สวัสดีค่ะ เราขอแนะนำตัวก่อน เราเป้นลูกสาวคนเล็ก เราเป็นเด็กที่พ่อแม่ตั้งให้อยู่ในกรอบตลอด เรายังขับรถมอเตอร์ไซค์ไม่เป็นเลยค่ะ.. พ่อกับแม่เราไม่อนุญาติให้เราขับเลย ขี่ซ่อนกับเพื่อน พ่อกับแม่เราก็ด่า เราเคยมีแฟนคนนึง ตอนนั่นวันวาเลนไทน์ แม่เราจับได้ว่าเราซื้อดอกไม้ จะไปให้แฟน แม่เราโกรธมาก ขอคุยกับแฟน แล้วก็ด่าแฟนเราสารพัด แม่เรสไม่เคยยอมรับให้เรามีแฟน
จนเรามามีแฟนตอนนี้ เราก็แอบคบอีก ไม่ให้แม่เรารู้ แต่พ่อแม่ฝั่งผู้ชายรับรู้นะคะ พอมาวันนึง ตอนเราคบกันได้ประมาณ4-5เดือน แม่เราจับได้ แม่เราก็โกรธมากค่ะ พอรู้ว่าเรามีอะไรกันแล้ว แม่เราตบหน้าแฟนเรา แล้วก็ขอคุยกับแม่แฟนเราค่ะ แม่เราตกลงกัยแม่แฟนเราว่าจะให้เราสองคนหมั่นกัน เพราะด็ได้เสียกันแล้ว เราเป้นผู้หญิงเราเป้นฝ่ายเสียหาย วันนั่น มีแต่แฟนเราที่พูดกับแม่ เราพูดอะไรไม่ออกเลยค่ะ แฟนพูดให้เราคบกันได้ต่อ แล้วก็จนมาตบกันได้จนถึงตอนนี้ก็เกือนปีแล้ว
เรากับแฟนทะเลาะกันบ่อยมาก มีหลายอย่างที่ไม่เข้าใจกัน เดี่ยวดีกันเดี่ยวทะเลาะกัน ทุกครั้งที่ทะเลาะกัน มักจะแรงมากๆ เราเสียใจมาก เรายอมรับค่ะ ว่ารับมำร้ายตัวเองอยู่บ่อยครั้ง มันเหมือนได้ปลดปล่อย ทุกครั้งที่เราไม่มีสติ ทุกครั้งที่เราคิดอะไรไม่ออก ร้องไห้หนัก เราจะกรีด ต้นแขนของตัวเอง เพราะไม่อยากให้คนรอบข้างรู้ แฟนเราก็ยังไม่รู้ เวลาทำ เราจะรุ้สึกว่าเรามีสติมากขึ้น เราสบายใจ และเราเลิกร้องไห้ เราก็จะทำมันทุกครั้ง เวลาเราเสียใจหรือไม่สบายใจ จนตอนนี้ เราสับสน ตอนที่เราทะเลาะกับเขาถี่กันเรื่อยๆ เรารู้สึกเหนื่อย ไม่อยากมีชีวิตอยู่ แต่ก็ไม่ได้อยากตาย.. เราไม่อยากรับรู้ ไม่อยากเจ็บ ไม่รู้ว่าจะอยู่ไปทำไมแต่ละวัน เหมือนรอรับความเจ็บใจ ที่ค่อยๆเข้ามาที่ละเรื่อง เหมือนเราอยู่ตัวคนเดียว ไม่มีใคร พ่อกับแม่ก็ไม่กล้าปรึกษา เพื่อน.. ก็ไปหาไม่ได้ แชทคุย แต่ละคน ก็เหมือนไม่อยากจะคุยกับเรา เหมือนจี้เกียจตอบเรา เราเหนื่อย เราควรทำไงดี เราไม่เคยโดนปลอบใจ ด้วยคำดีๆเลย เราท้อแล้วนะ กับการมีชีวิตอยุ่แบบนี้ในแต่ละวัน..
เราเป็นโรถซึมเศร้ารึป่าว..
จนเรามามีแฟนตอนนี้ เราก็แอบคบอีก ไม่ให้แม่เรารู้ แต่พ่อแม่ฝั่งผู้ชายรับรู้นะคะ พอมาวันนึง ตอนเราคบกันได้ประมาณ4-5เดือน แม่เราจับได้ แม่เราก็โกรธมากค่ะ พอรู้ว่าเรามีอะไรกันแล้ว แม่เราตบหน้าแฟนเรา แล้วก็ขอคุยกับแม่แฟนเราค่ะ แม่เราตกลงกัยแม่แฟนเราว่าจะให้เราสองคนหมั่นกัน เพราะด็ได้เสียกันแล้ว เราเป้นผู้หญิงเราเป้นฝ่ายเสียหาย วันนั่น มีแต่แฟนเราที่พูดกับแม่ เราพูดอะไรไม่ออกเลยค่ะ แฟนพูดให้เราคบกันได้ต่อ แล้วก็จนมาตบกันได้จนถึงตอนนี้ก็เกือนปีแล้ว
เรากับแฟนทะเลาะกันบ่อยมาก มีหลายอย่างที่ไม่เข้าใจกัน เดี่ยวดีกันเดี่ยวทะเลาะกัน ทุกครั้งที่ทะเลาะกัน มักจะแรงมากๆ เราเสียใจมาก เรายอมรับค่ะ ว่ารับมำร้ายตัวเองอยู่บ่อยครั้ง มันเหมือนได้ปลดปล่อย ทุกครั้งที่เราไม่มีสติ ทุกครั้งที่เราคิดอะไรไม่ออก ร้องไห้หนัก เราจะกรีด ต้นแขนของตัวเอง เพราะไม่อยากให้คนรอบข้างรู้ แฟนเราก็ยังไม่รู้ เวลาทำ เราจะรุ้สึกว่าเรามีสติมากขึ้น เราสบายใจ และเราเลิกร้องไห้ เราก็จะทำมันทุกครั้ง เวลาเราเสียใจหรือไม่สบายใจ จนตอนนี้ เราสับสน ตอนที่เราทะเลาะกับเขาถี่กันเรื่อยๆ เรารู้สึกเหนื่อย ไม่อยากมีชีวิตอยู่ แต่ก็ไม่ได้อยากตาย.. เราไม่อยากรับรู้ ไม่อยากเจ็บ ไม่รู้ว่าจะอยู่ไปทำไมแต่ละวัน เหมือนรอรับความเจ็บใจ ที่ค่อยๆเข้ามาที่ละเรื่อง เหมือนเราอยู่ตัวคนเดียว ไม่มีใคร พ่อกับแม่ก็ไม่กล้าปรึกษา เพื่อน.. ก็ไปหาไม่ได้ แชทคุย แต่ละคน ก็เหมือนไม่อยากจะคุยกับเรา เหมือนจี้เกียจตอบเรา เราเหนื่อย เราควรทำไงดี เราไม่เคยโดนปลอบใจ ด้วยคำดีๆเลย เราท้อแล้วนะ กับการมีชีวิตอยุ่แบบนี้ในแต่ละวัน..