เป็นคนไม่ชอบเด็กมากๆเลยครับ(ทั้งๆที่ตอนเด็กผมก็รู้ตัวว่าดื้อ555) ถึงจะรู้ว่าเด็กมันยังไม่รู้ประสีประสา ไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร แต่ก็ยังไม่ชอบอยู่ดีเพราะตั้งแต่เกิดมาเจอแต่เด็กที่นิสัยค่อนข้างแย่(หรือปกติเด็กเป็นแบบนี้ทุกคนอยู่แล้วก็ไม่รู้) รำคาญตอนได้ยินเสียงร้องไห้ดัง พูดมาก วิ่งไปนู่นไปนี่ ทำร้ายเราแต่เราโต้กลับไม่ได้เพราะกลัวโดนผู้ใหญ่ด่าแล้วบวกกับเป็นคนแรงเยอะ ตอนนั้นเลยทำให้ผมตัดสินใจว่าอยู่ห่างๆเด็กไม่เข้าใกล้ ไม่พูด ไม่คุย ไม่มองหน้า
แต่ก็มีเหตุการณ์ที่ทำให้ผมจำเป็นต้องอยู่กับเด็กคือพ่อผมมีภรรยาใหม่ เขามีลูกด้วยกันตอนผมอายุ 12 -13 ซึ่งตอนที่ผมรู้เรื่องครั้งแรกก็อึ้งครับ เป็นลูกคนเดียว อยู่ดีๆจะมีน้องชาย ญาติส่วนมากก็อายุพอๆกันแล้วก็เป็นผู้หญิงกันซ่ะส่วนมาก แล้วทุนเดิมเป็นคนไม่ชอบเด็กอยู่แล้ว กลัวว่าจะรับแล้วไม่ได้แล้วก็ตามคาดครับ ตอนนี้ผมจะ 18 แล้ว น้องผมก็เข้าอนุบาลไปแล้ว และตอนนี้ผมไม่ชอบน้องตัวเองมากๆ อาจเป็นเพราะอายุที่ห่างกันเกินไปด้วย ความผูกพันธ์เลยห่างกัน แต่มันซนมากจริงๆครับ มากกว่าเด็กคนอื่นที่เคยเจอมาเป็น 10 เท่า ปกติก็อยู่กับทางแม่แหละครับแต่พอตอนที่ต้องมาเจอพ่อพ่อก็จะเอามันมาด้วย รำคาญมาก พูดมาก ชอบถือมีด-ส้อมมาเคาะเสียงดังในร้านอาหาร จนพ่อผมตี แล้วที่พีคมากๆคือมันโดนตีแล้วไม่ร้องไห้ครับ ผมงงมาก โดนตีแรงด้วย มันหัวเราะครับ ผมงงมากจริงๆ ปกติตอนเด็กผมโดนแกล้งตีเบาๆก็ร้องแล้ว พ่อผมยังไม่เคยตีผมเลย แต่พ่อก็ตีมันครับ ตีจนขี้เกียจตี แล้วน้องผมมันจะร้องไห้ด้วยเหตุผลเดียวเท่าที่ผมเคยเห็น คือ ต้องการอะไรแล้วไม่ได้ครับ มันอยากได้ของเล่นตลอดเวลาครับ ไม่ว่าจะไปไหน พอพ่อซื้อให้แล้วก็จะเอาอีก แล้วก็หยิบแต่ของแพงๆ พอพ่อไม่ซื้อก็ร้องไห้น่ารำคาญมาก ที่มันเป็นแบบนี้คงเพราะพ่อผมเป็นคนตามใจลูกครับ แม้กระทั่งผมในตอนเด็ก แต่แม่ผมโหดครับ ไม่ตามใจ ตีผมบ่อยมาก ร้องไห้ลงไปนอนดิ้นก็เดินหนีแกล้งให้ผมหาไม่เจออะไรประมาณนี้ แต่ภรรยาใหม่ของพ่อผมผมก็ไม่รู้ว่าเขาตามใจลูกรึเปล่า น้องผมถึงได้เอาแต่ใจขนาดนี้ ผมเครียดกับสิ่งที่ผมเจอมากเลยเอาเรื่องเจอไปเล่าให้แม่ฟังแต่พอแม่ฟังแม่ก็ขำครับ แล้วบอกกับผมว่าเด็กมันยังไม่รู้ประสีประสา ผมเซ็งมาก ผมก็ถามแม่ไปอีกว่าตอนเด็กดื้อเท่านี้ไหม แม่ก็บอกว่าผมไม่ดื้อ เป็นเด็กไม่ค่อยพูด แต่ร้องไห้บ่อยเพราะเป็นคนเอาแต่ใจอยากได้อะไรต้องได้ พอได้มาแล้วก็เงียบเลยสั่งไรทำหมด แต่ตอนเด็กอยู่กับแม่นานๆทีจะได้ของเล่นครับเพราะแม่คนอื่นใช้ไม้แข็งเวลาสอนลูกแต่แม่ผมใช้ไม้คมแฝกครับ5555 ปกติผมก็ไม่ได้ใส่ใจน้องครับ วันเกิดกับอายุแล้วก็ชื่อจริงมันผมยังไม่รู้เลย ตอนนี้ผมยังเครียดเรื่องน้องคนนี้ของผมไม่หาย ผมก็มีน้องเพิ่มมาอีคนนึงแล้วครับ (โอ้วววว)
ผมเบื่อกับการที่ต้องมาคอยเครียดกับเรื่องพวกนี้แล้วครับ มันพอจะมีวิธีที่ทำให้หายไม่ชอบเด็กไหมครับ ถึงจะรู้ว่าเด็กมันไม่รู้ประสีประสาก็ยังไม่ชอบอยู่ดี ผมควรไปพบจิตแพทย์ไหม555 หรือผมต้องไปบวช555 อยากถามคนที่เคยไม่ชอบเด็กว่ามันมีวิธีแก้ไหม หรือพอเรามีลูกแล้วจะหายไปเอง
อยากปรึกษาปัญหาเรื่องไม่ชอบเด็กครับ มันพอจะมีวิธีแก้ไหมครับ?
แต่ก็มีเหตุการณ์ที่ทำให้ผมจำเป็นต้องอยู่กับเด็กคือพ่อผมมีภรรยาใหม่ เขามีลูกด้วยกันตอนผมอายุ 12 -13 ซึ่งตอนที่ผมรู้เรื่องครั้งแรกก็อึ้งครับ เป็นลูกคนเดียว อยู่ดีๆจะมีน้องชาย ญาติส่วนมากก็อายุพอๆกันแล้วก็เป็นผู้หญิงกันซ่ะส่วนมาก แล้วทุนเดิมเป็นคนไม่ชอบเด็กอยู่แล้ว กลัวว่าจะรับแล้วไม่ได้แล้วก็ตามคาดครับ ตอนนี้ผมจะ 18 แล้ว น้องผมก็เข้าอนุบาลไปแล้ว และตอนนี้ผมไม่ชอบน้องตัวเองมากๆ อาจเป็นเพราะอายุที่ห่างกันเกินไปด้วย ความผูกพันธ์เลยห่างกัน แต่มันซนมากจริงๆครับ มากกว่าเด็กคนอื่นที่เคยเจอมาเป็น 10 เท่า ปกติก็อยู่กับทางแม่แหละครับแต่พอตอนที่ต้องมาเจอพ่อพ่อก็จะเอามันมาด้วย รำคาญมาก พูดมาก ชอบถือมีด-ส้อมมาเคาะเสียงดังในร้านอาหาร จนพ่อผมตี แล้วที่พีคมากๆคือมันโดนตีแล้วไม่ร้องไห้ครับ ผมงงมาก โดนตีแรงด้วย มันหัวเราะครับ ผมงงมากจริงๆ ปกติตอนเด็กผมโดนแกล้งตีเบาๆก็ร้องแล้ว พ่อผมยังไม่เคยตีผมเลย แต่พ่อก็ตีมันครับ ตีจนขี้เกียจตี แล้วน้องผมมันจะร้องไห้ด้วยเหตุผลเดียวเท่าที่ผมเคยเห็น คือ ต้องการอะไรแล้วไม่ได้ครับ มันอยากได้ของเล่นตลอดเวลาครับ ไม่ว่าจะไปไหน พอพ่อซื้อให้แล้วก็จะเอาอีก แล้วก็หยิบแต่ของแพงๆ พอพ่อไม่ซื้อก็ร้องไห้น่ารำคาญมาก ที่มันเป็นแบบนี้คงเพราะพ่อผมเป็นคนตามใจลูกครับ แม้กระทั่งผมในตอนเด็ก แต่แม่ผมโหดครับ ไม่ตามใจ ตีผมบ่อยมาก ร้องไห้ลงไปนอนดิ้นก็เดินหนีแกล้งให้ผมหาไม่เจออะไรประมาณนี้ แต่ภรรยาใหม่ของพ่อผมผมก็ไม่รู้ว่าเขาตามใจลูกรึเปล่า น้องผมถึงได้เอาแต่ใจขนาดนี้ ผมเครียดกับสิ่งที่ผมเจอมากเลยเอาเรื่องเจอไปเล่าให้แม่ฟังแต่พอแม่ฟังแม่ก็ขำครับ แล้วบอกกับผมว่าเด็กมันยังไม่รู้ประสีประสา ผมเซ็งมาก ผมก็ถามแม่ไปอีกว่าตอนเด็กดื้อเท่านี้ไหม แม่ก็บอกว่าผมไม่ดื้อ เป็นเด็กไม่ค่อยพูด แต่ร้องไห้บ่อยเพราะเป็นคนเอาแต่ใจอยากได้อะไรต้องได้ พอได้มาแล้วก็เงียบเลยสั่งไรทำหมด แต่ตอนเด็กอยู่กับแม่นานๆทีจะได้ของเล่นครับเพราะแม่คนอื่นใช้ไม้แข็งเวลาสอนลูกแต่แม่ผมใช้ไม้คมแฝกครับ5555 ปกติผมก็ไม่ได้ใส่ใจน้องครับ วันเกิดกับอายุแล้วก็ชื่อจริงมันผมยังไม่รู้เลย ตอนนี้ผมยังเครียดเรื่องน้องคนนี้ของผมไม่หาย ผมก็มีน้องเพิ่มมาอีคนนึงแล้วครับ (โอ้วววว)
ผมเบื่อกับการที่ต้องมาคอยเครียดกับเรื่องพวกนี้แล้วครับ มันพอจะมีวิธีที่ทำให้หายไม่ชอบเด็กไหมครับ ถึงจะรู้ว่าเด็กมันไม่รู้ประสีประสาก็ยังไม่ชอบอยู่ดี ผมควรไปพบจิตแพทย์ไหม555 หรือผมต้องไปบวช555 อยากถามคนที่เคยไม่ชอบเด็กว่ามันมีวิธีแก้ไหม หรือพอเรามีลูกแล้วจะหายไปเอง