แต่ก่อนเราก็ไม่ได้อยากมีใคร อยู่คนเดียวแฮปปี้ดี ตั้งแต่เค้าเข้ามาเราก็เหลวไหลขึ้น ทั้งๆที่เค้าก็คอยให้กำลังใจเรา เป็นที่ปรึกษาให้เราทุกเรื่อง เป็นเพราะเราเป็นคนแบบนี้เองมากกว่า เราไม่อยากเสียเค้าไป บางทีเราก็งี้เง่าหนักเกินไป เค้าเองก็ชอบงอนเรื่องไม่เป็นเรื่อง อย่างเราเรียนไม่มีเวลาบ้างหล่ะ ทุกวันนี้คุยกันนับคำได้เลย บางทีมาคิดๆดูเราคงไม่ต้องการใครมั้ง เราไม่ได้เหงาเลยถ้าจะอยู่คนเดียว เราอยากบอกเลิกเค้า แต่เค้าไม่ผิด ผิดที่เราเอง เราไม่พร้อมรับใคร คิดนะว่าอยากโสดตลอดชีวิต ด้วยจังหวะที่เค้าเข้ามาตอนเรากำลังเคว้งๆพอดีมั้ง เลยคบกันมาถึงทุกวันนี้ วันไหนไม่ได้คุยกับเค้ามันก็รู้สึกขาดๆอะไรไปนะ แต่ไม่รู้ว่าการกลับไปจุดเดิมมันจะดีรึเปล่า อยากอยู่คนเดียวด้วยจริงๆ ไม่รู้จะบอกเค้ายังไงดี อย่างน้อยคบเป็นเพื่อน เป็นพี่เป็นน้อง ปรึกษากันไปเรื่อยๆมันน่าจะดีกว่า แต่ถ้าเราบอกเลิกเค้าไปมันคงกลับไปเป็นแบบนั้นไม่ได้ เราควรทำไงดี เค้าเป็นคนเดียวที่เราสามารถคุยได้ทุกเรื่องอ่ะ ไม่มีเค้าแล้วเราก็ไม่รู้จะระบายอะไรกับใคร หรือจริงๆแล้วเราไม่ได้รักเค้า หรือเราแค่ต้องการเพื่อน ปกติเป็นคนคบเพื่อนแบบเผินๆ แต่กับคนนี้ให้ใจไปเต็มๆ
ควรอยู่คนเดียวดีไหม