ใกล้ปิดเทอมแล้ว เอากระทู้ที่เคยโพสต์ มา Rerun ใหม่ ไม่ว่ากันน๊าาาา
ก่อนอื่นต้องบอกก่อนนะคะ เรื่องที่จะเล่ามันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงและมันก็ผ่านมานานแล้ว เราอยากแชร์ให้เพื่อนๆได้อ่านกัน ใครมีประสบการณ์ฟินๆ น่ารักๆ แบบนี้ ก็เอามาฝากกันบ้างนะคะ เราขอแทนตัวเองว่า F และแทน คู่กรณีว่า J นะคะ
.....................
โรงเรียนของเราเป็นโรงเรียนที่ตั้งอยู่บนพื้นที่ราบสูงทางภาคเหนือ แบบพื้นที่กันดารค่ะ ตอนที่เราเพิ่งจบใหม่ๆ เราสอบบรรจุได้ที่ลำดับต้นๆ ก็เลยมีตัวเลือกแบบโหดมากอ่ะค่ะ เนื่องจากเพิ่งเกลี่ยตำแหน่งใหม่และตำแหน่งว่างก็จะเป็นพื้นที่ดอยทั้งนั้น ตอนไปเลือกสถานที่ประมาณว่าจับเข้าห้องและแจกกระดาษที่มีรายชื่อตำแหน่งว่างคนละแผ่น แล้วถามเลยค่ะ "ลำดับที่ 1 เลือก รร.อะไรคะ " ???แบบมึนๆงงๆมาก ไม่ให้ตั้งตัวกันเลยทีเดียว พอเลือโรงเรียนเสร็จก็ให้กลับไปเตรียมตัวที่บ้าน 15 วัน ช่วงนี้ตื่นเต้นมากค่ะ ไม่รู้เลยว่า รร.ที่ตัวเองเลือกอยู่ที่ไหน ต้องเตรียมอะไรไปบ้าง เพราะวันที่ไปรายงานตัว เราเจอ ผอ. ค่ะ แต่ ผอ.บอกแค่ว่า
ผอ. : มีห้องพักว่าง 1 ที่ ให้อยู่กับพี่ที่เค้าอยู่มาก่อนแล้ว ผมจะให้สอน วิทย์กับคณิตฯ ม. 1-3 นะ ไหวมั้ย?
F: ไหวค่ะ ไหว (เหงื่อเริ่มตก คือเราจบวิทย์มาก็จริงแต่คณิตศาสตร์เราโง่มากกก บ่องตง 55)
ผอ. : อยู่กับ ผมต้องขยันหน่อยนะ ผมค่อนข้างละเอียด ไว้เจอกันตอนเปิดเทอมนะ
แล้วท่านก็เดินจากไป .........
เราก็กลับบ้านค่ะ หาชื่อ รร. ในอินเทอร์เน็ต มีชื่อ รร. เป็นโรงเรียนขยายโอกาส อนุบาล - ม.3 ค่ะ ถัดมาก็หาดูแผนที่ค่ะ ปรากฏว่าไม่มีในแผนที่ประเทศไทย เอื๊อก เอื๊อก งานเข้าาา เอาน่า ใจดีสู้เสือ เตรียมข้าวของไป ทีวี ตู้เย็น เครื่องซักผ้า เรียกว่าเครื่องอำนวยความสะดวกเท่าที่จะหาได้มีเท่าไหร่เอาไปให้หมด ไปถามทางเอาข้างหน้าโลด 555 พ่อ แม่ ลุงป้าน้าอา สิบกว่าชีวิตไปส่งเราหมดเลย T-T ซึ้งจริง ๆ
พอถึงวันไปทำงานที่ รร. จริงๆแล้ว มันเกินกว่าที่คิดไว้มากกกค่ะ ห้องพักดี เหมือนรีสอร์ท บรรยาการศค่อนข้างดี เสียอย่างเดียว ทางลงโรงเรียนชันมากค่ะ แบบลงเกียร์ 1 ข้นเกียร์ 1 ยังลำบาก พอไปถึงพี่ที่อยู่ก่อนแล้วเค้าให้พ่อแม่เราขนของที่อำนวยความสะดวกกลับหมดเลย เพราะว่าของพี่เค้ามีอยู่แล้ว ให้ใช้ด้วยกัน เราก็เกรงใจนะ ตอนแรกเราจะให้แม่นอนกะเราด้วย พี่เค้าบอกว่า "น้อง F โตแล้วคุณแม่ไม่ต้องนอนด้วยหรอกค่ะ เดี๋ยวหนูดูแลเอง" ไม่อยากจะบอกเลยว่า หนูกลัวพี่น่ะแหละค่ะ เสียงดังและหน้าดุด้วย สรุปคือ ที่บ้านมาส่งเรา พร้อมกระเป๋าหนึ่งใบ มอเตอร์ไซค์ 1 คัน เท่านั้นจริงๆค่ะ มาส่งเช้า กลับบ่ายเลย ตอนแรกๆที่เริ่มทำงาน เราว่าทุกคนคงเป็นเหมือนกัน คือ อยากให้ผ่านไปซักปีนึง เรามาใหม่ อะไรมันก็ไม่คุ้น เราเป็นรุ่นน้องสุดในโรงเรียน ตอนนั้น 22 ค่ะ คือ เราเป็นคนที่ถ้าไม่รู้จักหรือไม่คุ้นเราจะไม่ค่อยคุยกับใครก่อน ไม่ได้หยิ่งนะ แต่เราไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆ เค้าพูดอะไรกันเราก็ยิ้ม ยิ้มอย่างเดียวเลยค่ะ แต่ถ้าเรารู้จักหรือสนิทกับใครแล้วเราจะออกแนวหลุดๆ ต๊องๆ หน่อยอ่านะ อิอิ ยังไม่เข้าเรื่องค่ายอาสาเลยเนอะ มา มา อยู่ได้สักสองเดือน มีหนังสือราชการมาถึง รร. ว่าจะมี นศ. มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งมาออกค่ายอาสาพัฒนาชนบท ผอ.ก็ออกคำสั่งให้แต่ละฝ่ายทำหน้าที่ นู่น นี่ นั่น สำหรับเรา ได้ช่วยพี่เค้าจัดห้องรับรอง คือ เราจะสละห้องเรียน 1 ห้อง และห้องสมุด ให้ นศ.ที่มาออกค่าย เรากับพี่อีกคนต้องหาที่นอน เสื่อ หมอน หรืออะไรก็ตามที่ยังขาด สำหรับเราเป็นคนที่ถ้าได้รับคำสั่งแล้ว จะรีบทำเลยค่ะ เสร็จแล้วจะได้มีเวลา ชิลๆ เรารับอาสาจัดเองนะ เลยเพื่อ นศ. เฟรชชี่ น่ารักๆ (คือ เรา มโนเอง อ่ะนะ)ค่ะ เสาร์-อาทิตย์ไม่ได้กลับบ้านอยู่แล้ว ลูกน้องเราเยอะ เด็กดอย ป.5 - ป.6 ตัวโตๆทั้งนั้น น่ารักมากค่ะ มีน้ำใจช่วยเหลือครูตลอด งานก็เลยเสร็จไว มีเวลาไปลั้ลลาช่วยแผนกอื่นทำงานอีกนะเคอะ 5555
เช้าวันที่ นศ. มาถึง รร. คือ แบบลงรถมามีแต่ผู้ชายทั้งนั้น หน้าแบบ โหด มัน ฮา ครบทุกรูปแบบ มโนเองว่า คงจะเป็นอาจารย์มาก่อน นศ. คงจะมาทีหลังเราก็เข้าไปต้อนรับ "สวัสดีค่ะ อาจารย์ เชิญพักผ่อนดื่มน้ำเย็นๆก่อนนะคะ นักศึกษาจะตามมาอีกเยอะมั้ยคะ" มีเสียงหนึ่งตอบกลับมาว่า..."พวกผมนี่แหละครับ นักศึกษา พวกผู้หญิงจะตามมาอีกสองวันข้างหน้าครับ" แป่ว!!! เอ๋อรับประทานเลยสิคะ เค้าคงเห็นเราหน้าเสีย เลยบอกว่า "ไม่เป็นไรครับคุณครูที่จริงพวกผมก็ 25 up เกือบทุกคน ไม่ต้องซีเรียส ดูท่าแล้วคุณครูน่าจะอายุน้อยกว่าพวกผมนะครับ" คนนี้แหละ อีตา J ค่ะ แถมยังยิ้มแบบกวนๆ เราก็อายสิคะ หน้าแตก เพล้ง++เบ้อเร่อเลย ก็จากที่เรา มโนว่า เฟรชชี่ น่ารักๆ น้องๆ ปี 1 ปี 2 ที่ไหนได้ เด็กนักเรียนยังเรียกลุงเลยค่ะ
ครูดอยบรรจุใหม่ กับนักศึกษารุ่นเก๋าออกค่ายอาสา (RERUN)
ก่อนอื่นต้องบอกก่อนนะคะ เรื่องที่จะเล่ามันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงและมันก็ผ่านมานานแล้ว เราอยากแชร์ให้เพื่อนๆได้อ่านกัน ใครมีประสบการณ์ฟินๆ น่ารักๆ แบบนี้ ก็เอามาฝากกันบ้างนะคะ เราขอแทนตัวเองว่า F และแทน คู่กรณีว่า J นะคะ
.....................
โรงเรียนของเราเป็นโรงเรียนที่ตั้งอยู่บนพื้นที่ราบสูงทางภาคเหนือ แบบพื้นที่กันดารค่ะ ตอนที่เราเพิ่งจบใหม่ๆ เราสอบบรรจุได้ที่ลำดับต้นๆ ก็เลยมีตัวเลือกแบบโหดมากอ่ะค่ะ เนื่องจากเพิ่งเกลี่ยตำแหน่งใหม่และตำแหน่งว่างก็จะเป็นพื้นที่ดอยทั้งนั้น ตอนไปเลือกสถานที่ประมาณว่าจับเข้าห้องและแจกกระดาษที่มีรายชื่อตำแหน่งว่างคนละแผ่น แล้วถามเลยค่ะ "ลำดับที่ 1 เลือก รร.อะไรคะ " ???แบบมึนๆงงๆมาก ไม่ให้ตั้งตัวกันเลยทีเดียว พอเลือโรงเรียนเสร็จก็ให้กลับไปเตรียมตัวที่บ้าน 15 วัน ช่วงนี้ตื่นเต้นมากค่ะ ไม่รู้เลยว่า รร.ที่ตัวเองเลือกอยู่ที่ไหน ต้องเตรียมอะไรไปบ้าง เพราะวันที่ไปรายงานตัว เราเจอ ผอ. ค่ะ แต่ ผอ.บอกแค่ว่า
ผอ. : มีห้องพักว่าง 1 ที่ ให้อยู่กับพี่ที่เค้าอยู่มาก่อนแล้ว ผมจะให้สอน วิทย์กับคณิตฯ ม. 1-3 นะ ไหวมั้ย?
F: ไหวค่ะ ไหว (เหงื่อเริ่มตก คือเราจบวิทย์มาก็จริงแต่คณิตศาสตร์เราโง่มากกก บ่องตง 55)
ผอ. : อยู่กับ ผมต้องขยันหน่อยนะ ผมค่อนข้างละเอียด ไว้เจอกันตอนเปิดเทอมนะ
แล้วท่านก็เดินจากไป .........
เราก็กลับบ้านค่ะ หาชื่อ รร. ในอินเทอร์เน็ต มีชื่อ รร. เป็นโรงเรียนขยายโอกาส อนุบาล - ม.3 ค่ะ ถัดมาก็หาดูแผนที่ค่ะ ปรากฏว่าไม่มีในแผนที่ประเทศไทย เอื๊อก เอื๊อก งานเข้าาา เอาน่า ใจดีสู้เสือ เตรียมข้าวของไป ทีวี ตู้เย็น เครื่องซักผ้า เรียกว่าเครื่องอำนวยความสะดวกเท่าที่จะหาได้มีเท่าไหร่เอาไปให้หมด ไปถามทางเอาข้างหน้าโลด 555 พ่อ แม่ ลุงป้าน้าอา สิบกว่าชีวิตไปส่งเราหมดเลย T-T ซึ้งจริง ๆ
พอถึงวันไปทำงานที่ รร. จริงๆแล้ว มันเกินกว่าที่คิดไว้มากกกค่ะ ห้องพักดี เหมือนรีสอร์ท บรรยาการศค่อนข้างดี เสียอย่างเดียว ทางลงโรงเรียนชันมากค่ะ แบบลงเกียร์ 1 ข้นเกียร์ 1 ยังลำบาก พอไปถึงพี่ที่อยู่ก่อนแล้วเค้าให้พ่อแม่เราขนของที่อำนวยความสะดวกกลับหมดเลย เพราะว่าของพี่เค้ามีอยู่แล้ว ให้ใช้ด้วยกัน เราก็เกรงใจนะ ตอนแรกเราจะให้แม่นอนกะเราด้วย พี่เค้าบอกว่า "น้อง F โตแล้วคุณแม่ไม่ต้องนอนด้วยหรอกค่ะ เดี๋ยวหนูดูแลเอง" ไม่อยากจะบอกเลยว่า หนูกลัวพี่น่ะแหละค่ะ เสียงดังและหน้าดุด้วย สรุปคือ ที่บ้านมาส่งเรา พร้อมกระเป๋าหนึ่งใบ มอเตอร์ไซค์ 1 คัน เท่านั้นจริงๆค่ะ มาส่งเช้า กลับบ่ายเลย ตอนแรกๆที่เริ่มทำงาน เราว่าทุกคนคงเป็นเหมือนกัน คือ อยากให้ผ่านไปซักปีนึง เรามาใหม่ อะไรมันก็ไม่คุ้น เราเป็นรุ่นน้องสุดในโรงเรียน ตอนนั้น 22 ค่ะ คือ เราเป็นคนที่ถ้าไม่รู้จักหรือไม่คุ้นเราจะไม่ค่อยคุยกับใครก่อน ไม่ได้หยิ่งนะ แต่เราไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆ เค้าพูดอะไรกันเราก็ยิ้ม ยิ้มอย่างเดียวเลยค่ะ แต่ถ้าเรารู้จักหรือสนิทกับใครแล้วเราจะออกแนวหลุดๆ ต๊องๆ หน่อยอ่านะ อิอิ ยังไม่เข้าเรื่องค่ายอาสาเลยเนอะ มา มา อยู่ได้สักสองเดือน มีหนังสือราชการมาถึง รร. ว่าจะมี นศ. มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งมาออกค่ายอาสาพัฒนาชนบท ผอ.ก็ออกคำสั่งให้แต่ละฝ่ายทำหน้าที่ นู่น นี่ นั่น สำหรับเรา ได้ช่วยพี่เค้าจัดห้องรับรอง คือ เราจะสละห้องเรียน 1 ห้อง และห้องสมุด ให้ นศ.ที่มาออกค่าย เรากับพี่อีกคนต้องหาที่นอน เสื่อ หมอน หรืออะไรก็ตามที่ยังขาด สำหรับเราเป็นคนที่ถ้าได้รับคำสั่งแล้ว จะรีบทำเลยค่ะ เสร็จแล้วจะได้มีเวลา ชิลๆ เรารับอาสาจัดเองนะ เลยเพื่อ นศ. เฟรชชี่ น่ารักๆ (คือ เรา มโนเอง อ่ะนะ)ค่ะ เสาร์-อาทิตย์ไม่ได้กลับบ้านอยู่แล้ว ลูกน้องเราเยอะ เด็กดอย ป.5 - ป.6 ตัวโตๆทั้งนั้น น่ารักมากค่ะ มีน้ำใจช่วยเหลือครูตลอด งานก็เลยเสร็จไว มีเวลาไปลั้ลลาช่วยแผนกอื่นทำงานอีกนะเคอะ 5555
เช้าวันที่ นศ. มาถึง รร. คือ แบบลงรถมามีแต่ผู้ชายทั้งนั้น หน้าแบบ โหด มัน ฮา ครบทุกรูปแบบ มโนเองว่า คงจะเป็นอาจารย์มาก่อน นศ. คงจะมาทีหลังเราก็เข้าไปต้อนรับ "สวัสดีค่ะ อาจารย์ เชิญพักผ่อนดื่มน้ำเย็นๆก่อนนะคะ นักศึกษาจะตามมาอีกเยอะมั้ยคะ" มีเสียงหนึ่งตอบกลับมาว่า..."พวกผมนี่แหละครับ นักศึกษา พวกผู้หญิงจะตามมาอีกสองวันข้างหน้าครับ" แป่ว!!! เอ๋อรับประทานเลยสิคะ เค้าคงเห็นเราหน้าเสีย เลยบอกว่า "ไม่เป็นไรครับคุณครูที่จริงพวกผมก็ 25 up เกือบทุกคน ไม่ต้องซีเรียส ดูท่าแล้วคุณครูน่าจะอายุน้อยกว่าพวกผมนะครับ" คนนี้แหละ อีตา J ค่ะ แถมยังยิ้มแบบกวนๆ เราก็อายสิคะ หน้าแตก เพล้ง++เบ้อเร่อเลย ก็จากที่เรา มโนว่า เฟรชชี่ น่ารักๆ น้องๆ ปี 1 ปี 2 ที่ไหนได้ เด็กนักเรียนยังเรียกลุงเลยค่ะ