ก่อนอื่นต้องบอกก่อนนะคะ เรื่องที่จะเล่ามันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงและมันก็ผ่านมานานแล้ว เราอยากแชร์ให้เพื่อนๆได้อ่านกัน ใครมีประสบการณ์ฟินๆ น่ารักๆ แบบนี้ ก็เอามาฝากกันบ้างนะคะ เราขอแทนตัวเองว่า F และแทน คู่กรณีว่า J นะคะ
.....................
โรงเรียนของเราเป็นโรงเรียนที่ตั้งอยู่บนพื้นที่ราบสูงทางภาคเหนือ แบบพื้นที่กันดารค่ะ ตอนที่เราเพิ่งจบใหม่ๆ เราสอบบรรจุได้ที่ลำดับต้นๆ ก็เลยมีตัวเลือกแบบโหดมากอ่ะค่ะ เนื่องจากเพิ่งเกลี่ยตำแหน่งใหม่และตำแหน่งว่างก็จะเป็นพื้นที่ดอยทั้งนั้น ตอนไปเลือกสถานที่ประมาณว่าจับเข้าห้องและแจกกระดาษที่มีรายชื่อตำแหน่งว่างคนละแผ่น แล้วถามเลยค่ะ "ลำดับที่ 1 เลือก รร.อะไรคะ " ???แบบมึนๆงงๆมาก ไม่ให้ตั้งตัวกันเลยทีเดียว พอเลือโรงเรียนเสร็จก็ให้กลับไปเตรียมตัวที่บ้าน 15 วัน ช่วงนี้ตื่นเต้นมากค่ะ ไม่รู้เลยว่า รร.ที่ตัวเองเลือกอยู่ที่ไหน ต้องเตรียมอะไรไปบ้าง เพราะวันที่ไปรายงานตัว เราเจอ ผอ. ค่ะ แต่ ผอ.บอกแค่ว่า
ผอ. : มีห้องพักว่าง 1 ที่ ให้อยู่กับพี่ที่เค้าอยู่มาก่อนแล้ว ผมจะให้สอน วิทย์กับคณิตฯ ม. 1-3 นะ ไหวมั้ย?
F: ไหวค่ะ ไหว (เหงื่อเริ่มตก คือเราจบวิทย์มาก็จริงแต่คณิตศาสตร์เราโง่มากกก บ่องตง 55)
ผอ. : อยู่กับ ผมต้องขยันหน่อยนะ ผมค่อนข้างละเอียด ไว้เจอกันตอนเปิดเทอมนะ
แล้วท่านก็เดินจากไป .........
เราก็กลับบ้านค่ะ หาชื่อ รร. ในอินเทอร์เน็ต มีชื่อ รร. เป็นโรงเรียนขยายโอกาส อนุบาล - ม.3 ค่ะ ถัดมาก็หาดูแผนที่ค่ะ ปรากฏว่าไม่มีในแผนที่ประเทศไทย เอื๊อก เอื๊อก งานเข้าาา เอาน่า ใจดีสู้เสือ เตรียมข้าวของไป ทีวี ตู้เย็น เครื่องซักผ้า เรียกว่าเครื่องอำนวยความสะดวกเท่าที่จะหาได้มีเท่าไหร่เอาไปให้หมด ไปถามทางเอาข้างหน้าโลด 555 พ่อ แม่ ลุงป้าน้าอา สิบกว่าชีวิตไปส่งเราหมดเลย T-T ซึ้งจริง ๆ
พอถึงวันไปทำงานที่ รร. จริงๆแล้ว มันเกินกว่าที่คิดไว้มากกกค่ะ ห้องพักดี เหมือนรีสอร์ท บรรยาการศค่อนข้างดี เสียอย่างเดียว ทางลงโรงเรียนชันมากค่ะ แบบลงเกียร์ 1 ข้นเกียร์ 1 ยังลำบาก พอไปถึงพี่ที่อยู่ก่อนแล้วเค้าให้พ่อแม่เราขนของที่อำนวยความสะดวกกลับหมดเลย เพราะว่าของพี่เค้ามีอยู่แล้ว ให้ใช้ด้วยกัน เราก็เกรงใจนะ ตอนแรกเราจะให้แม่นอนกะเราด้วย
พี่เค้าบอกว่า "น้อง F โตแล้วคุณแม่ไม่ต้องนอนด้วยหรอกค่ะ เดี๋ยวหนูดูแลเอง"
ไม่อยากจะบอกเลยว่า หนูกลัวพี่น่ะแหละค่ะ เสียงดังและหน้าดุด้วย สรุปคือ ที่บ้านมาส่งเรา พร้อมกระเป๋าหนึ่งใบ มอเตอร์ไซค์ 1 คัน เท่านั้นจริงๆค่ะ มาส่งเช้า กลับบ่ายเลย ตอนแรกๆที่เริ่มทำงาน เราว่าทุกคนคงเป็นเหมือนกัน คือ อยากให้ผ่านไปซักปีนึง เรามาใหม่ อะไรมันก็ไม่คุ้น เราเป็นรุ่นน้องสุดในโรงเรียน ตอนนั้น 22 ค่ะ คือ เราเป็นคนที่ถ้าไม่รู้จักหรือไม่คุ้นเราจะไม่ค่อยคุยกับใครก่อน ไม่ได้หยิ่งนะ แต่เราไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆ เค้าพูดอะไรกันเราก็ยิ้ม ยิ้มอย่างเดียวเลยค่ะ แต่ถ้าเรารู้จักหรือสนิทกับใครแล้วเราจะออกแนวหลุดๆ ต๊องๆ หน่อยอ่านะ อิอิ ยังไม่เข้าเรื่องค่ายอาสาเลยเนอะ มา มา อยู่ได้สักสองเดือน มีหนังสือราชการมาถึง รร. ว่าจะมี นศ. มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งมาออกค่ายอาสาพัฒนาชนบท ผอ.ก็ออกคำสั่งให้แต่ละฝ่ายทำหน้าที่ นู่น นี่ นั่น สำหรับเรา ได้ช่วยพี่เค้าจัดห้องรับรอง คือ เราจะสละห้องเรียน 1 ห้อง และห้องสมุด ให้ นศ.ที่มาออกค่าย เรากับพี่อีกคนต้องหาที่นอน เสื่อ หมอน หรืออะไรก็ตามที่ยังขาด สำหรับเราเป็นคนที่ถ้าได้รับคำสั่งแล้ว จะรีบทำเลยค่ะ เสร็จแล้วจะได้มีเวลา ชิลๆ เรารับอาสาจัดเองนะ เลยเพื่อ นศ. เฟรชชี่ น่ารักๆ (คือ เรา มโนเอง อ่ะนะ)ค่ะ เสาร์-อาทิตย์ไม่ได้กลับบ้านอยู่แล้ว ลูกน้องเราเยอะ เด็กดอย ป.5 - ป.6 ตัวโตๆทั้งนั้น น่ารักมากค่ะ มีน้ำใจช่วยเหลือครูตลอด งานก็เลยเสร็จไว มีเวลาไปลั้ลลาช่วยแผนกอื่นทำงานอีกนะเคอะ 5555
เช้าวันที่ นศ. มาถึง รร. คือ แบบลงรถมามีแต่ผู้ชายทั้งนั้น หน้าแบบ โหด มัน ฮา ครบทุกรูปแบบ มโนเองว่า คงจะเป็นอาจารย์มาก่อน นศ. คงจะมาทีหลังเราก็เข้าไปต้อนรับ
F:"สวัสดีค่ะ อาจารย์ เชิญพักผ่อนดื่มน้ำเย็นๆก่อนนะคะ นักศึกษาจะตามมาอีกเยอะมั้ยคะ"
มีเสียงหนึ่งตอบกลับมาว่า..."พวกผมนี่แหละครับ นักศึกษา พวกผู้หญิงจะตามมาอีกสองวันข้างหน้าครับ"
แป่ว!!! เอ๋อรับประทานเลยสิคะ เค้าคงเห็นเราหน้าเสีย เลยบอกว่า
...: "ไม่เป็นไรครับคุณครูที่จริงพวกผมก็ 25 up เกือบทุกคน ไม่ต้องซีเรียส ดูท่าแล้วคุณครูน่าจะอายุน้อยกว่าพวกผมนะครับ"
คนนี้แหละ อีตา J ค่ะ แถมยังยิ้มแบบกวนๆ เราก็อายสิคะ หน้าแตก เพล้ง++เบ้อเร่อเลย ก็จากที่เรา มโนว่า เฟรชชี่ น่ารักๆ น้องๆ ปี 1 ปี 2 ที่ไหนได้ เด็กนักเรียนยังเรียกลุงเลยค่ะ
ครูดอยบรรจุใหม่กับนักศึกษารุ่นเก๋าออกค่ายอาสา^^
.....................
โรงเรียนของเราเป็นโรงเรียนที่ตั้งอยู่บนพื้นที่ราบสูงทางภาคเหนือ แบบพื้นที่กันดารค่ะ ตอนที่เราเพิ่งจบใหม่ๆ เราสอบบรรจุได้ที่ลำดับต้นๆ ก็เลยมีตัวเลือกแบบโหดมากอ่ะค่ะ เนื่องจากเพิ่งเกลี่ยตำแหน่งใหม่และตำแหน่งว่างก็จะเป็นพื้นที่ดอยทั้งนั้น ตอนไปเลือกสถานที่ประมาณว่าจับเข้าห้องและแจกกระดาษที่มีรายชื่อตำแหน่งว่างคนละแผ่น แล้วถามเลยค่ะ "ลำดับที่ 1 เลือก รร.อะไรคะ " ???แบบมึนๆงงๆมาก ไม่ให้ตั้งตัวกันเลยทีเดียว พอเลือโรงเรียนเสร็จก็ให้กลับไปเตรียมตัวที่บ้าน 15 วัน ช่วงนี้ตื่นเต้นมากค่ะ ไม่รู้เลยว่า รร.ที่ตัวเองเลือกอยู่ที่ไหน ต้องเตรียมอะไรไปบ้าง เพราะวันที่ไปรายงานตัว เราเจอ ผอ. ค่ะ แต่ ผอ.บอกแค่ว่า
ผอ. : มีห้องพักว่าง 1 ที่ ให้อยู่กับพี่ที่เค้าอยู่มาก่อนแล้ว ผมจะให้สอน วิทย์กับคณิตฯ ม. 1-3 นะ ไหวมั้ย?
F: ไหวค่ะ ไหว (เหงื่อเริ่มตก คือเราจบวิทย์มาก็จริงแต่คณิตศาสตร์เราโง่มากกก บ่องตง 55)
ผอ. : อยู่กับ ผมต้องขยันหน่อยนะ ผมค่อนข้างละเอียด ไว้เจอกันตอนเปิดเทอมนะ
แล้วท่านก็เดินจากไป .........
เราก็กลับบ้านค่ะ หาชื่อ รร. ในอินเทอร์เน็ต มีชื่อ รร. เป็นโรงเรียนขยายโอกาส อนุบาล - ม.3 ค่ะ ถัดมาก็หาดูแผนที่ค่ะ ปรากฏว่าไม่มีในแผนที่ประเทศไทย เอื๊อก เอื๊อก งานเข้าาา เอาน่า ใจดีสู้เสือ เตรียมข้าวของไป ทีวี ตู้เย็น เครื่องซักผ้า เรียกว่าเครื่องอำนวยความสะดวกเท่าที่จะหาได้มีเท่าไหร่เอาไปให้หมด ไปถามทางเอาข้างหน้าโลด 555 พ่อ แม่ ลุงป้าน้าอา สิบกว่าชีวิตไปส่งเราหมดเลย T-T ซึ้งจริง ๆ
พอถึงวันไปทำงานที่ รร. จริงๆแล้ว มันเกินกว่าที่คิดไว้มากกกค่ะ ห้องพักดี เหมือนรีสอร์ท บรรยาการศค่อนข้างดี เสียอย่างเดียว ทางลงโรงเรียนชันมากค่ะ แบบลงเกียร์ 1 ข้นเกียร์ 1 ยังลำบาก พอไปถึงพี่ที่อยู่ก่อนแล้วเค้าให้พ่อแม่เราขนของที่อำนวยความสะดวกกลับหมดเลย เพราะว่าของพี่เค้ามีอยู่แล้ว ให้ใช้ด้วยกัน เราก็เกรงใจนะ ตอนแรกเราจะให้แม่นอนกะเราด้วย
พี่เค้าบอกว่า "น้อง F โตแล้วคุณแม่ไม่ต้องนอนด้วยหรอกค่ะ เดี๋ยวหนูดูแลเอง"
ไม่อยากจะบอกเลยว่า หนูกลัวพี่น่ะแหละค่ะ เสียงดังและหน้าดุด้วย สรุปคือ ที่บ้านมาส่งเรา พร้อมกระเป๋าหนึ่งใบ มอเตอร์ไซค์ 1 คัน เท่านั้นจริงๆค่ะ มาส่งเช้า กลับบ่ายเลย ตอนแรกๆที่เริ่มทำงาน เราว่าทุกคนคงเป็นเหมือนกัน คือ อยากให้ผ่านไปซักปีนึง เรามาใหม่ อะไรมันก็ไม่คุ้น เราเป็นรุ่นน้องสุดในโรงเรียน ตอนนั้น 22 ค่ะ คือ เราเป็นคนที่ถ้าไม่รู้จักหรือไม่คุ้นเราจะไม่ค่อยคุยกับใครก่อน ไม่ได้หยิ่งนะ แต่เราไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆ เค้าพูดอะไรกันเราก็ยิ้ม ยิ้มอย่างเดียวเลยค่ะ แต่ถ้าเรารู้จักหรือสนิทกับใครแล้วเราจะออกแนวหลุดๆ ต๊องๆ หน่อยอ่านะ อิอิ ยังไม่เข้าเรื่องค่ายอาสาเลยเนอะ มา มา อยู่ได้สักสองเดือน มีหนังสือราชการมาถึง รร. ว่าจะมี นศ. มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งมาออกค่ายอาสาพัฒนาชนบท ผอ.ก็ออกคำสั่งให้แต่ละฝ่ายทำหน้าที่ นู่น นี่ นั่น สำหรับเรา ได้ช่วยพี่เค้าจัดห้องรับรอง คือ เราจะสละห้องเรียน 1 ห้อง และห้องสมุด ให้ นศ.ที่มาออกค่าย เรากับพี่อีกคนต้องหาที่นอน เสื่อ หมอน หรืออะไรก็ตามที่ยังขาด สำหรับเราเป็นคนที่ถ้าได้รับคำสั่งแล้ว จะรีบทำเลยค่ะ เสร็จแล้วจะได้มีเวลา ชิลๆ เรารับอาสาจัดเองนะ เลยเพื่อ นศ. เฟรชชี่ น่ารักๆ (คือ เรา มโนเอง อ่ะนะ)ค่ะ เสาร์-อาทิตย์ไม่ได้กลับบ้านอยู่แล้ว ลูกน้องเราเยอะ เด็กดอย ป.5 - ป.6 ตัวโตๆทั้งนั้น น่ารักมากค่ะ มีน้ำใจช่วยเหลือครูตลอด งานก็เลยเสร็จไว มีเวลาไปลั้ลลาช่วยแผนกอื่นทำงานอีกนะเคอะ 5555
เช้าวันที่ นศ. มาถึง รร. คือ แบบลงรถมามีแต่ผู้ชายทั้งนั้น หน้าแบบ โหด มัน ฮา ครบทุกรูปแบบ มโนเองว่า คงจะเป็นอาจารย์มาก่อน นศ. คงจะมาทีหลังเราก็เข้าไปต้อนรับ
F:"สวัสดีค่ะ อาจารย์ เชิญพักผ่อนดื่มน้ำเย็นๆก่อนนะคะ นักศึกษาจะตามมาอีกเยอะมั้ยคะ"
มีเสียงหนึ่งตอบกลับมาว่า..."พวกผมนี่แหละครับ นักศึกษา พวกผู้หญิงจะตามมาอีกสองวันข้างหน้าครับ"
แป่ว!!! เอ๋อรับประทานเลยสิคะ เค้าคงเห็นเราหน้าเสีย เลยบอกว่า
...: "ไม่เป็นไรครับคุณครูที่จริงพวกผมก็ 25 up เกือบทุกคน ไม่ต้องซีเรียส ดูท่าแล้วคุณครูน่าจะอายุน้อยกว่าพวกผมนะครับ"
คนนี้แหละ อีตา J ค่ะ แถมยังยิ้มแบบกวนๆ เราก็อายสิคะ หน้าแตก เพล้ง++เบ้อเร่อเลย ก็จากที่เรา มโนว่า เฟรชชี่ น่ารักๆ น้องๆ ปี 1 ปี 2 ที่ไหนได้ เด็กนักเรียนยังเรียกลุงเลยค่ะ