ผมกับแฟนเราเลิกกันไปแล้วกับมาคบกันใหม่ ในช่วงแรกที่กลับมาคบกันทุกอย่างก็เป็นไปได้ดีเรามีความสุขมากผ่านไปประมาณสองเดือนเขาต้องการให้ผมเป็นในแบบที่เขาเป็น ง่ายๆคือ แบบเพลงตัวปลอมของพี่ลุลา แต่ที่จริงเขาต้องการให้ผมปฏิบัติต่อเขาเหมือนที่แฟนเก่าเขาเคยทำด้วยความที่เรารักเขา ผมยอมรับว่าผมยอมที่จะทำตามที่เขาต้องการเพื่อประคองเรื่องของเราให้ได้ถามว่ามันแปลกๆไหมที่เราต้องเป็นคนอื่นมันก็แปลงแต่ก็เต็มใจทำ เวลาทะเลาะกันเขาจะพูดถึงแฟนเก่าเขาแต่ไม่พูดตรงๆเธอจะชอบพูดว่า "คนอื่นเขายังทำได้ดีกว่าเธอทำอีก" ผมบอกก็ผมพยายามแล้วเธอก็ตอบผมว่า "ผมควรจะทำได้ดีกว่านี้" จนกระทั้ง 4 เดือนที่ผ่านมาสิ่งที่ทำให้ผมรู้ว่าผมเริ่มอยู่คนเดียวได้เกิดจาก การที่เธอชอบหายไปไม่ตอบข้อความ ไม่รับสาย เห็นมิสคอลไม่โทรกลับ ไปไหนมาไหนจะบอกแต่ไม่ทุกครั้ง แต่ทุกอย่างเป็นสิ่งที่เธอต้องการจากผมและผมก็ทำให้ และที่แย่ไปกว่านั่น 4 วันสำคัญที่ทำให้ผมคิดว่าตอนนี้ผมอยู่คนเดียวได้
เดือน มค เราตกลงจะฉลองด้วยกันในคืนส่งท้ายปีโดยที่ผมยอมปฏิเสธที่ไม่ไป ตปท กับครอบครัวผมก็ได้บอกเธอแล้วว่าจะรอและไม่ไปกับครอบครัว วันที่ 31 ธค เราทะเลาะกันแล้วเธอก็บอกว่าไม่อยากเจอและให้เหตุผลว่าจะอยู่กับเพื่อนและบอกให้ผมไปอยู่กับครอบครัวความรู้สึกตอนนั่นคนเดียวในวันปีใหม่หรอ แต่สุดท้ายเธอก็มาเรารู้สึกดีใจที่เธอมาและก็แย่กับความรู้ตอนแรก
ต่อมาในเดือนกุมภาวันวาเลนไทน์ เราทะเลาะกันเนื่องจากเรื่องเข้าใจผิด เธอลุกออกจากเตียงเก็บข้าวของ แต่เรื่องที่เข้าใจผิดผมดันไปเข้าใจถูกกับสิ่งที่เธอกำลังปิดบังบางอย่างและก็เป็นเรื่องที่น่าขำเธอนั่งกินข้าวกับผมในวันวาเลนไทแต่เธอโพสในเฟสบุคอีกอันนึงว่าเธอโสด เธอโดนทิ้งและผมคงพูดจี้จุดของเธอ เธอเดินปรีเข้ามาตบหน้าผมเข้าอย่างจังทุกอย่างในตอนนั่นสงบนิ่ง สักพักเธอรู้สึกผิดเธอขอให้ผมตบเธอกลับผมไม่ทำครับใครจะทำคนที่เรารักลงผมเข้าใจว่าอารมณ์เธอร้องไห้ผมก็ได้แต่บอกไม่เป็นไรผมเข้าใจ
เดือนมีนาเป็นเดือนของวันเกิดผม ในต้นเดือนผมต้องบินไปเมืองนอก เรามีปัญหากันก่อนที่ผมจะบิน เมื่อแลนเราก็พยายามคุยกันเพื่อไม่ให้รู้สึกว่าหายกันไปสุดท้ายเธอบอกเลิกกับผมและเธอก็หายไป5วันผมพยายามเมดเสดโทรหาทุกช่องทงเท่าที่จะทำได้แต่เธอก็ไม่ตอบผมแต่อับเดดชีวิตและสถานะตัวเองได้ผมเลยเริ่มนึกขึ้นได้ในระหว่างที่เขาสุขแล้วเราทุกการที่เขาไม่มีเราเขาน่าจะมีความสุขมากกว่า ผมจึงนิ่งไปแล้วเธอก็เมดเสดมาเราก็คุยปกติหลังจากนั่นหลังจากผมบินกลับมาตรงกับช่วงวันเกิดเรานัดกันไว้ว่าจะไปทานข้าวด้วยกันผมปฏิเสธที่จะไปกับเพื่อนกับครอบครัวในวันเกิดเพื่อรอเขาและสุดท้าย เธอบอกเลิกผมอีกครั้งในวันเกิดผมยอมรับนะครั้งนี้ผมร้องไห้และเสียใจแต่ผมไม่ถามเธอว่าอะไรยังไงผมได้แต่อ่านข้อความแล้วนิ่ง เธอโทรมาถามว่าผมโอเคใช่ไหมผมจึงถามกลับว่าผมทำอะไรได้ครับ ผมเสียใจร้องไห้จนหลับไป ก่อนที่เธอจะโทรมาพร้อมบอกอยู่ข้างล่างลงมาเจอกันหน่อย
สำหรับเดือนเมษานี้ก็เหมือน มค ที่เขาว่าจะมาหาและที่บ้านผมไป ตปท และสุดท้ายผมก็อยู่คนเดียว และเขาก็ไม่มาผมโทรไปเธอบอกว่าไม่รู้ ยังไม่คิด อาจไม่ไป ผมก็เสียใจนะจนทบทวนว่าหลายๆครั้งทุกอย่างที่รู้สึกไปก็เรานี่ที่ต้องรู้สึกและอยู่กับมันคนเดียวจนตอนนี้ไม่รู้สึกว่าผมกับเขาเป็นแม้แต่แฟนในระหว่างที่เพื่อนชวนผมไปเล่นสงกรานต์ผมกลับเลือกที่จะรอเพื่อเขาจะเปลี่ยนใจแต่สิ่งที่เขาบอกไม่รู้คือเขาออกไปเที่ยวกับเพื่อนของเขาอย่างสนุกในระหว่างที่เรารอเขาเพราะคำว่าไม่รู้ไม่แน่ใจ
ผมผิดไหมถ้าตอนนี้ผมเลือกที่จะอยู่คนเดียวและผมอยู่ได้แล้ว หรือว่าเป็นแค่อารมณ์แค่ตอนนี้
ผมผิดไหมที่อยู่คนเดียวได้?
เดือน มค เราตกลงจะฉลองด้วยกันในคืนส่งท้ายปีโดยที่ผมยอมปฏิเสธที่ไม่ไป ตปท กับครอบครัวผมก็ได้บอกเธอแล้วว่าจะรอและไม่ไปกับครอบครัว วันที่ 31 ธค เราทะเลาะกันแล้วเธอก็บอกว่าไม่อยากเจอและให้เหตุผลว่าจะอยู่กับเพื่อนและบอกให้ผมไปอยู่กับครอบครัวความรู้สึกตอนนั่นคนเดียวในวันปีใหม่หรอ แต่สุดท้ายเธอก็มาเรารู้สึกดีใจที่เธอมาและก็แย่กับความรู้ตอนแรก
ต่อมาในเดือนกุมภาวันวาเลนไทน์ เราทะเลาะกันเนื่องจากเรื่องเข้าใจผิด เธอลุกออกจากเตียงเก็บข้าวของ แต่เรื่องที่เข้าใจผิดผมดันไปเข้าใจถูกกับสิ่งที่เธอกำลังปิดบังบางอย่างและก็เป็นเรื่องที่น่าขำเธอนั่งกินข้าวกับผมในวันวาเลนไทแต่เธอโพสในเฟสบุคอีกอันนึงว่าเธอโสด เธอโดนทิ้งและผมคงพูดจี้จุดของเธอ เธอเดินปรีเข้ามาตบหน้าผมเข้าอย่างจังทุกอย่างในตอนนั่นสงบนิ่ง สักพักเธอรู้สึกผิดเธอขอให้ผมตบเธอกลับผมไม่ทำครับใครจะทำคนที่เรารักลงผมเข้าใจว่าอารมณ์เธอร้องไห้ผมก็ได้แต่บอกไม่เป็นไรผมเข้าใจ
เดือนมีนาเป็นเดือนของวันเกิดผม ในต้นเดือนผมต้องบินไปเมืองนอก เรามีปัญหากันก่อนที่ผมจะบิน เมื่อแลนเราก็พยายามคุยกันเพื่อไม่ให้รู้สึกว่าหายกันไปสุดท้ายเธอบอกเลิกกับผมและเธอก็หายไป5วันผมพยายามเมดเสดโทรหาทุกช่องทงเท่าที่จะทำได้แต่เธอก็ไม่ตอบผมแต่อับเดดชีวิตและสถานะตัวเองได้ผมเลยเริ่มนึกขึ้นได้ในระหว่างที่เขาสุขแล้วเราทุกการที่เขาไม่มีเราเขาน่าจะมีความสุขมากกว่า ผมจึงนิ่งไปแล้วเธอก็เมดเสดมาเราก็คุยปกติหลังจากนั่นหลังจากผมบินกลับมาตรงกับช่วงวันเกิดเรานัดกันไว้ว่าจะไปทานข้าวด้วยกันผมปฏิเสธที่จะไปกับเพื่อนกับครอบครัวในวันเกิดเพื่อรอเขาและสุดท้าย เธอบอกเลิกผมอีกครั้งในวันเกิดผมยอมรับนะครั้งนี้ผมร้องไห้และเสียใจแต่ผมไม่ถามเธอว่าอะไรยังไงผมได้แต่อ่านข้อความแล้วนิ่ง เธอโทรมาถามว่าผมโอเคใช่ไหมผมจึงถามกลับว่าผมทำอะไรได้ครับ ผมเสียใจร้องไห้จนหลับไป ก่อนที่เธอจะโทรมาพร้อมบอกอยู่ข้างล่างลงมาเจอกันหน่อย
สำหรับเดือนเมษานี้ก็เหมือน มค ที่เขาว่าจะมาหาและที่บ้านผมไป ตปท และสุดท้ายผมก็อยู่คนเดียว และเขาก็ไม่มาผมโทรไปเธอบอกว่าไม่รู้ ยังไม่คิด อาจไม่ไป ผมก็เสียใจนะจนทบทวนว่าหลายๆครั้งทุกอย่างที่รู้สึกไปก็เรานี่ที่ต้องรู้สึกและอยู่กับมันคนเดียวจนตอนนี้ไม่รู้สึกว่าผมกับเขาเป็นแม้แต่แฟนในระหว่างที่เพื่อนชวนผมไปเล่นสงกรานต์ผมกลับเลือกที่จะรอเพื่อเขาจะเปลี่ยนใจแต่สิ่งที่เขาบอกไม่รู้คือเขาออกไปเที่ยวกับเพื่อนของเขาอย่างสนุกในระหว่างที่เรารอเขาเพราะคำว่าไม่รู้ไม่แน่ใจ
ผมผิดไหมถ้าตอนนี้ผมเลือกที่จะอยู่คนเดียวและผมอยู่ได้แล้ว หรือว่าเป็นแค่อารมณ์แค่ตอนนี้