลยผมก็คิดไรไม่ออกเลยว่าผมจะทำแะไรให้ผ่านวันวันหนึ่งไป.       ผมไม่ได้เป็นงี้มาตลอดหรอก  ผมเพิ่งมาเป็นตอนจบม.4 นี้แหล่ะ ( ตอนนี้อยู่ม.5 ) คือผมเริ่มจะไม่ค่อยสนใจอะไรรอบข้างจากที่เคยสนุกเคยเล่นกะเพื่อน ตอนนี้ผมก้เฉยๆไปแล้ว  ผมเป็นคนชอบความสงบชอบอยู่คนเดียวนะแต่ก้ ชอบสนุกสนานอะแหล่ะ. แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้วไง
ผมเป็นคนที่ชอบถ่ายรูปนะครับเวลาที่ผมเครียดเรื่องเรียน เรื่องครอบครัว ผมจะเก็บไปคิดแล้วมันจะวกวนอยู่ในหัวแบบคิดอะไรไม่ออก ไม่รู้ทางออกว่าจะทำไง  ผมก้จะเอาสิ่งที่ผมชอบที่สุดมาทำ คือถ่ายรูป. ไม่ได้ถ่ายตัวเองนะครับ. ถ่ายวิวรอบตัว  ผมจะชอบโพสในไอจี เพื่อนก้บอกว่าผมถ่ายสวยนะ แต่ผมก้งั้นๆแหล่ะ  ทางครอบครัวไม่สนับสนุนให้ถ่ายรูป เคยขอซื้อกล้องแล้ว. ก้มีคนบอกมันไร้สาระ ทางครอบครัวอยากให้ผมเป็นหมอ เรียนจบแพทย์  มีงานทำ
ซึ่งครอบครัวผมจะชอบกดดันอะครับ. ชอบพูดเบียดเสียดว่าคนนั้นคนนี้เขาก้มีงานทำมาเลี้ยงพ่อแม่แล้ว  เราก้ต้องมีงานเหมือนกันนะ  ผมก็เข้าใจแหล่ะว่าเขาเป็นห่วงเขาหวังดี  ผมไม่มีสิทธิ์อิสระเหมือนสัยรุ่นคนอื่นเลยนะ เที่ยวก้ไปไม่ได้ ต้องอยู่แต่บ้าน จนผมเริ่มรู้สึกด้านชากับหลายๆอยาก  จากสิ่งที่เคยชอบมันก่เริ่มเบื่อขึ้นมา    ผมเลยคิดว่าผมจะเป็นคนไร้ความรู้สึกรึเปล่า......