ทานอันประเสริฐที่พระพุทธองค์ตรัสไว้ มี ๓ อย่างคือ วัตถุทาน อภัยทาน ธรรมทาน
วัตถุทาน แก้ว แหวน เงินทอง ท่านตรัสว่า บุญที่สร้างเจดีย์ ๑๐๐ หลัง ก็ไม่เท่าให้อภัยทานเป็นบุญ เพราะอภัยทานจะทำให้จิตยอมในกรรม ไม่อาฆาต พยาบาท จองเวร ไม่ผูกเวรให้ต้องกลับมาเกิดเจอกันอีก ส่วนบุญที่ให้อภัยทานก็ยังไม่เท่าบุญธรรมทาน เพราะการให้ความปรารถนาดี ความจริงใจ ความรู้ต่างๆเป็นบุญที่ประเสริฐที่สุด เป็นมหากุศล มิต้องเสียเงิน เสียทอง แต่ทุกวัดกลับไม่เน้นบุญเหล่านี้ มีแต่ขอให้มีความสุขความเจริญ อายุมั่นขวัญยืน เป็นเจ้าคนนายคน ร่ำรวย เงินทองไหลมาเทมา มันจะไหลและเทมาจากไหนถ้าเราไม่มีมานะทำเอาด้วยสุจริตชน
คน คือ สัตว์จำพวกหนึ่ง ที่มีร่างกายตั้งฉากกับโลก (น) ทำให้ยุ่งเหยิง สับสน วุ่นวาย (ก)
มนุษย์ คือ ผู้มีใจสูง มีสงสาร มีช่วยเหลือ มีความยินดียินร้าย มีความวางเฉย (๔ อย่าง)
พระ คือ ผู้มีใจประเสริฐ มีแต่ความสงสาร มีแต่ความช่วยเหลือ (๒ อย่าง)
เป็นมนุษย์เป็นได้ด้วยใจสูง เหมือนนกยูงมีดีที่แววขน ถ้าใจต่ำก็เป็นได้เพียงแค่คน แล้วท่านละในแต่ละวันเป็นอะไร? เป็น สัตว์ มนุษย์ พระ(ใจ)กี่%
วันๆ ล่วงไปๆ ท่านได้ทำอะไรให้เป็นประโยชน์ต่อตนเองและสังคมโลกบ้างหรือยัง (ตรัส)
พุทธศาสนาสอนเรื่อง บาปมีจริง บุญมีจริง เวรกรรมมีจริง การกลับมาเกิดมีจริง และการไม่กลับมาเกิดก็มีจริง (ดับขันธ์๕) ท่านจึงตรัสไว้ว่า จงทำความถึงพร้อมด้วยความไม่ประมาทเถิด บุคคลจะพ้นทุกข์ได้ด้วยความเพียร (สติปัฏฐาน)
ผมอายุ ๕๗ ภรรยา ๕๗ บุตร ๓๓ (ร.ต.อ.) ปฏิบัติธรรมที่บ้าน ๓๐ ปี วันนี้อยากพาครอบครัวออกบวชตลอดชีวิต ผมอยากหา วัดร้าง สำนักร้าง หรือที่ดินเพื่อสร้าง สำนักในรูปแบบของวัดจริงๆ คือไม่นิยมวัตถุ ไม่หาเงินสร้างโบสถ์ วิหาร ถาวรวัตถุ รูปปั้นหาเงินต่างๆ ไม่มีคอมพิวเตอร์ มือถือ ทีวี ไม่มีอะไรมามอมเมา กระตุ้นเร้าความเป็นสัตว์โลก มีแต่ป่าและธรรมชาติที่เรียบง่าย มีแต่ผู้ตั้งใจปฏิบัติ วัดมิใช่ที่ท่องเที่ยว หรือที่พักผ่อนหย่อนใจ แต่เป็นแหล่งหาความรู้ที่แท้จริง (สัจจะ) แสวงหาโมกขธรรม ถ้ามีเพื่อนร่วมเดินทางในแนวคิด ไม่ว่า ชาย หญิง เราจะเดินไปด้วยกัน สร้างพุทธที่ไม่แสวงหา ลาภ ยศ เงินทอง ชื่อเสียง แต่จะฝึกจิตเพื่อไปสู่ความหลุดพ้น ถ้ายังมีพุทธแท้หลงเหลืออยู่ เราขอแค่คำ สาธุ มิใช่การเพิกเฉย
พุทธแท้ แพ้ พุทธพาณิชย์ พุทธพาณิชย์กลืนกินพุทธแท้ไปแล้วหรือ ?
วัตถุทาน แก้ว แหวน เงินทอง ท่านตรัสว่า บุญที่สร้างเจดีย์ ๑๐๐ หลัง ก็ไม่เท่าให้อภัยทานเป็นบุญ เพราะอภัยทานจะทำให้จิตยอมในกรรม ไม่อาฆาต พยาบาท จองเวร ไม่ผูกเวรให้ต้องกลับมาเกิดเจอกันอีก ส่วนบุญที่ให้อภัยทานก็ยังไม่เท่าบุญธรรมทาน เพราะการให้ความปรารถนาดี ความจริงใจ ความรู้ต่างๆเป็นบุญที่ประเสริฐที่สุด เป็นมหากุศล มิต้องเสียเงิน เสียทอง แต่ทุกวัดกลับไม่เน้นบุญเหล่านี้ มีแต่ขอให้มีความสุขความเจริญ อายุมั่นขวัญยืน เป็นเจ้าคนนายคน ร่ำรวย เงินทองไหลมาเทมา มันจะไหลและเทมาจากไหนถ้าเราไม่มีมานะทำเอาด้วยสุจริตชน
คน คือ สัตว์จำพวกหนึ่ง ที่มีร่างกายตั้งฉากกับโลก (น) ทำให้ยุ่งเหยิง สับสน วุ่นวาย (ก)
มนุษย์ คือ ผู้มีใจสูง มีสงสาร มีช่วยเหลือ มีความยินดียินร้าย มีความวางเฉย (๔ อย่าง)
พระ คือ ผู้มีใจประเสริฐ มีแต่ความสงสาร มีแต่ความช่วยเหลือ (๒ อย่าง)
เป็นมนุษย์เป็นได้ด้วยใจสูง เหมือนนกยูงมีดีที่แววขน ถ้าใจต่ำก็เป็นได้เพียงแค่คน แล้วท่านละในแต่ละวันเป็นอะไร? เป็น สัตว์ มนุษย์ พระ(ใจ)กี่%
วันๆ ล่วงไปๆ ท่านได้ทำอะไรให้เป็นประโยชน์ต่อตนเองและสังคมโลกบ้างหรือยัง (ตรัส)
พุทธศาสนาสอนเรื่อง บาปมีจริง บุญมีจริง เวรกรรมมีจริง การกลับมาเกิดมีจริง และการไม่กลับมาเกิดก็มีจริง (ดับขันธ์๕) ท่านจึงตรัสไว้ว่า จงทำความถึงพร้อมด้วยความไม่ประมาทเถิด บุคคลจะพ้นทุกข์ได้ด้วยความเพียร (สติปัฏฐาน)
ผมอายุ ๕๗ ภรรยา ๕๗ บุตร ๓๓ (ร.ต.อ.) ปฏิบัติธรรมที่บ้าน ๓๐ ปี วันนี้อยากพาครอบครัวออกบวชตลอดชีวิต ผมอยากหา วัดร้าง สำนักร้าง หรือที่ดินเพื่อสร้าง สำนักในรูปแบบของวัดจริงๆ คือไม่นิยมวัตถุ ไม่หาเงินสร้างโบสถ์ วิหาร ถาวรวัตถุ รูปปั้นหาเงินต่างๆ ไม่มีคอมพิวเตอร์ มือถือ ทีวี ไม่มีอะไรมามอมเมา กระตุ้นเร้าความเป็นสัตว์โลก มีแต่ป่าและธรรมชาติที่เรียบง่าย มีแต่ผู้ตั้งใจปฏิบัติ วัดมิใช่ที่ท่องเที่ยว หรือที่พักผ่อนหย่อนใจ แต่เป็นแหล่งหาความรู้ที่แท้จริง (สัจจะ) แสวงหาโมกขธรรม ถ้ามีเพื่อนร่วมเดินทางในแนวคิด ไม่ว่า ชาย หญิง เราจะเดินไปด้วยกัน สร้างพุทธที่ไม่แสวงหา ลาภ ยศ เงินทอง ชื่อเสียง แต่จะฝึกจิตเพื่อไปสู่ความหลุดพ้น ถ้ายังมีพุทธแท้หลงเหลืออยู่ เราขอแค่คำ สาธุ มิใช่การเพิกเฉย